ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η Ευτυχία

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Δημ. Λάμπρου, Επιδαύρου 49-51, Αθήνα, γράφει: «Διάβασα το
βιβλίο σας “Όλα είναι ένα ψέμα” για την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Η Ευτυχία με
τον άνδρα της εγκαταστάθηκαν Βασιλικών 20, στο πάνω πάτωμα ενός ημιδιωρόφου,
ιδιοκτησίας Μαυρέα. Στο ημιυπόγειο έμενε ένα ανδρόγυνο, με ένα παιδάκι, που
τώρα είναι 71 ετών άνδρας και ονομάζεται Διον. Παπαδάτος. Ευτυχία και
Παπαγιαννόπουλος έπαιρναν ψωμί από τον φούρνο του πατέρα μου, Τριπόλεως 29.
Κατόπιν, η Ευτυχία μετακόμισε, Αγίας Σοφίας 9 και ο μικρός Παπαδάτος πήγαινε
με τους γονείς του συχνά στο σπίτι της.

Ας έρθουμε τώρα στον Μπιθικώτση. Τον πρωτοείδα στη Μακρόνησο, υπηρετούσαμε
θητεία στο Πρώτο Τάγμα σε διαφορετικούς λόχους. Έπαιζε ωραία κιθάρα. Δίπλα από
τα αντίσκηνα του λόχου μου ήταν οι ναύτες και οι φαντάροι της Αεροπορίας.
Γνωριστήκαμε μ’ έναν ναύτη Κρητικό, που έπαιζε ωραία κιθάρα, και μου είπε,
“αφού είσαι Αθηναίος κι έχεις κιθάρα, φέρ’ την να σε μάθω”. Πέρασα την κιθάρα
στο νησί (περνούσε και “Ριζοσπάστης”), μου έκανε ο Κρητικός δύο-τρία μαθήματα
και μια μέρα περνά από τη σκηνή και μου λέει: “Γιατρέ, πάρε την κιθάρα και έλα
μαζί μου” (ήμουν φοιτητής). Πήρα την κιθάρα και πήγαμε σ’ έναν διπλανό λόχο.
Μέσα σε ένα αντίσκηνο ήσαν καμιά δεκαριά φαντάροι κι ένας κρατούσε μια κιθάρα.
Ήταν ο Γρηγόρης. Ο ναύτης πήρε την κιθάρα μου και την έδωσε σε έναν φαντάρο.
Οι τρεις κιθάρες άρχισαν να παίζουν. Ο ναύτης έπαιζε ισπανικά τραγούδια και οι
άλλοι δύο ακομπανιάριζαν, μετά το γύρισαν στα λαϊκά.

Από την ημέρα εκείνη έχασα την κιθάρα μου. Πήγε στη λέσχη αξιωματικών στην
αρχή. Ύστερα από λίγα χρόνια, ένα μεσημέρι καθώς έβγαινα από τον φούρνο βλέπω
τον Γρηγόρη να περνά προς τα κάτω, προς την Ακαδημία Πλάτωνος. Κοιταχτήκαμε,
αλλά ο φόβος που υπήρχε τότε δεν μας άφησε να μιλήσουμε. Έπειτα από λίγα
χρόνια με παρέσυρε ένας συνάδελφός μου γυναικολόγος και πήγαμε σε ένα μικρό
σκυλάδικο, κάτω από την Πλατεία Βάθη. Εκεί, στη μικρή ορχήστρα, ήταν κι ο
Γρηγόρης με μπουζούκι και τραγουδούσε.

Με πήρε το μάτι του και ύστερα από κάμποση ώρα άρχισε να τραγουδά με πάθος
“Αντιλαλούνε τα βουνά” και να με κοιτάζει στα μάτια. Δεν ήξερα το όνομά του
και φυσικά κι αυτός το δικό μου. Όταν έγινε μέγας και τρανός είπα “ρε, ο
φαντάρος της Μακρονήσου είναι ο Μπιθικώτσης!”».