Δρόμοι

Το σχέδιο…

… του προέδρου Μπους να μειώσει τους φόρους κατά 600 δισ. δολάρια την
προσεχή δεκαετία θα ωφελήσει τους λίγους – τους ήδη έχοντες και κατέχοντες,
εκείνους που έχουν ετήσιο εισόδημα άνω των 300.000 δολαρίων, το 1% δηλαδή των
φορολογουμένων που βρίσκονται στην κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας και που
θα αποκομίσουν το 42% του οφέλους από τις φοροαπαλλαγές. Το υπόλοιπο 99% των
φορολογουμένων θα βολευτεί με τα ρέστα. Η αμερικανική κυβέρνηση λέει πως με το
σχέδιο θα γλιτώσουν κατά μέσο όρο οι φορολογούμενοι 1.083 δολάρια ετησίως.
Όμως, η συγκέντρωση του πλούτου στην κορυφή είναι τόσο μεγάλη, που οι
περισσότεροι φορολογούμενοι βρίσκονται κάτω από τον μέσο όρο.

Η ανισότητα…

… αυτή στη Μητρόπολη του φιλελευθερισμού μάς φέρνει στον νου την κοινωνία
της αφθονίας που μας είχε υποσχεθεί η ελεύθερη αγορά. Τώρα που το τούνελ στο
οποίο έχει μπει η παγκόσμια οικονομία διαρκώς σκοτεινιάζει, οι ηγέτες της
θυμούνται ξαφνικά τον κρατικό παρεμβατισμό που είχαν βάλει στο ράφι: δίνουν
στις ιδιωτικές επιχειρήσεις τις επιδοτήσεις που μέχρι τώρα αρνούνταν στις
δημόσιες. Βάζουν χέρι στον κρατικό προϋπολογισμό για να ενισχύσουν και να
επιδοτήσουν το Κεφάλαιο, χωρίς να νοιάζονται για τις «μαύρες τρύπες» – αυτές
τις θυμούνται μόνο όταν πρόκειται να στραγγαλίσουν την Εργασία. Δηλαδή, με δυο
λόγια, στις ζημιές μαζί, στα κέρδη χώρια.

Το «φέσι»…

… είναι ωραίο, ανάλογα με το ποιος το φοράει. Η Ευρώπη και η Αμερική μπορούν
να χρωστάνε σε όλον τον κόσμο, σχολιάζει η «Ναυτεμπορική», χωρίς κανείς
διεθνής οργανισμός να τους μειώνει την πιστοληπτική ικανότητα. Τη μειώνουν
όμως στην Ιαπωνία, αδιαφορώντας για την παρατεταμένη κρίση στην οποία
βρίσκεται η χώρα. Όσο για χώρες όπως η Αργεντινή, η Νότια Κορέα και η Ινδία,
αυτές, μόλις αρχίσουν να ξοδεύουν κάτι παραπάνω, τις ρίχνουν στον Καιάδα.

Οι κοινωνίες…

… της ελεύθερης αγοράς μάς φέρνουν στον νου και κάτι άλλο: την εποχή που τα
εθνικά κράτη έπαψαν πια να είναι της μόδας και που οι «φιλελεύθεροι»
ανακάλυψαν ξαφνικά τον διεθνισμό 150 χρόνια μετά τον Μαρξ. Τα σύνορα, μας
έλεγαν τότε, είναι πηγή κακών και πολέμων. Τα γκρέμισαν λοιπόν – όχι τα δικά
τους, των άλλων – για να κυκλοφορεί ελεύθερα το Κεφάλαιο και η Εργασία, γιατί
όταν αυτά εμποδίζονται, τότε ξεσπούν πόλεμοι. Και αντί να δούμε την επί γης
ειρήνη που μας είχαν υποσχεθεί, είδαμε να παίρνει φωτιά το ίδιο μας το σπίτι.
Τα τελευταία δέκα χρόνια, είδαμε τις ηγέτιδες δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς να
πρωτοστατούν σε αλλεπάλληλους πολέμους από τη Σομαλία και τη Βοσνία μέχρι το
Κόσοβο και το Αφγανιστάν. Βλέπουμε σήμερα την Ευρώπη να σύρεται σε έναν νέο
πόλεμο στο Ιράκ από τον οποίο δεν έχει κανένα συμφέρον. Και αναρωτιόμαστε:
είναι ανάγκη να φοράει μόνη της τον χαλκά στη μύτη;