ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η γνήσια μαρμελάδα

Βουνά από βαζάκια με γλυκά κουταλιού και μαρμελάδες μάς υποδέχονταν σε κάθε
στάση, στις βόλτες στα πηλιορείτικα χωριά. Υπέροχα διάφανα χρώματα, φρούτα
εγκλωβισμένα σε σιρόπι, έτοιμα να γυρίσουν μαζί μας στην Αθήνα. Αλλά η
συντροφιά δεν ήθελε. Τους φαίνονταν πολλά τα βαζάκια, υπερβολικοί οι
χαρακτηρισμοί. Σπιτικά προϊόντα έγραφαν όλα, γυναικείοι συνεταιρισμοί. Όχι.
Δεν ήταν αρκετά σπιτικά. Μαζική παραγωγή τα κάνουν. Πάμε αλλού, θα το βρούμε
το γνήσιο. Και πηγαίναμε και πηγαίναμε, ένα ένα τα γραφικά χωριά και παντού τα
ίδια φρούτα, τα ίδια διάφανα χρωματιστά τείχη από βαζάκια. Τα έπαιρναν, τα
κοίταζαν στο φως αλλά δεν τα αγόραζαν. Γύρω μας οι άλλοι τουρίστες ψώνιζαν
αράδα, αλλά εμείς συνεχίζαμε να ψάχνουμε το γνήσιο. Φτάσαμε τέλος σ’ ένα χωριό
ξεχασμένο από τον Θεό, ήσυχο, σχεδόν έρημο. Περπατήσαμε στα δρομάκια
ολομόναχοι, κανένας άλλος ξένος δεν υπήρχε. Έξω από το μαγαζάκι της πλατείας
είδαμε να κρέμονται οι πιο ανορθόγραφες ταμπέλες που έγιναν ποτέ και οι
έμπειροι ταξιδιώτες απεφάνθησαν ότι εκεί επιτέλους θα τα βρίσκαμε όλα τα
γνήσια μαζεμένα. Εκεί, που του τουρισμού δεν είχε πατήσει ακόμα το ποδάρι, να
νοθεύσει τη γνησιότητα. «Μαρμελάδες έχετε;», ρωτάμε. Και «βεβαίως», λέει η
κυρία. Κατεβάζει ένα βαζάκι από το ράφι της. «Από πού είναι;», ρωτάμε. Φοράει
τα γυαλιά της, διαβάζει προσεχτικά. «Ρουμανίας», μας λέει. Γελούν μερικοί.
«Δεν έχετε ντόπια;». Χαμογελά κι εκείνη. «Δεν έρχονται τουρίστες εδώ και δεν
έχουμε ντόπια». Έτσι έγινε και φύγαμε από το Πήλιο χωρίς μαρμελάδες, ενώ τόσο
τις θέλαμε. Κάποιος αγόρασε τη ρουμάνικη, δηλώνοντας πως ήταν ό,τι πιο γνήσιο
τελικά. Αλλά την πέταξε, γιατί αργότερα διαπίστωσε πως είχε λήξει.