ΜΠΕΚ Ο… Ντίλαν της εποχής των κομπιούτερ

Οι μουσικόφιλοι, οι ειδικοί και όλοι όσοι τον άκουσαν… συνιστούν Μπεκ. Και φέτος με τη μουσική και τα συναισθήματα του άλμπουμ του «Sea Change», ο Αμερικανός τροβαδούρος ήταν ένα από πρόσωπα της χρονιάς

Ο Μπεκ (Beck), με το άλμπουμ του «Sea Change», που θέλησε σχεδόν να περάσει
αθόρυβα από δίπλα μας, βρίσκεται στις κορυφές με τα καλύτερα για φέτος –
σύστημά του άλλωστε τα τελευταία χρόνια, όποτε βγάζει καινούργιο άλμπουμ.
Συνεχιστής της παράδοσης Ντίλαν, τροβαδούρος της εποχής των κομπιούτερ,
πανέξυπνος και καυστικός, γόνος καλλιτεχνικής οικογένειας, που έχει αφομοιώσει
μουσικές και μουσικές, τη φολκ και το ροκ, το χιπ χοπ και την παλιά κάντρι,
έως τη σόουλ και την ηλεκτρονική – του αρκεί μόνο η ψυχή του για να γράψει ένα
τραγούδι. Και να σκεφτεί κανείς ότι με εκείνο το Loser τότε, παραλίγο να
βρεθεί παρέα με τους ενοχλητικούς που εκνευρίζουν με ένα βασανιστικό σουξέ…
Ο Μπεκ αυτό; Καμία σχέση. Να περιμένεις πάντα την επόμενη ιστορία του. Ο
«λούζερ» έχει κερδίσει τα πάντα.

Πρέπει να είσαι λυπημένος λοιπόν για να γράψεις sad songς και χαρούμενος για
ένα χαρούμενο τραγούδι; «Το αν ένα τραγούδι είναι χαρούμενο ή θλιμμένο
εξαρτάται από αυτόν που το ακούει. Κάτι που για κάποιον είναι λυπητερό, εμένα
με κάνει, ακούγοντάς το, να νιώθω χαλαρά και όμορφα. Και κάτι που για κάποιον
άλλον είναι πολύ αισιόδοξο, εμένα ίσως να με στενοχωρεί. Είναι ένα από τα
χαρακτηριστικά της μουσικής κι αυτό που την κάνει υπέροχα παράξενη».

Το «Sea Change» είναι γεμάτο χαμηλότονα, γυμνά, πονεμένα τραγούδια. Ο
Μπεκ ανοίγει την καρδιά του, ξεκλειδώνει μόνος του ό,τι άλλοι πουλάνε στους
παπαράτσι. Ακούς τα όργανα μέσα να παίζουν τόσο καθαρά, σαν να τρίζουν πάνω σε
γυαλισμένο πάτωμα και τη φωνή του σαν να σου ψιθυρίζει στο αυτί. Πού τελικά
ανήκει το «Sea Change» μέσα σ’ αυτό το εξωφρενικό τοπίο της μουσικής το 2002;

«Νομίζω ότι κανένας από τους δίσκους μου δεν ταιριάζει με το τοπίο. Προσπαθώ
να γράφω ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει έξω κάθε φορά, ελπίζοντας ότι αυτά που
γράφω θα αρέσουν και τα επόμενα δύο τρία χρόνια. Δεν επιχειρώ να κάνω κάτι που
να μοιάζει σύγχρονο ή σχετικό. Κι έτσι δεν πιστεύω ότι αυτή η δουλειά έχει
σχέση με το παρόν, το παρελθόν, ή το μέλλον. Ήθελα απλώς να φτιάξω ωραία
τραγούδια, που θα θέλει ο κόσμος να ακούει δύο και τρεις φορές, τραγούδια που
δεν σου επιτίθενται, δεν σου ζητούν. Με την ελπίδα ότι μπορεί κανείς και να
αποκοιμηθεί με αυτά».

Ο μετα-πόπ τροβαδούρος μας γίνεται ακόμη πιο εξομολογητικός, καθώς με αυτή τη
μουσική του πλησιάζει περισσότερο τη γλυκιά ατμόσφαιρα του Mutations με
λιγότερη μπόσα νόβα και απομακρύνεται από τις ψυχεδελικές γλύκες του Odelay,
με ανοιχτές κουβέντες. Δεν έχει τίποτε να κρύψει. Εκείνη τον πλήγωσε και δεν
πρόσεξε καν να μη φανεί στο e-mail. Με τι καρδιά ακούει τώρα το Guess I’m
Doing Fine, ένα κάντρι-ροκ, με τον τρόπο του Χανκ Γουίλιαμς, τραγουδάκι όπου ο
Μπεκ λέει απλά πως είναι καλά. Άμεσα, και τίποτε παραπάνω.

Και γιατί, τότε, ο κόσμος συχνά τον παρεξηγεί; «Στην προσπάθειά μου να κάνω
χιούμορ και να γκρεμίσω κάποια τείχη σε σχέση με καριέρα και επαγγελματισμό, ο
κόσμος μπορεί να πιστέψει ότι δεν παίρνω πολύ σοβαρά αυτό που κάνω, ότι μπορεί
να υπάρχει κάποια ανειλικρίνεια σ’ αυτό. Ίσως ο ένας στους δύο να πιστεύει ότι
χρησιμοποιώ ειρωνεία. Αλλά, θεωρώ πως υπάρχει μια λεπτή γραμμή που διαχωρίζει
την ειρωνεία από το χιούμορ. Το χιούμορ προέρχεται από τον άνθρωπο-human, έχει
σχέση με μια κοινή εμπειρία όπου μπορούμε να κάνουμε αναφορές προσπαθώντας να
προσθέσουμε λίγη ελαφρότητα στη βαρύτητα της ύπαρξής μας. Αγαπώ τους
ανθρώπους. Από την άλλη πλευρά δεν θα εγκατέλειπα το χιούμορ μου ή τη
συνειδητοποίηση του παραλόγου κάποιων καταστάσεων».

Στη σκηνή, ο Μπεκ είναι ένας φαντεζί τύπος, χωρίς πάντα κάτι εκκεντρικό
πάνω του, με κάτι ωστόσο παράτολμα εντυπωσιακό, που υπάρχει πάντα και δεν
φαίνεται. Αυτό το μυστήριο «κάτι» του Μπεκ Χάνσεν. Μήπως παίζει ρόλο το ότι
γεννήθηκε και ζει στο Λος Άντζελες;

«Ναι, κατά κάποιον τρόπο νομίζω, επηρεάζει το πώς γράφεις τα τραγούδια.
Υπάρχει ένα σκηνικό Λος Άντζελες. Όταν είσαι από εκεί, δεν προσέχεις πόσο έχει
επίδραση πάνω σου. Άνθρωποι όμως από τη Γαλλία ή την Ολλανδία βρίσκουν, με το
που έρχονται, κάποιο νόημα σε μουσική που μπορεί να μην τους έλεγε τίποτε
πριν. Έχει ίσως να κάνει με τον χώρο και τις αποστάσεις. Επίσης, με το χιούμορ
και με μια κάποια εκτίμηση του λάθους».

Κέρδισε με έναν… Loser

Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου του 1970 στο Λος Άντζελες.

Η μητέρα του Μπίμπι Χάνσεν, ηθοποιός και μουσικός, ανήκε στον κύκλο του Άντι
Γουόρχολ. Ο πατέρας του, Ντέιβιντ Κάμπελ, μουσικός της «bluegrass»,
παραδοσιακής αμερικανικής μουσικής. Ο παππούς του, Αλ Χάνσεν, καλλιτέχνης, από
τους ιδρυτές του κινήματος Fluxus.

Είναι (κατά το «Rolling Stone») o νέος Ντίλαν.

Με το τραγούδι Loser (1993) τον αγκάλιασε το MTV, τον έμαθε ο κόσμος όλος.

Το Sea Change βρίσκεται μέσα στους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

To http: //www.beck.com κέρδισε το βραβείο
καλύτερου μουσικού σάιτ στο Ίντερνετ, στα φετινά On Line Music Awards.
«Ανοίγει» στα ροζ, ένα χρώμα που ο Μπεκ ισχυρίζεται πως δεν φοράει ποτέ.

Περιοδεύει αυτό τον καιρό με τους Flaming Lips.

Δεν έχει έρθει ακόμη στην Ελλάδα για συναυλία.