ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Πάει ο παλιός ο χρόνος

Το 2002, έτος σπάνιο καθ’ ότι καρκινικό κατά τους αριθμολόγους, ήταν μια
χρονιά που μπορεί να αξιολογηθεί απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη ταυτόχρονα.
Την καλή πλευρά την ξέρουμε όλοι. Η Αστυνομία σοβαρεύτηκε, εκπαιδεύτηκε και
έπιασε τη 17 Νοέμβρη. Καλό αυτό. Μπορείς όμως να είσαι σίγουρος, είτε VIP σε
έκανε ο Θεός είτε κοινό θνητό, ότι εκεί που προχωράς σαν την καλή χαρά δεν θα
σε πάρουν τα σκάγια του τρελού με την καραμπίνα άμα ξυπνήσει καμιά μέρα
εκνευρισμένος; Όχι. Γιατί; Γιατί η κοινωνική αναλγησία μας παραμένει ατόφια,
θηριώδης και αδιαφοροποίητη, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Βλέπεις, ας πούμε, απ’
το μπαλκόνι σου έναν τύπο να πυροβολεί απ’ το δικό του μπαλκόνι κατά παντός
υπευθύνου ουρλιάζοντας καταγγελίες. Τι κάνεις; Τηλεφωνείς στην Αστυνομία; Όχι,
γιατί εσύ δεν είσαι κανένας Ελβετός ρουφιάνος να καρφώνεις ανθρώπους στους
μπάτσους (παραδοσιακούς εχθρούς του λαού). Εσύ είσαι δημοκράτης και χαλαρός
τύπος και αφήνεις τον κάθε συνάνθρωπό σου να κάνει ό,τι κατεβάσει η κούτρα
του. Αν πάλι είσαι μια φωτεινή εξαίρεση, ένας «ελβετόψυχος» κατά Τζίμη
Πανούση, και σπεύσεις να καταγγείλεις τον επικίνδυνο σαλταρισμένο στην
Αστυνομία, το αποτέλεσμα πάλι το ίδιο είναι. Η Αστυνομία δεν πρόκειται να
έρθει. Αν ήταν τρομοκράτης, μάλιστα, θα έσπευδε. Για έναν απλό βλαμμένο όμως,
δεν μπαίνει στον κόπο. Διότι φαίνεται ότι η Αστυνομία η ελληνική δεν έχει τα
χαρίσματα του Ναπολέοντα – έναν στόχο τη φορά μπορεί να σημαδεύει. Τα
μετεμφυλιακά χρόνια σημάδευε τους αριστερούς, τώρα τους τρομοκράτες. Ε, σε
καμιά δεκαριά χρόνια που θα εξαρθρωθεί πλήρως όλο το ζωηρό σόι Ξηρού, τότε
μπορεί να μαζεύει απ’ τους δρόμους τους τρελούς με τις καραμπίνες και τους
σουγιάδες. Μέχρι τότε, μόνο κανένας Ευαγγελάτος μπορεί να κάνει θέμα τον τρελό
με την καραμπίνα στα δελτία των 9 με παράθυρο τη μανούλα του να δηλώνει πως
μπορεί να είναι λίγο σαλεμένο, αλλά βασικά είναι το καλύτερο παιδί…

Καλό δεύτερο: Η Κύπρος μπήκε θριαμβευτικά στην Ε.Ε. Μπράβο, μπραβίσιμο. Τώρα
(σχεδόν) όλος ο Ελληνισμός εξευρωπαΐστηκε. Γίναμε Ευρωπαίοι όμως; Αστειεύεστε;
Στην πατρίδα μας γίνονται και λέγονται πράγματα που αν ακούγονταν σε
οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ε.Ε., θα είχανε σηκωθεί και οι πέτρες. Τις προάλλες
λ.χ., έδωσε μια συνέντευξη ο παλιός και καλός σκηνοθέτης Νίκος Νικολαΐδης.
Προς ενημέρωσιν των μη σινεφίλ, αναφέρω ότι ο Νικολαΐδης μοιράστηκε το βραβείο
Σκηνοθεσίας στο φετινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την πολύ νεώτερή του και πολύ
ταλαντούχα Κατερίνα Ευαγγελάκου. Σημειωτέον επίσης ότι στο Φεστιβάλ αυτό οι
γυναίκες γενικά έκαναν αίσθηση με τις δημιουργίες τους. Τι βρήκε λοιπόν να
δηλώσει ο ευγενής σκηνοθέτης για τις ανερχόμενες συναδέλφισσές του; Ότι αυτές
κατέστρεψαν τον ελληνικό κινηματογράφο, γιατί μετέτρεψαν τους άντρες σε
διακοσμητικά αντικείμενα. Είχε και ερμηνεία μάλιστα γιατί το έκαναν αυτό το
έγκλημα οι κυρίες του ελληνικού σινεμά. Γιατί «είναι κοντές και άσκημες»
(!!!), σε αντίθεση προφανώς με τους άντρες σκηνοθέτες που ως γνωστόν είναι
άπαντες ψηλοί και παίδαροι…

Να συνεχίσω; Περιττεύει. Όλοι εδώ ζείτε. Ξέρετε τι εννοώ. Αν είστε ανάπηρος
και κινείστε με αναπηρικό καροτσάκι ή μητέρα με μωρό, γνωρίζετε ότι είναι
αδύνατο να κυκλοφορήσετε στον έξω κόσμο. Τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα
αυτοκίνητα, εμπορεύματα και τραπεζάκια. Καθήστε στα αυγά σας λοιπόν. Αν πάλι
είστε καρδιοπαθής και πάθατε έμφραγμα, ξέρετε επίσης ότι είναι απίθανο να
φτάσετε ζωντανός μέχρι το διανυκτερεύον νοσοκομείο, γιατί οι δρόμοι είναι
πηγμένοι και οι λεωφορειόδρομοι γεμάτοι άσχετους – άσε που μπορεί να έχει
διακόψει την κυκλοφορία ο σύλλογος κρεοπωλών εις ένδειξιν διαμαρτυρίας, γιατί
εντείνονται οι έλεγχοι της αγορανομίας.

Δεν θέλω να τελειώσω αυτό το κομμάτι απαισιόδοξα. Πρωτοχρονιά έχουμε. Προτείνω
λοιπόν να στηρίξουμε όλες μας τις ελπίδες σ’ ένα θαύμα – και πιο συγκεκριμένα,
στο ελληνικό θαύμα. Αυτό που κάνει μια τετραμελή οικογένεια στο Περιστέρι να
βγάζει τον μήνα με τον βασικό μισθό των 180.000 δρχ. (δεν τα γράφω σε ευρώ
γιατί μοιάζουν ακόμα λιγότερα…)

Καλή και θαυματουργή χρονιά σε όλους μας λοιπόν!

Η Λένα Διβάνη είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια και συγγραφέας.