ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Με το τρένο

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Μαρία Φράγκου, συντ. οδοντίατρος, Λαμία, γράφει:

«Γεννήθηκα στη Λαμία και συνεχίζω να ζω σ’ αυτήν. Μ’ αρέσει όμως να ταξιδεύω
και προπαντός το ταξίδι με το τρένο. Ταξιδεύοντας με το τρένο, περνώντας μέσα
από τις πεδιάδες μας και δίπλα από τα ψηλά βουνά μας, βλέπω πίνακες ζωγραφικής
ιμπρεσιονιστών ζωγράφων. Θυμάμαι το τρένο, παλιά. Στοιβαγμένοι ο ένας δίπλα
στον άλλον με τα καλαθάκια μας, τα βαλιτσάκια μας και τα ζωντανά μαζί μας.
Θυμάμαι τη μητέρα μου, που όταν δεν είχε σχοινί να δέσει τα κοτόπουλα,
χρησιμοποιούσε τις γραβάτες του πατέρα μου! Όταν εκείνος το ανακάλυπτε,
γινόταν στο σπίτι το σώσε. Φοιτήτρια εγώ στην Αθήνα, έπρεπε να με ταΐζουν
καλά. Η απόσταση του τρένου Αθήνα – Λαμία ήταν 5 με 6 ώρες.

Αργότερα ήρθαν τα άλλα τρένα. Ήρθε η οτομοτρίς. Αυτό, λίγο καλύτερο από τα
προηγούμενα. Η απόσταση ήταν 3 ½ με 4 ώρες. Και μετά ήρθαν, όχι οι μέλισσες,
αλλά τα καινούργια τρένα, τα ιντερσίτι (intercity), με τα ωραία ονόματα “Μέγας
Αλέξανδρος”, “Φίλιππος”, “Χαρ. Τρικούπης”, “Βεργίνα”. Αλήθεια, γιατί αυτά τα
ωραία ονόματα δεν μπαίνουν μπροστά από μηχανές, εν όψει μάλιστα των Ολυμπιακών
Αγώνων; Όταν πρωτομπήκα σ’ αυτά ένιωσα Ευρωπαία. Θες η καθαριότητα, τα
κέτερινγκ που προσφέρουν από πορτοκαλάδα, καφέ μέχρι και φαγητό, και προπαντός
η απόσταση που είναι 2 ½ ώρες ακριβώς.

Φθάνοντας στην Αθήνα μάς περιμένει ένας αναπαλαιωμένος σταθμός, σχεδόν
καινούργιος. Έξω δε από τον σταθμό μάς περιμένει το μετρό. Φθάνω στον σταθμό
“Ακρόπολη” δίπλα στην Πλάκα σε 7′, όπου είναι το ξενοδοχείο μου. Έχετε πάει
στον σταθμό “Ακρόπολη”; Σας προτείνω να πάτε. Θα δείτε αγάλματα, αγγεία και
πολλά άλλα αρχαιολογικά ευρήματα.

Κατεβαίνοντας στην πλατφόρμα, από τη μια πλευρά υπάρχουν αντίγραφα των
αετωμάτων του Παρθενώνα, αυτά που μας πήρε ο Έλγιν, και από την άλλη πλευρά η
φωτογραφία της Μελίνας, όπου με μια αγκαλιά λουλούδια στα χέρια μάς χαμογελά
και μας καλωσορίζει.

Επιτέλους, το όνειρό της έγινε πραγματικότητα. Και τώρα περιμένουμε τα
ηλεκτρικά τρένα τα πιο γρήγορα, όπου μ’ αυτά θα πηγαίνουμε στην Αθήνα σε μία
ώρα και μισή. Βλέπω να συνεχίζεται η διάνοιξη του Καλλίδρομου και τελειωμένη η
γέφυρα.

Να ‘ναι καλά αυτοί που τα φτιάχνουν και εγώ, για να ταξιδεύω μ’ αυτά.

ΥΓ: Η αισιοδοξία μου για τη ζωή και ό,τι καλύτερο μ’ έκανε να γράψω αυτό το κείμενο».