Με πολλές παροχές και λίγες εξουσίες οι 300 βουλευτές

Μπορεί οι βουλευτές να λαμβάνουν είναι μηνιαίως κατά μέσον όρο 2,5
εκατομμύρια δραχμές, ωστόσο, αν συνυπολογίσει κανείς τους συνεργάτες τους και
τις διευκολύνσεις που τους παρέχονται, το συνολικό κόστος για καθέναν απ’
αυτούς πλησιάζει τα έξι εκατομμύρια δραχμές.

Η βουλευτική αποζημίωση φθάνει περίπου το 1.770.000 δραχμές τον μήνα. Σ’ αυτό το ποσό όμως προστίθενται και διάφορες παροχές ώστε οι τελικές αποδοχές να πλησιάζουν τα 6 εκατ. δρχ.

Ο πρόεδρος πάντως της Βουλής κ. Απόστολος Κακλαμάνης επισημαίνει ότι ο
βουλευτής πρέπει να είναι ανεξάρτητος οικονομικά και να είναι καταξιωμένος
στις τοπικές κοινωνίες στις οποίες εκλέγεται. Ιδιαίτερα δε στην περιφέρεια, οι
βουλευτές, πέρα από τα συνήθη οικογενειακά έξοδα, έχουν να κάνουν και με τα
λειτουργικά έξοδα των γραφείων τους τα οποία, σε ορισμένες περιπτώσεις μεγάλων
νομών (ενοίκια, μισθοί προσωπικού κ.λπ.), ξεπερνούν τις 500.000 δραχμές τον
μήνα (περίπου 1.600 ευρώ).

Αποζημίωση 15 φορές ετησίως

Ο Έλληνας βουλευτής δεν έχει μόνον τη βουλευτική του αποζημίωση την οποία
λαμβάνει περίπου 15 φορές ετησίως. Παράλληλα, η Βουλή του χορηγεί κάποιες
παροχές πληρώνοντας έναν ειδικό συνεργάτη του, καλύπτει τη διαμονή του μετά
πρωινού τέσσερις ημέρες την εβδομάδα σ’ ένα από τρία κεντρικά ξενοδοχεία της
Αθήνας, δίνει ατέλεια για οκτώ τηλεφωνικές γραμμές του ΟΤΕ και κάλυψη αναγκών
μέχρι το όριο των 20.000 μονάδων για την καθεμία απ’ αυτές, παρέχει μειωμένα
τιμολόγια και ατέλεια παγίων για τρεις συνδέσεις κινητής τηλεφωνίας με την
Κοσμοτέ, καθώς και ένα δωρεάν εισιτήριο μετ’ επιστροφής μία φορά την εβδομάδα
με την Ολυμπιακή για κάθε βουλευτή προς την εκλογική του περιφέρεια.

Επιπλέον των παροχών αυτών, το Κοινοβούλιο έχει παραχωρήσει σε 83 βουλευτές
της επαρχίας γραφείο 22 τετραγωνικών μέτρων σε ιδιόκτητο κτίριο στην οδό
Βουλής, ενώ το ίδιο αναμένεται πολύ γρήγορα να κάνει και για τους άλλους
βουλευτές από την περιφέρεια σ’ ένα άλλο κτίριο της Βουλής, στο Σύνταγμα, που
πρόκειται σύντομα να ανασκευαστεί.

Υπηρεσιακό αυτοκίνητο

Σ’ όλα αυτά πρέπει να προστεθεί και μία ακόμη απόφαση για την παραχώρηση
υπηρεσιακού αυτοκινήτου (1600-2000 κυβικών εκατοστών) για τρία χρόνια και για
το οποίο η Βουλή θα αναλάβει την αποπληρωμή των δόσεων της σύμβασης
χρηματοδοτικής μίσθωσης («λίζινγκ») και το οποίο ο βουλευτής θα μπορεί να το
έχει τουλάχιστον για τρία χρόνια, πληρώνοντας ο ίδιος μόνον τη βενζίνη της
μετακίνησης ενώ τη συντήρηση και τις ενδεχόμενες ζημιές θα καλύπτει η Βουλή.

Αλλά και το ελληνικό κράτος δίνει τις δικές του παροχές προς τα μέλη της
εθνικής μας αντιπροσωπείας. Έτσι καλύπτει τους μισθούς πέντε συνεργατών που
μπορεί να διαθέτει ο κάθε βουλευτής. Πρόκειται για έναν αστυνομικό και
τέσσερις ακόμη υπαλλήλους που είναι αποσπασμένοι από το Δημόσιο προκειμένου να
διευκολύνουν τις εργασιακές ανάγκες του βουλευτή, ώστε αυτός να αφιερώνεται
απερίσπαστος στο αξίωμά του.

Ο Έλληνας βουλευτής πήρε γενναία αύξηση το 1997 της τάξεως του 83%, με
αποτέλεσμα ο μισθός του τότε να αυξηθεί από 800.000 δραχμές (2.352 ευρώ)
περίπου στο 1.400.000 (4.117 ευρώ). Σταδιακά δε από εκείνη τη χρονιά η
βουλευτική αποζημίωση (όπως είθισται να αποκαλείται ο μισθός του βουλευτή)
τύχαινε αυξήσεως κατά μέσον όρο γύρω στις 100.000 δραχμές ετησίως (περίπου 295
ευρώ). Έτσι σήμερα φθάνει περίπου το 1.768.000 δραχμές, δηλαδή γύρω στα 5.200
ευρώ τον μήνα.

Ο κάθε βουλευτής για καθεμία από τις συνεδριάσεις των διαρκών επιτροπών στις
οποίες μετέχει λαμβάνει ως ειδικό επίδομα περίπου 80.000 δραχμές (235 ευρώ),
με αποτέλεσμα συμμετέχοντας, κατά μέσον όρο, σε τρεις με τέσσερις κάθε μήνα, ο
μισθός του αυξάνεται γύρω στις 240.000 (705 ευρώ) με 320.000 δραχμές (940
ευρώ).

Οικογενειακά επιδόματα

Η βουλευτική αποζημίωση, όμως, έχει επιπλέον κάθε μήνα και ορισμένα επιδόματα,
τα οποία είναι τα ταχυδρομικά τέλη γύρω στις 200.000 δραχμές (588 ευρώ),
καύσιμα ή οδοιπορικά, που κυμαίνονται ανάλογα με την εκλογική περιφέρεια από
100.000 δραχμές (294 ευρώ) μέχρι 136.000 δραχμές (400 ευρώ) και διάφορα ακόμη
οικογενειακά επιδόματα, τα οποία δίνονται ανάλογα με τον αριθμό των τέκνων και
την οικογενειακή κατάσταση του καθένα, καθώς και επίδομα οργάνωσης γραφείου
περί τις 500.000 δραχμές (1.150 ευρώ).

Δεν είναι ωστόσο μόνον αυτά που εισπράττει μηνιαίως ο κάθε βουλευτής αλλά και
αυτά που «γλιτώνει», καθώς ορισμένα από τα έξοδά του καλύπτονται είτε από την
ελληνική Βουλή είτε από το Δημόσιο.

Και γραφείο

Έτσι, ο «τυχερός» βουλευτής, ο οποίος με κλήρωση του δόθηκε γραφείο στο κτίριο
της οδού Βουλής αλλά και οι άλλοι που θα τους παραχωρηθούν ανάλογα γραφεία σ’
άλλο κτίριο στο Σύνταγμα, «ελαφρύνεται» από έξοδα γραφείου γύρω στις 150.000
δραχμές τον μήνα, καθώς τόσο είναι το μίσθωμα ενός αντίστοιχου γραφείου στην
ίδια περιοχή. Χώρια που τα γραφεία αυτά είναι πλήρως εξοπλισμένα με φαξ,
φωτοτυπικό μηχάνημα και ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Η Βουλή πληρώνει, με ειδικό διακανονισμό που έχει γίνει με τις διευθύνσεις
τριών κεντρικών ξενοδοχείων, τα δωμάτια και το πρόγευμα για τέσσερις ημέρες
την εβδομάδα (Δευτέρα μέχρι και Πέμπτη) των βουλευτών της επαρχίας, ενώ το
καθένα απ’ αυτά το λιγότερο κοστίζει 20.000 δραχμές (περίπου 60 ευρώ), ποσόν
που σε ορισμένες περιπτώσεις πληρώνει ο ίδιος ο βουλευτής όταν θέλει να
φιλοξενηθεί για περισσότερο διάστημα.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες του Κοινοβουλίου πληρώνουν ακόμη τον ειδικό συνεργάτη
του βουλευτή (περίπου 700.000 δραχμές) ενώ το ελληνικό κράτος πληρώνει τους
μισθούς των άλλων πέντε συνεργατών του βουλευτή (περίπου 400.000 δραχμές για
τον καθένα).

Πάρκινγκ

Ο βουλευτής επίσης δεν πληρώνει, όπως είναι φυσικό, πάρκινγκ στο κέντρο της
Αθήνας αφού εξυπηρετείται από τον τεράστιο υπόγειο χώρο παρκαρίσματος κάτω από
το κτίριο της Βουλής, με αποτέλεσμα να γλιτώνει περίπου 45.000 δραχμές τον
μήνα (γύρω στα 160 ευρώ).

Η βουλευτική αποζημίωση πάντως φορολογείται αυτοτελώς, δηλαδή δίχως να
υπολογίζονται τυχόν εισοδήματα από άλλες πηγές ενώ, πριν από λίγο διάστημα,
δόθηκε η δυνατότητα στους βουλευτές να δικαιολογούν ένα επιπλέον 25% της
αποζημίωσης ως «τεκμαρτό ποσόν για την κάλυψη των δαπανών μίσθωσης των
πολιτικών τους γραφείων», καθώς και μέχρι 20% για τα χρήματα που τους
παρακρατεί η Βουλή – με τη σύμφωνη γνώμη τους – και τα οποία αποδίδονται στα
ταμεία των πολιτικών τους κομμάτων.

Βλέπουν υποβάθμιση του ρόλου τους

Πέτρος Κατσιλιέρης, Ευαγγελία Σχοιναράκη, Μαρία Αρσένη, Αντώνης Μπέζας, Χρήστος Ζώης διαπιστώνουν ότι ο ρόλος τους έχει μειωθεί

Πού να το φαντάζονταν οι περισσότεροι από τους βουλευτές που τάχθηκαν,
πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, υπέρ της μεταρρύθμισης στην Τοπική
Αυτοδιοίκηση και της δημιουργίας των καποδιστριακών δήμων ότι τρόπον τινά…
υπέγραφαν την «πολιτική τους αυτοκτονία».

Πράγματι, σήμερα πολλά από τα μέλη της εθνικής αντιπροσωπείας – κυρίως όσοι
προέρχονται από την περιφέρεια – διαπιστώνουν με πίκρα ότι ο ρόλος του
βουλευτή έχει σημαντικά αλλοιωθεί. Κατά τη βουλευτή Πιερίας του ΠΑΣΟΚ Μαρία
Αρσένη, «ο σημερινός βουλευτής, σε τοπικό επίπεδο, δεν είναι το ίδιο ισχυρός
όπως τα παλαιότερα χρόνια ούτε και έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει πλέον την
τοπική κοινωνία».

Συναντήσαμε πέντε βουλευτές, από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, στα γραφεία
τους, στην οδό Βουλής 4, μερικές δεκάδες μέτρα απόσταση από το κτίριο του
Κοινοβουλίου. Πρόκειται για μικρά (22 τετραγωνικών μέτρων) γραφεία, που τα
παρεχώρησε δωρεάν, πριν από λίγους μήνες, η Βουλή σε 83 μέλη της από την
επαρχία. Μαζί με τον χώρο τούς παρέχεται και γραμματειακή υποστήριξη, δηλαδή
ηλεκτρονικός υπολογιστής, φαξ και φωτοτυπικό μηχάνημα. «Ένα μέτρο ανακούφισης
για μας, καθώς έτσι μετριάζουμε κάπως τα έξοδα, τα οποία – ούτως ή άλλως –
είναι σημαντικά», υποστηρίζει ο βουλευτής Μεσσηνίας του ΠΑΣΟΚ Πέτρος
Κατσιλιέρης.

Ποια όμως είναι η σχέση του σημερινού βουλευτή με τους τοπικούς άρχοντες; Η
εμπειρία του εκλεγέντος για πρώτη φορά βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στη
Θεσπρωτία Αντώνη Μπέζα κάθε άλλο παρά θετική είναι: «Δυστυχώς υπάρχει σχέση
ανταγωνισμού και καχυποψίας ανάμεσα στον βουλευτή του νομού και στους τοπικούς
άρχοντες. Αλλά και ο απλός ψηφοφόρος πρέπει να καταλάβει τον ρόλο του
βουλευτή. Κάνω τη σκέψη, κάποιες φορές, να τους πω “τι βαράτε, ρε παιδιά,
εμείς δεν έχουμε καμία εξουσία”…».

Ανάλογη είναι και η άποψη μίας ακόμη νέας βουλευτού, της Ευαγγελίας
Σχοιναράκη-Ηλιάκη, η οποία εξελέγη στις τελευταίες εκλογές με το ΠΑΣΟΚ στο
Ηράκλειο. Για την ίδια υπάρχει «κενό στη συνείδηση των νομαρχών και των
δημάρχων, οι οποίοι οφείλουν να είναι συνεργάτες με τους βουλευτές και όχι να
τους αντιμετωπίζουν ανταγωνιστικά». Και συμπληρώνει: «Πολλές φορές
ξεβαλτώνουμε εμείς τα έργα και τα οικειοποιούνται με θράσος δήμαρχοι και
νομάρχες. Είναι θέμα παιδείας και αλληλοσεβασμού».

Το πρόβλημα, πάντως, δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Η Μαρία
Αρσένη, η οποία ως μέλος της ειδικής επιτροπής ευρωπαϊκών υποθέσεων της Βουλής
έχει πάρει μέρος σε πολλές συναντήσεις με συναδέλφους της άλλων εθνικών
κοινοβουλίων των χωρών της Ε.Ε., έχει να επισημάνει ότι «το ίδιο πρόβλημα
αντιμετωπίζουν και εκείνοι». «Κοινή διαπίστωση», λέει, «είναι ότι χρειάζεται
ενδυνάμωση του ρόλου τού εθνικού κοινοβουλίου».

Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι στιγμές που ο βουλευτής αισθάνεται πως βρίσκεται σε
συμπληγάδες ανάμεσα στους τοπικούς εκλεγμένους άρχοντες και στους υπουργούς.
Πράγματι, το παράπονο των περισσοτέρων από τους βουλευτές του κυβερνώντος
κόμματος, όπως έχει επανειλημμένα εκφραστεί στις διαρκείς κοινοβουλευτικές
επιτροπές, είναι «πως οι υπουργοί δεν τους λαμβάνουν υπόψη τους όταν
καταθέτουν τα νομοσχέδια». Κατά την Ευαγγελία Σχοιναράκη-Ηλιάκη, «τα
νομοσχέδια έχουν να κάνουν με την πολιτική ενός κόμματος, μίας κυβέρνησης και
το πρόβλημα έγκειται στον τρόπο με τον οποίο προετοιμάζονται. Δηλαδή, δεν
πρέπει να τα επεξεργάζονται μόνον υπηρεσιακοί παράγοντες ενός δείνα υπουργείου
αλλά να ζητείται και η γνώμη των βουλευτών».

Δυστυχώς ο βουλευτής σήμερα, με τον νέο Κανονισμό της Βουλής, σύμφωνα με τον
οποίο η επεξεργασία των νομοσχεδίων γίνεται κυρίως στις διαρκείς
κοινοβουλευτικές επιτροπές, δεν έχει χρόνο να ενημερωθεί για κάποιο απ’ αυτά.
«Ο βουλευτής είναι νομοθέτης, κι αν θέλαμε να ενισχύσουμε τον ρόλο του, ένα
από τα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν είναι να χάνει τη βουλευτική του ιδιότητα
όταν γίνεται μέλος της κυβέρνησης», προτείνει ο βουλευτής Λάρισας της Νέας
Δημοκρατίας Χρήστος Ζώης.

Η επεξεργασία σε βάθος, όμως, των νομοσχεδίων απαιτεί και ειδικές γνώσεις.
«Δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τις διατάξεις όλων των νομοσχεδίων που
άλλωστε τα παίρνουμε και την τελευταία στιγμή», λέει ο Πέτρος Κατσιλιέρης. Ο
κάθε βουλευτής, πάντως, πέρα από έναν αστυνομικό και τέσσερις αποσπασμένους
από το Δημόσιο συνεργάτες, διαθέτει και έναν ειδικό συνεργάτη ο οποίος
πληρώνεται από τη Βουλή. Αυτό το μέτρο, ωστόσο, όπως τονίζουν πολλοί από τους
βουλευτές, δεν επαρκεί.

Το βέβαιο, πάντως, είναι, όπως τουλάχιστον έχουν κατά καιρούς παραδεχθεί
πολλοί βουλευτές στο περιστύλιο και στους διαδρόμους της Βουλής, πως ο
σημερινός ρόλος του βουλευτή βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο.