Αρένες… «συνανθρώπων»

Χώροι αποκλεισμένοι, φυλακές γίνονται αρένες όπου αλληλοσφάζονται και αλληλοτρώγονται άνθρωποι θρυμματίζοντας κάθε έννοια κοινότητας μέσα σε μια υστερική κατάργηση κάθε ανθρώπινου συναισθήματος

Στα δελτία ειδήσεων ρεπορτάζ δείχνουν την πίκρα και την ανάγκη του παρία, του
αδικημένου, του μοναχικού, προκαλώντας εκείνη την ανακουφιστική φιλανθρωπία
του ματιού, τον ξεκούραστο οίκτο της απόστασης. Στη «Φάρμα» διαλύεται το
όνειρο της τρυφερής συνύπαρξης των ανθρώπων, της ομάδας, της κοινότητας, στα
οξέα ενός θεαματικού θυμού, που ξεσπάει λυσσασμένος και αδιάφορος για το ό,τι
αποτελεί προϊόν της μπιγκμπραδερικής βιομηχανίας που καταστρέφει το περιβάλλον
των ειλικρινών συναισθημάτων.

Τα τελευταία επεισόδια αποκαλύπτουν την άβυσσο που χωρίζει τις
ανθρώπινες ψυχές όταν αντιμετωπίζουν τις αδυναμίες τους χωρίς να μπορούν να
ξεφύγουν από αυτές. Τρώγονται οι Φάρμερς, ουρλιάζουν, μισούν για να
ξαναγαπηθούν, χωρίς ούτε το πρώτο να συνειδητοποιούν ότι τους συμβαίνει, ούτε
το δεύτερο. Αράχνη-«μαύρη χήρα» χαρακτηρίζει ο Λάσκος τη μισητή του Ελένη. Ο
παραλληλισμός της συμπεριφοράς της κοπέλας με εκείνη του δηλητηριώδους
εντόμου, που καταβροχθίζει τους συντρόφους του, αποκαλύπτει πόσο αγριεμένοι
είναι οι έγκλειστοι στο μικρό-σπίτι-στο-λιβάδι. Το θέαμα μετατρέπεται σε
θρίλερ και ο σκηνοθέτης δεν χάνει την ευκαιρία να φιλμάρει το φεγγάρι πάνω από
τα σύννεφα και μια μαύρη αράχνη που σέρνεται μέσα στο σκοτάδι. Εδώ μέσα,
αληθινοί άνθρωποι θα φάνε τα σωθικά τους και εμείς θα απολαύσουμε θέαμα.
Μπρρρρ!

Ένα νοσηρό κρεσέντο αυτής της κλειστοφοβικής, ανθρωποφαγικής
ατμόσφαιρας, την οποία έχουν τα μπιγκμπραδερικά ριάλιτι, προσφέρει για
παράδειγμα και η σειρά «Οι στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη» του ΑΝΤ1, όπου το
ντεκόρ της φυλακής υποτίθεται ότι είναι και το καταλληλότερο για να αναδειχθεί
η αγριότητα της ανθρώπινης ψυχής. Μια διευθύντρια (Μίρκα Παπακωνσταντίνου) με
χαρακτηριστικά άφυλα και αιμοβόρικα, ένας διευθυντής (Νίκος Σεργιανόπουλος) με
μοναδική γλύκα την αρσενική του προσοχή προς τις γυναίκες κρατούμενες και μια
ομάδα φυλακισμένων γυναικών αλληλοεξοντώνονται και αλληλοϋπονομεύονται μέσα σε
υστερικούς παροξυσμούς.

Το περιβάλλον της φυλακής και οι χαρακτήρες με τη δεδομένη «εκτροπή»,
εφόσον πρόκειται για παράνομες που έχουν συλληφθεί, δίνουν την ευκαιρία για
ατάκες – σπιρτόζικες είναι αλήθεια – που αποκαλύπτουν όλη την ψυχική και
συναισθηματική γύμνια των ανθρώπων, οι οποίοι είτε λόγω συνθηκών είτε λόγω
επιλογής, βρίσκονται σε μόνιμη αντιπαλότητα με το περιβάλλον.

Και στους μεν «Στάβλους» είναι η σεναριακή πένα που κατασκευάζει τις συνθήκες
της αγριότητας, οι οποίες υποτίθεται ότι διασκεδάζονται με το χιούμορ της
ατάκας και την άνεση με την οποία εκτοξεύονται «τρυφερότητες, όπως «άκου να
σου πω μωρή έχιδνα…» κλπ., αλλά στη Φάρμα το «άι… σιχτίρι, τρελή που θα με
πεις πρόσωπο της διχόνοιας» του Λάσκου προς την Ελένη – το στέλεχος
πολυεθνικής – έχει την αφόρητη στυφάδα μιας, έστω και ελεγχόμενης,
πραγματικότητας.

Με τη βαρβαρότητα μιας αρένας, το τηλεοπτικό θέαμα αποκαλύπτει τον νοσηρό
εγωκεντρισμό της εποχής που οδηγεί στην απόλυτη συναισθηματική αναπηρία. Τα
συναισθήματα υπάρχουν αόριστα στις ψυχές για να γίνουν τελικώς το δηλητήριό
τους, έτσι όπως παραμένουν ανεπίδοτα, καθώς οι δίοδοι προς τον Άλλον είναι
κλειστές. Άλλωστε τα μπιγκμπραδερικά θεάματα, όπως και οι υστερικές σειρές
τύπου «Στάβλοι», δεν κάνουν άλλο από το να επιβεβαιώνουν την διασκεδαστική εν
τέλει πτυχή αυτού του θεάματος αενάου καταστροφής και βαθιάς πεποίθησης που
κερδίζει έδαφος, πως ο κόσμος είναι ζούγκλα και η συμβίωση αδύνατη. Όσο πιο
φριχτή είναι η κανιβαλική τηλεόραση, τόσο πιο ανέγγιχτοι παραμένουμε στη
μακαριότητά μας, καθώς ο οίκτος προς τους πραγματικούς παρίες που δείχνουν τα
δελτία ειδήσεων μας καθησυχάζει, ενώ μέσα από τα βάρβαρα τηλεθεάματα,
αποκτούμε την πεποίθηση πως ο κανιβαλισμός είναι κάτι φυσικό, όπως το ρυάκι
και τα δέντρα στη «Φάρμα».