Εν φάτνη των αλόγων…

-Τα Χριστούγεννα πρέπει να είναι Χριστούγεννα. Το Πάσχα πρέπει να είναι Πάσχα
και η ντομάτα πρέπει να είναι ντομάτα.

– Δεν είναι, όμως. Ούτε τα Χριστούγεννα είναι Χριστούγεννα, ούτε το Πάσχα,
Πάσχα ούτε η ντομάτα, ντομάτα. Πάθανε μια μετάλλαξη του ιού του άνθρακος και
μεταμορφώθηκαν σε κάτι άλλο.

– Ειδικά η ντομάτα, καμία σχέση με την παλιά καλή ντομάτα. Την βλέπεις να
διασχίζει την Σταδίου και τρομάζεις να την γνωρίσεις. Χλωμή, κομμένη, με
μαύρους κύκλους στα μάτια. Πού η παλιά, η καλή, η κόκκινη, η ζουμερή, η
ευλογία Θεού!

– Τα Χριστούγεννα πρέπει να είναι Χριστούγεννα. Χριστουγεννιάτικα
Χριστούγεννα. Κανονικά. Στρέιτ. Όχι αυτό το ενδιάμεσο πράμα, το ξενέρωτο, το
ντεμί σεζόν, το ντεμί πανσιόν.

– Και το μίνιμαλ. Μίνιμαλ Χριστούγεννα, πού ακούστηκε!

– Τι εννοείς, μίνιμαλ Χριστούγεννα;

– Πήγες βόλτα στα μαγαζιά;

– Όλοι πήγανε βόλτα στα μαγαζιά. Κανένας δεν αγόρασε από τα μαγαζιά. Μύγες
βαράγανε οι φουκαράδες. Έτρεχε μπρος ο πελάτης πανικόβλητος κι από πίσω τον
κυνηγούσε ο καταστηματάρχης κραδαίνοντας, ως λάβαρο, κάτι σώβρακα σε
συσκευασία δώρου.

– Όλα υπερβολικά μίνιμαλ. Μπάλες από πλεξιγκλάς. Στολίδια από σπάγκο.
Αγγελάκια από καρφιά. Οι πάντες έχουν αισθητική άποψη. Το Χριστούγεννο, αγάπη
μου, δεν μπορεί να είναι σικ και μίνιμαλ. Το Χριστούγεννο πρέπει να είναι
πολύχρωμο, κιτς, χαρούμενο, μπουγιόζικο. Να στολίσεις το δέντρο με όλα τα
τεχνικολόρ και τα ετερόκλητα. Γιατί λέμε «αυτή ντύθηκε χριστουγεννιάτικο
δέντρο»; Τι εννοούν οι χριστιανοί που αγάλλονται; Κάτι πολύ συγκεκριμένο. Αν
ήθελα μίνιμαλ Χριστούγεννα, θα φώναζα τον Τιερί Μιγκλέρ να μου στολίσει το
σπίτι.

– Εσείς πού κάνατε ρεβεγιόν;

– Στο σαλόνι. Μεταφερθήκαμε οικογενειακώς από την κρεβατοκάμαρα στο σαλόνι.

– Τουλάχιστον, δεν βρήκατε κίνηση.

– Δεν το συζητώ. Άδειο το χολ. Έτσι την βγάλαμε. Κλείσαμε την τηλεόραση τη
μικρή που έχουμε στην κρεβατοκάμαρα και ανοίξαμε την τηλεόραση τη μεγάλη που
έχουμε στο σαλόνι. Φάγαμε κάτι μελομακάρονα που μυρίζανε κουραμπιέ και κάτι
κουραμπιέδες που μυρίζανε κλεισούρα. Είχανε μια μελαγχολία αυτοί τώρα, μια
στενοχώρια. Τόσο καιρό αμπαρωμένοι στο κουτί, πάθανε κλειστοφοβία.

– Έχω φάει κλειστοφοβικό κουραμπιέ. Σε πιάνει, μια θλίψη σε πιάνει!

– Μετά κλείσαμε τη μεγάλη τηλεόραση στο σαλόνι, επιστρέψαμε στην
κρεβατοκάμαρα, ανοίξαμε την μικρή τηλεόραση και ολοκληρώθηκε το εορταστικό
ρεβεγιόν. Και του χρόνου, με υγεία!

– Πώς νόμιζα ότι θα πάτε στην πεθερά σου;

– Στην πεθερά μου πηγαίνουμε ανήμερα. Για τη γαλοπούλα. Τέτοια γαλοπούλα σαν
της πεθεράς μου δεν έχει ξαναγίνει.

– Υπέροχη;

– Χάλια. Κανένας δεν μπορεί να την πετύχει την γαλοπούλα τόσο αίσχος όσο η
πεθερά μου. Η γαλοπούλα στα χέρια της υφίσταται διπλό θάνατο. Μία πριν φτάσει
στο χασάπικο και μία στο χέρια της Αργυρώς. Έχω και τον Θανάση μες στην τρελή
χαρά. «Σαν τη γαλοπούλα της μαμάς, καμία». Δίκιο έχει. Αυτός ο διασυρμός της
γαλοπούλας μόνο στα χέρια της πεθεράς μου επιτυγχάνεται. Κατ’ αρχάς, δεν
μασιέται.

– Καμία γαλοπούλα, γενικώς, δεν μασιέται. Αυτό το πουλί διακατέχεται από ένα
σύνδρομο ρεβανσισμού. Σου λέει, με σκοτώνετε να με φάτε; Θα σας δείξω εγώ.
Στον λαιμό θα σας σταθώ. Δεν κατεβαίνω παρακάτω, που να χτυπιέστε.

– Ναι, αλλά αυτή μιλάμε είχε τον αμάσητο. Είτε κρέας έβαζες στο στόμα σου,
είτε λάστιχο Πιρέλι, ένα και το αυτό.

– Ούτε η γέμιση πέτυχε;

– Δεν ξέρω αν ήταν γέμιση αυτό το πράγμα. Πιο πολύ σε μπουζί, πλατίνες, λάδια
έφερνε σαν γεύση. Υποψιάζομαι ότι η κλασική γέμιση δραπέτευσε. Είδε την τύχη
της καημένης της γαλοπούλας και την έκανε διακριτικά από το παράθυρο.

– Είσαι υπερβολική. Ποτέ δεν τα πήγαινες καλά με την πεθερά σου.

– Και η πεθερά μου ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με κανέναν. Ούτε με τις νύφες της,
ούτε με τις γαλοπούλες, ούτε με τον Σημίτη.

– Ο Σημίτης πού κολλάει;

– Κολλάει. Παντού κολλάει ο Σημίτης. Είναι σαν τον μπαλαντέρ. Της κάηκε το
φαγητό; Φταίει ο Σημίτης. Πήρε παπούτσια ένα νούμερο μικρότερα και την χτυπάνε
στον κάλο; Φταίει ο Σημίτης. Με παντρεύτηκε ο Θανάσης; Φταίει ο Σημίτης.

– Ενώ άμα έρθει ο Καραμανλής;

– Άμα έρθει ο Καραμανλής, θα αλλάξουν τα πράγματα. Θα της μαγειρεύει αυτός τη
γαλοπούλα, θα βγάλει ειδική διάταξη να εξαφανιστεί ο κάλος και θα υποχρεώσει
τον Θανάση να με χωρίσει. Αλήθεια, εσείς πώς περάσατε;

– Παραμονή σαλόνι, ανήμερα πεθερά.

– Άντε, βρε. Και του χρόνου, σπίτια μας!

– Εκεί δεν είμαστε;

– Αυτό όλο μου διαφεύγει!

– Χρόνια πολλά!

– Χρόνια καλά!