ΓΝΩΜΗ Κουρασμένα παλικάρια…

Το ποδόσφαιρο δεν προσφέρει χαρά μόνο στους φιλάθλους, αλλά και στους παίκτες.
Κι ένα επάγγελμα που προσφέρει χαρά στον εργαζόμενο (μιλάμε για το
επαγγελματικό ποδόσφαιρο) είναι ό,τι πιο ιδανικό μπορεί να προκύψει σ’ αυτόν
που το ασκεί.

Από τη μια, λοιπόν, έχουμε μια τάξη εργαζομένων ­ που έκαναν το χόμπι τους
επάγγελμα ­ και από την άλλη έχουμε μια «χρόνια πάθηση» που οι εγχώριοι
ειδικοί αποκαλούν κούραση.

Αυτές τις άγιες μέρες, στην Αγγλία, οι παίκτες παίζουν ματς μέρα παρά μέρα. Η
σεζόν βρίσκεται στο φουλ, αλλά ουδείς διανοείται να δηλώσει «κουρασμένος».
Στην Ελλάδα συμβαίνει το εξής εκπληκτικό: Η προετοιμασία των παικτών αρχίζει
στις αρχές Ιουλίου και το πρωτάθλημα ξεκινάει τέλη Αυγούστου ή Σεπτεμβρίου.
Μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου, οι προπονητές που εργάζονται στη χώρα μας (άλλο
χόμπι αυτό, που επίσης γίνεται επάγγελμα με μεγάλο μισθό) δηλώνουν ότι οι
ομάδες τους δεν είναι έτοιμες. Στα μέσα Οκτωβρίου, ξαφνικά, δηλώνουν ότι οι
παίκτες τους είναι κουρασμένοι! Μα, καλά, ρωτάνε οι αφελείς. Πότε θα δούμε τις
ομάδες μας ξεκούραστες και απολύτως έτοιμες; Δεν υπάρχει μεσοδιάστημα, όπου θα
παρακολουθήσουμε καλή μπάλα, θέαμα, φρεσκάδα; Αμ δε!

Εδώ οι προπονητές που διαδέχονται συναδέλφους τους αφήνουν να εννοηθεί ότι οι
άμοιροι απολυθέντες δεν είχαν κάνει καλή προετοιμασία στους παίκτες!

Συμπέρασμα: Φαίνεται ότι οι Άγγλοι που παίζουν τριπλάσια παιχνίδια από τους
Έλληνες συναδέλφους τους είναι… βιονικοί άνθρωποι. Τα δικά μας κουρασμένα
παλικάρια… αποφεύγουν τα μπουζούκια, τα μπαρ, τις ντίσκο, τα
νυχτοπερπατήματα και για τον λόγο αυτό σέρνονται μετά τους δέκα πρώτους
αγώνες.

Χρόνια πολλά και του χρόνου με υγεία.