Ο στολισμός της εργαζομένης

Καταλαβαίνω το εορταστικό πνεύμα των ημερών. Δεν ανήκω στους γνωστούς
γρουσούζηδες – γκαντέμηδες που μόλις πλησιάζουν οι γιορτές αρχίζουν τους
αναστεναγμούς και τα δυσοίωνα: «Όχι ρε πούστη γιορτές πάλι», «Δεν γουστάρω, ρε
φίλε, με πλακώνει εμένα το Χριστούγεννο» και άλλα ζοφερά παρόμοια. Όχι. Εγώ
μια χαρά αισθάνομαι τις χρονιάρες μέρες. Και δέντρο στολίζω στο μπαλκόνι και
γλυκά γεμίζω τις πιατέλες και λουλούδια στα βάζα και κάλαντα κι απ’ όλα. Αλλά
αυτό που είδα σε σούπερ μάρκετ της Αθήνας, ως εορταστική παρέμβαση στον χώρο,
καλύτερα να μην το ξαναδώ. Δεν ξέρω ποιανού ήρθε η ιδέα στο κεφάλι, ποιανού
του πέρασε από τον νου, να ντύσει τις πωλήτριες του καταστήματος από το
κούτελο και πάνω Αϊ-Βασίλη. Κι έβλεπες κουρασμένες, απηυδησμένες, ιδρωμένες,
μπαϊλντισμένες, εργαζόμενες γυναίκες, με το μάτι θολό απ’ την πολυκοσμία, την
ορθοστασία, τον παραλογισμό του κάθε πελάτη:

«Μπορεί να έλεγα σαλάμι δεσποινίς μου, αλλά εννοούσα μορταδέλα, κι εσείς δεν
μου τη βάλατε, μου κόψατε σαλάμι».

«Μ’ αφού σαλάμι ζητήσατε».

«Άντε πάλι. Τα ίδια θα λέμε; Πιάσε τη μορταδέλα».

… Κα να αγκαλιά το μεγαλοπρεπές μπαστούνι το αλλαντικό η Αγία Βασίλης.

Σε μια στροφή δε, εκεί που βγαίνεις απ’ τα ξυριστικά να μπεις στα μακαρόνια,
είδα και μία που αναβόσβηνε. Αυτή θα ήταν φαίνεται αρχιεργάτρια κάτι, γιατί
την είχαν ξευτιλίσει ακόμα πιο πολύ. Στο τελείωμα του αγίου πλην
πολυεστεριούχου σκούφου, της είχανε εμφυτεύσει μικράς λαμπίδας (κοινώς
λαμπάκια) που αναβοσβήνανε με φοβερή ταχύτητα και μετατρέπανε τον πίλον της
μοχθούσης διά τον επιούσιον γυνής, εις μικρόν σπιλμπεργκικόν διαστημόπλοιον
άρτι προσγειωθέν επί του τριχωτού της κεφαλής της. Έπεσα στη μέση του
διαδρόμου του λαϊκού αυτού ναού της ευμάρειας, ευημερίας και αφθονίας, και
γονυπετής ανυψώσας τας χείρας προς τον ουρανό, ανέκραξα εκ βάθους καρδίας
«Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου».

Οι πελάτες κοιτάζοντάς με, μετά οίκτου και συμπόνιας, μου προσέφερον τον
όβολόν τους, εις μικράς, μικράς υποδιαιρέσεις του ευρώ.