ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΑΛΕΙΦΟΣ «Καθόλου χαμηλών τόνων δεν είμαι»!

«Ως ηθοποιός ωριμάζεις όταν δεν σε νοιάζει πια ο εαυτός του. Όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι στη σκηνή είσαι μέρος ενός συνόλου. Ότι αφηγείσαι μαζί με άλλους μια ιστορία», είναι η γνώμη του Δημήτρη Καταλειφού

Γλυκομίλητος άνθρωπος. Ευγενικός, συγκρατημένος, μετρημένος. Αυτό που λέμε
«χαμηλών τόνων».

«Καθόλου χαμηλών τόνων δεν είμαι», διαμαρτύρεται ο Δημήτρης Καταλειφός. «Αυτές
οι “κατατάξεις” είναι ευκολίες. Στα πράγματα που με ενδιαφέρουν έχω πολύ
πάθος. Και έχω θυμώσει, και έχω τσακωθεί, και έχω αποχωρήσει… Είμαι άνθρωπος
και δύσκολος και ιδιόρρυθμος. Δεν είμαι “το καλό παιδί” που φαίνομαι στον
ιδιωτικό βίο…». Την αλήθεια θα μου λέει. Αλλά μου τα λέει, όμως, τόσο
συγκρατημένα… Είναι κι αυτό το γαλάζιο καθαρό βλέμμα του… Είναι και τα
γένια που έχει αφήσει για τον ρόλο του – ερμηνεύει τον Χιου, έναν Ιρλανδό
δάσκαλο στο έργο του Μπράιαν Φρίελ «Ο ξεριζωμός», σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα
στο «Απλό Θέατρο» – και που έχουν γκριζάρει για τα καλά και τόσο τον
γλυκαίνουν…

Είκοσι επτά χρόνια έκλεισε στη σκηνή από το ’75 που τελείωσε τη Δραματική
Σχολή Κατσέλη και αμέσως, το ίδιο καλοκαίρι, έκανε την πρώτη εμφάνισή του με
το «Ελεύθερο Θέατρο», στην «Ιστορία του Αλή Ρέτζο» του Πέτρου Μάρκαρη, σε
περιοδεία.

Η Έλλη Λαμπέτη στην «Πέπσι» και, αργότερα, το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του
Κάρολου Κουν στο «Θέατρο Τέχνης» ήταν που καθόρισαν την απόφασή του να πάει
στο θέατρο. «Τη Λαμπέτη την ερωτεύτηκα», μου εξομολογείται. Στηνόμουνα έξω απ’
το θέατρο και έξω απ’ το σπίτι της, στη Δελφών, μήπως και τη δω να μπαίνει ή
να βγαίνει».

Παιδική Σκηνή Ξένιας Καλογεροπούλου, «Αμφι – Θέατρο», «Λαϊκό Πειραματικό
Θέατρο» με τον Λεωνίδα Τριβιζά, το 1981 η «Σκηνή» της οποίας είναι ιδρυτικό
μέλος, η διάλυσή της, οι «Μορφές» – και πάλι ιδρυτικό μέλος -, η αποχώρησή του
με τη Ράνια Οικονομίδου που πολύ σχολιάστηκε, οι ταινίες που έκανε είναι οι
κυριότεροι σταθμοί της πορείας του. Τώρα πια ο Δημήτρης Καταλειφός είναι ένας
ολοκληρωμένος ηθοποιός και ένας πρώτης τάξεως ρολίστας. Ο Σέλι Λεβίν του,
πέρσι, στο «Οικόπεδα με θέα» του Μάμετ, στο «Πορεία», ο Χιου φέτος το
διατρανώνουν – δυο ερμηνείες συγκλονιστικές.

Έχετε περάσει από δύο θεατρικά σχήματα που καθόρισαν τα θεατρικά μας
πράγματα – τη «Σκηνή» και τις «Μορφές». Ήσασταν από τα ιδρυτικά μέλη αλλά και
ανάμεσα σ’ αυτούς που αποχώρησαν όταν τα δυο σχήματα διαλύθηκαν. Τώρα που
έχουν κατασταλάξει τα πράγματα πώς νιώθετε;

«Επειδή σε δύο χρόνια πενηνταρίζω, επειδή βρίσκομαι σε μια περίοδο της ζωής
μου που είμαι πολύ καλά με τον εαυτό μου και με τη ζωή και επειδή με τα χρόνια
επουλώνονται οι πληγές, τελικά έχει κυριαρχήσει κάτι καλό. Κρατώ μόνον ότι σ’
αυτές τις δύο ιστορίες που, θεατρικά, ήταν οι δύο οικογένειές μου
διαμορφώθηκαν μέσα μου πολλά που τα φέρω όπου κι αν πηγαίνω. Ένα είδος
αποσκευών. Νιώθω ότι ήταν τα δύο σχολεία μου.

Εκείνο που με πικραίνει είναι ότι και τις δύο φορές, όλοι αυτοί οι άνθρωποι
που είχαμε συγκεντρωθεί, σε καμία περίπτωση δεν είχαμε εξαντλήσει, όταν
διαλυθήκαμε, αυτά που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει αν είχαμε τη δύναμη να
αντέξουμε. Πιστεύω πάρα πολύ στη συνένωση ανθρώπων που αγαπάνε το θέατρο.
Δυστυχώς στη ζωή έχουμε τους εγωισμούς μας, τις μικρότητές μας, τις φιλοδοξίες
μας, τις αδυναμίες μας, είναι η πλήξη και η κούραση που καραδοκούν όταν οι
άνθρωποι βρίσκονται επί πολύ στον ίδιο χώρο… Δεν σταθήκαμε ικανοί να τα
ξεπεράσουμε.

Αλλά θυμό δεν έχω πια. Όχι. Εξάλλου, επί της ουσίας, δεν νομίζω ότι χωρίζουν
ποτέ οι άνθρωποι που βρέθηκαν τόσο κοντά. Είμαστε σε διαφορετικά θέατρα πια,
είμαστε μια διασπασμένη οικογένεια πια, αλλά οικογένεια».

Κόντρα στην «καφρίλα» που μας περιβάλλει

Τι σας κίνησε το ενδιαφέρον στον «Ξεριζωμό» που παίζετε τώρα;

«Στην αρχή δεν μου άρεσε που ήταν μικρός ο ρόλος. Σιγά – σιγά όμως,
διαβάζοντας το κείμενο άρχισε να μου αρέσει, εκτός από το ίδιο το έργο, πάρα
πολύ και ο ρόλος. Και να με ερεθίζει. Και σκέφτηκα: Εγώ που έλεγα στα παιδιά
στις σχολές “δεν έχει σημασία το μέγεθος του ρόλου αλλά τι κάνεις στη σκηνή”
να πειράζομαι που θα βγαίνω λίγο στη σκηνή; Δάσκαλε που δίδασκες; Και τελικά
βρήκα ότι μπορεί να είναι πιο γοητευτικό να καταφέρω να “υπάρξει” ένας μικρός
ρόλος από το να παίξω ένα ρόλο πολύ μεγάλο».

Το έργο του Φρίελ τι σας «λέει» σήμερα;

«Πολλά. Και λίγο που ανοίγω τηλεόραση κάθε μέρα είναι μια συνεχής
“τροφοδοσία”. Όλη αυτή η καφρίλα, όλο αυτό το “Fame Story in Concert” στην
Ελλάδα του 2002 που μου ανάβει τα λαμπάκια, όλη αυτή η αποθέωση του υλισμού…
Κι εγώ μετά να μπορώ να πάω να παίξω σε ένα έργο που μιλάει ακριβώς για τη
νίκη των μη πνευματικών δυνάμεων στη ζωή μας. Να πηγαίνω να πω κάτι κόντρα σ’
ό,τι γίνεται γύρω μας. Με “ζεσταίνει” αυτό».

INFO

Ο Δημήτρης Καταλειφός παίζει στο «Απλό Θέατρο» (Χ. Τρικούπη 4, πίσω από το
Πάντειο Πανεπιστήμιο, τηλ. 210-9229.605, 210-9246.991).