ΜΑΤΙΕΣ Μεγάλη χαρά!

Γέμισε το γραφείο μου από βιβλία. Κι είναι μεγάλη χαρά αυτή! Οι φίλοι γράφουν,
οι συνάδελφοι γράφουν. Η τηλεόραση, το τρεχαλητό, οι «γκλαμουράτες» επιδείξεις
μόδας δεν θα νικήσουν. Και τι όμορφα που μυρίζει το φρεσκοτυπωμένο χαρτί!..
Φυσικά, δεν μπόρεσα, ακόμη, να διαβάσω ώς το τέλος του κανένα βιβλίο. Θα γίνει
κι αυτό. Αλλά, καθώς είμαι 43 χρόνια…φούρναρης, μπορώ να καταλάβω «τι
τρέχει», από τις τριάντα πρώτες σελίδες. Εξ όνυχος τον λέοντα, άλλωστε…

* Το πρώτο βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου, μυθιστόρημα.

Της αγαπημένης μου Ντόρας Γιαννακοπούλου. «Αμαρτωλέ μου άγγελε», ο τίτλος.
Νομίζω ότι είναι το πιο ώριμο, το πιο καλογραμμένο έργο της Γιαννακοπούλου.
Δεν περιμένω, ασφαλώς, να καταδεχτεί ν’ ασχοληθεί μαζί του η Κριτική. Βλέπετε,
η Ντόρα πουλάει. Και κάθε βιβλίο που πουλάει, η Κριτική, κατά κανόνα, το
απορρίπτει a priori…

* Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία που γράφτηκαν για το Πολυτεχνείο.

Πιστεύω ότι το «Πολυτεχνείο ’73», του Γιώργου Γάτου, του έμπειρου και με
ανοιχτά μάτια δημοσιογράφου, είναι το καλύτερο, ίσως. Γιατί, ακριβώς, ο Γάτος
έχει κάνει «ρεπορτάζ με την Ιστορία». Αποφεύγει τις μεγαλοστομίες. Είναι
ψύχραιμος. Έχει γερή θεωρητική αρματωσιά. Και μίλησε για τα γεγονότα με
πρόσωπα που λένε την αλήθεια.

* Πολλές φορές έχω πει ότι ο Μισέλ Φάις με ενθουσιάζει.

Καθυστερημένα, δυστυχώς, έφτασε στο σπίτι μου το εξαίρετο έργο του «Η πόλη στα
γόνατα». Κείμενα, μαγευτικά! Φωτογραφίες, μαυρόασπρες, που δεν μπορείς να
τραβήξεις το βλέμμα από πάνω τους. «Δεν είμαι συγγραφέας, δεν είμαι
φωτογράφος. Ένας λυσσαλέος περιπατητής είμαι, που υποφέρω από πολύ εαυτό»,
λέει ο Φάις για τον Φάις. Εγώ προσθέτω: «είσαι ένας ποιητής», Μισέλ.
Ποι-η-τής!

* Επιτέλους, έβγαλε βιβλίο – το πρώτο του; – ο Μηνάς Χρηστίδης!

Ο σπουδαίος ηθοποιός και κριτικός, για τον οποίο ο Μάριος Πλωρίτης (πρόλογος)
σημειώνει: «… Αφετηρία και υπόβαθρο των κειμένων του – κριτικές για τις
παραστάσεις στην Επίδαυρο – είναι η συμπάθεια για τους εργάτες του θεάτρου,
ακριβώς επειδή έχει ο ίδιος δονηθεί απ’ το πάθος τους και δοκιμάσει τα πάθη
τους. Αλλά συμ-πάθεια δεν σημαίνει διόλου άκριτη επιείκεια και φιλανθρωπία».
Εγώ να προσθέσω ότι και μόνο για το δοκίμιο «Ταξίδι στην Επίδαυρο» αξίζει να
διαβαστεί αυτό το βιβλίο.

* Άγια έπραξε ο ποιητής Μιχάλης Γκανάς που κυκλοφόρησε, σ’ έναν κομψό
τόμο, τους στίχους των τραγουδιών του. Στίχους έξοχους, που τραγουδήθηκαν,
αγαπήθηκαν, ταξίδεψαν, έκαναν αγόρια και κορίτσια να ερωτευθούν και να πουν
«χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια…». Δεν τελείωσα, όμως. Πρέπει να αφιερώσω κι
άλλο ένα χρονογράφημα, για «μια ματιά», τουλάχιστον, στα βιβλία που έχω
μπροστά μου. Το Σάββατο λοιπόν.