ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ιεράρχες

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Β. Χριστόπουλος, Βενιζέλου 7, Καλαμαριά, γράφει:

«Εκκλησία, παγκοσμιοποίηση, εκσυγχρονισμός. Αυτό είναι το θέμα μου. Αφορμή μού
έδωσε ένα άρθρο στο “Βήμα” εν όψει – τότε – των εργασιών της Συνόδου των
ιεραρχών. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες του άρθρου. Θέλω να τονίσω τα εξής:
στις συζητήσεις μου και τα γραφόμενά μου πάντοτε υπογραμμίζω τις πολλές
ικανότητες του Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου (μόρφωση, εξυπνάδα, αντίληψη,
επιμονή κ.λπ.), αλλά και το ατύχημα που αυτός ο άνθρωπος τυχαίνει να είναι
ιδιαίτερα συντηρητικός. Δεν θα δυσκολευόμουν να τον χαρακτηρίσω χαρισματικό,
αν με τις δυνατότητες που έχει, οδηγούσε την Εκκλησία προς τα εμπρός, δηλαδή
σε κάποιον εκσυγχρονισμό.

Στο άρθρο του “Βήματος” βρίσκει κανείς πως μεγάλος αριθμός ιερέων είναι
χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, πως υπάρχει μεγάλος αριθμός κενών θέσεων που
δείχνει έλλειψη διάθεσης των νέων να ακολουθήσουν το ιερατικό σχήμα, έστω και
μη επαρκώς μορφωμένων, και κάτι άλλο, επίσης σοβαρό: ότι λίγοι νέοι
προσέρχονται στα κατηχητικά, σε αντίθεση με παλαιότερες εποχές. Δεδομένου ότι
έχει διαπιστωθεί η μετατροπή της χώρας μας σε πολυ-πολιτισμική, πολυφυλετική,
πολυγλωσσική, ερωτάται πώς βλέπουν και πώς θα αντιδράσουν οι ιεράρχες,
σχετικώς.

Αν κρίνει κανείς από την υπερβολική εμμονή τους στο θέμα των ταυτοτήτων, που
δεν είχε καμιά σχέση με την πίστη των πολιτών, αλλά γίνεται για να μην
ακολουθήσουν άλλες αλλαγές ουσιαστικότερες, πρέπει να μην περιμένουμε κάτι
σημαντικό, δηλαδή κάτι που θα προϊδεάζει πρόοδο. Δεν θα πρέπει να διαφεύγει,
όμως, κυρίως του Αρχιεπισκόπου, το σοφό των προγόνων μας “τα πάντα ρει”, που
από εδώ και εμπρός θα είναι πιο έντονα και πιο γρήγορα. Όσοι δεν δέχονται αυτή
την αρχή και δεν λαμβάνουν μέτρα, στο τέλος σίγουρα χάνουν. Κανείς, μα κανείς
δεν σταμάτησε για πολύ, ίσως για λίγο, την πρόοδο.

Έχω τη γνώμη πως τα “σας πάω” και τα ανέκδοτα δεν φτάνουν για να τραβήξουν
τους νέους, γιατί πέρα από τις ευχάριστες όψεις της ζωής είναι και το θέμα της
επιβίωσης, που σημαίνει μια αξιοπρεπή και αποδεκτή από τον κόσμο επαγγελματική
αποκατάσταση. Θα το συνειδητοποιήσουν αυτό οι σεβαστοί ιεράρχες; Δεν θα
τολμούσα να διατυπώσω ποια βήματα πρέπει να γίνουν, που δεν θα είχε και μεγάλη
σημασία. Ίσως ο Ζακύνθου ρέκτης κύριος Χρυσόστομος έχει χρήσιμες και
συγκαταβατικές προτάσεις».