ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το στυλ που αξίζουμε

Ένα δωράκι θέλουμε να σας δώσουμε, λένε τα νεαρά παιδιά, και κρατάνε στο χέρι
ένα κουτάκι σαν αυτά των κοσμηματοπωλείων. Ό,τι ποθεί κάθε γυναίκα δηλαδή,
πόσο να αντιστέκεσαι; Ένα δωράκι. Χριστούγεννα έρχονται, πόσες φορές να πεις
όχι, δεν το θέλω το δωράκι. Και γιατί στο κάτω κάτω; Ένα δωράκι
ουρανοκατέβατο, δεν το δικαιούται ο καθένας αυτή την εποχή; Τι πιο φυσικό από
το να σε σκέφτονται νυχθημερόν οι γενναιόδωροι τούτου του κόσμου και να
στείβουν το μυαλό τους τι δώρο θα σου κάνουν. Πώς να σε ευχαριστήσουν, τι να
σκαρφιστούν για να σε δουν να χαμογελάς; Όλοι μας στο βάθος είμαστε μικρά
παιδιά, έτοιμοι να απολαύσουμε την αγάπη και τις προσφορές των άλλων. Όλοι
κατά βάθος θεωρούμε ότι δικαιούμαστε να παίρνουμε δωράκια, έστω κι αν ξεχνάμε
εμείς να κάνουμε. Ένα δωράκι και το τηλεφωνάκι σας, λένε τα νεαρά παιδιά στον
δρόμο. Μήπως απάντησα κάποτε, μήπως παρασύρθηκα κι έπεσα σε τέτοια παγίδα;
Μήπως φταίω εγώ που το τηλέφωνο χτυπάει κάθε τέταρτο της ώρας και μου λένε ότι
κέρδισα πιστωτικές κάρτες και περιποίηση προσώπου; Μιλάνε τόσο ευγενικά, τόσο
υποχρεωτικά, προσφέρουν αυτό που λείπει από τη ζωή μας. Περιποίηση προσώπου
δεν θέλω, περιποίηση αυτιού χρειάζομαι. Ν’ ακούω γλυκές κουβέντες, λιγωτικές,
αγαπησιάρικες φωνές, εκτίμηση που ξεχειλίζει, κατανόηση, ενδιαφέρον. Καμία
σχέση με το στυλ που σου μιλάνε στα λεωφορεία, στα ταξί, στην εφορία, στα
νοσοκομεία, ακόμα και στα μαγαζιά που μόνος μπαίνεις, να ξοδέψεις τα λεφτά
σου. Και να πρέπει αυτές τις προσφορές να τις απαρνηθείς, να πρέπει αυτή την
ευγένεια να την περιφρονήσεις. Δεν είναι άδικη η ζωή, πείτε μου;