Η «εκδίκηση» της ελληνικής ερμηνείας

Η ντίβα Ούτε Λέμπερ δεν παύει να μας εκπλήσσει…

Ακόμη και σε μία χρονιά δίχως εντυπωσιακά «ξεπετάγματα», εκπλήξεις ή νέες
δισκογραφικές κυκλοφορίες που να μπορεί κανείς να προβλέψει πως θα μείνουν
«κλασικές», όπως το 2002, στη λεγόμενη κλασική (ή λόγια) μουσική τουλάχιστον
αν εξακολουθούν να ακούγονται ιστορικές ερμηνείες μεγάλων μουσικών, όπως ο
Δημήτρης Μητρόπουλος, αλλά και (ξανά) η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι,
είναι αρκετό για να κρατήσει κανείς ψήγματα ελπίδας για το μέλλον – που
δισκογραφικά δεν διαγράφεται και πολύ ρόδινο.

Δίχως περιστροφές, λοιπόν, στο απάνθισμα των καλύτερων της χρονιάς: Χάρη στην
έκδοση για τον Γάλλο πιανίστα Ρομπέρ Κασαντεσίς ακούσαμε δύο
συγκινητικές ερμηνείες του Έλληνα Μαέστρου Δημήτρη Μητρόπουλου (1955
και 1957), σε Μπετόβεν και Ντε Φάλια (Sony). Χάρη στο έντυπο πρόγραμμα της
Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών κυκλοφόρησε μαζί CD με ερμηνείες του Έλληνα
μαέστρου Οδυσσέα Δημητριάδη (Τιμή: 10 ευρώ).

Ελεύθερες και σαγηνευτικές κυκλοφορούν οι μουσικές του αξέχαστου Μάνου
Χατζιδάκι για τις ταινίες «Αμέρικα – Αμέρικα», «Τοπ – Καπί» (Warner –
Σείριος) και, σε επανέκδοση, για θεατρικές παραστάσεις («Καίσαρ και
Κλεοπάτρα», «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε», «Πορνογραφία» κ.λπ. – Minos/ΕΜΙ).
Πρόσφατα κυκλοφόρησαν σάουντρακ του Μίκη Θεοδωράκη («Σέρπικο», «Φαίδρα»
κ.λπ. – FM Records).

Τα έργα για έγχορδα του Νίκου Σκαλκώτα (στη σειρά της σκανδιναβικής
Bis), η καλαίσθητη έκδοση με τα κουαρτέτα του Γιώργου Σισιλιάνου
(«Ποικίλη Στοά» – Λέσχη του Δίσκου), η επανέκδοση από την ΕΜΙ έργων
Μανώλη Καλομοίρη (το 2002 ήταν Έτος Καλομοίρη και γιορτάστηκε και με
συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής), η επανέκδοση έργων για πιάνο Ελλήνων συνθετών,
με την Έλενα Μουζάλα (Lyra), πλούτισαν τη δισκογραφία της ελληνικής
μουσικής δημιουργίας.

Ακούστε τις – «Sentimento» – άριες του Αντρέα Μποτσέλι, το «Bel Canto»
της Ρενέ Φλέμινγκ, μία συλλογή της Τσετσίλια Μπάρτολι, με τρία
νέα ντουέτα με τον Παβαρότι (όλα Decca), τον Μάρεϊ Περάχια, ως
μαέστρο-πιανίστα, σε Μπαχ (Sony), το γοητευτικό κελαριστό πιάνο του Καναδού
Αλέν Λεφέβρ και με έργα του για την Ελλάδα (Audiogram) και το «But one
day…» της ντίβας Ούτε Λέμπερ (Decca), με το ακαταμάχητο «Ne me quitte
pas» και το πολυρυθμικό «Buenos Aires» του Πιατσόλα.

Για «παρηγοριά», πάντως, από τούτη τη φτωχή χρονιά, θα ενέσκηπτε κανείς
(μόνον) στις ιστορικές ηχογραφήσεις, όπως π.χ. της σύμπραξης, σε Μότσαρτ, του
πιανίστα Αρτούρο Μπενεντέτι Μικελάντζελι και του μαέστρου Κάρλο
Μαρία Τζουλίνι (Urania)…