Κλασικές αξίες, επιστροφές και… ευκολίες

Ο Έλβις Κοστέλο, με το «When Ι Was Cruel» επανήλθε στον ροκ εν ρολ εαυτό του

Ο Έλβις Κοστέλο, ο Μπρους Σπρίνγκστιν, ο Μπεκ, η Νόρα Τζόουνς δούλεψαν με τον
καλύτερο τρόπο για να κάνουν το 2002 να φτάνει στ’ αυτιά μας ιδανικά. Μουσικές
από τον αφρό της χρονιάς που σώζουν τη δισκογραφία τώρα στα δύσκολα, γιατί η
ποιότητα είναι πάντα το καλύτερο επιχείρημα – ακόμη και απέναντι στους
σκληρούς αριθμούς και τις πτωτικές τάσεις των πωλήσεων.

Κλασικές αξίες πρώτα απ’ όλα (από πού ν’ αρχίσεις δηλαδή;). Με το «When Ι Was
Cruel» (Universal) και τις περιφερειακές του ηχογραφήσεις, «Cruel Smile»
(Universal) του Έλβις Κοστέλο, που συνάντησε φέτος τον ροκ εν ρολ εαυτό
του σε ένα ραντεβού γεμάτο πάθος. Ο Μπρους Σπρίνγκστιν κάνει τις
ελπίδες τραγούδια, τη στιγμή που η αξία της ελπίδας ανεβαίνει συνεχώς. Το
«Rising» (Sony) του Αφεντικού θα μας οδηγήσει σώους στην επόμενη ημέρα. Ο
Μπεκ γύμνωσε τα τραγούδια του στο πιο προσωπικό του άλμπουμ και αν το
«Sea Change» (Universal) δεν είναι στη δισκοθήκη σας, κάτι θα φταίει.

Το «Illumination» (Sony) του Πολ Γουέλερ έχει λειώσει στο δικό μου CD
player και είναι για μελέτη το πώς η σόουλ του μεταλλάσσεται σε ροκ εν ρολ. Ο
Νιλ Γιάνγκ έδωσε ένα μαγευτικό «Are You Passionate?» (Warner), ο
Μαρκ Νόπφλερ επιστρέφει με το «Ragpicker’s Dream» (Universal) σε μια
κάντρι ζεστή ατμόσφαιρα. Το ίδιο συναίσθημα δίνει και ο Κρις Ρία στο
υποβλητικό «Stony Road». Μπράιαν Φέρι και Ροντ Στιούαρτ τίμησαν
μελωδία και παλιές μπαλάντες με τα «Frantic» και «It Had To Be You» (FM) –
πιστά στο κλίμα των ημερών όσο πιστά στο «κλίμα» Τομ Γουέιτς είναι και
τα δύο (μαζί στην αγορά) «Alice» και «Blood Money» (Hitch Hyke).

Το «Kissin’ Time» (Virgin) της Μαριάν Φέιθφουλ – ντουέτα και
συνεργασίες – είναι δικαίως στα καλύτερα της χρονιάς. Και το «Always Got
Tonight» (Warner) του Κρις Άιζακ. Όπως δικαιότατα, και οι κυκλοφορίες
του Λι Χέιζελγουντ «Τοtal Lee», «For Every Solution There Is Α Problem»
(Virgin) και «Βοοtlegs, Dreams And Counterfeit Demos» -ο τελευταίος μόνο μέσω
Ίντερνετ).

Νέοι με σημαντικές δουλειές (και σεβασμό στις αξίες) φρόντισαν για ένα
ευφάνταστο κυρίως πιάτο και εξαιρετικό επιδόρπιο στο εορταστικό μουσικό
τραπέζι. Από τις λιχουδιές διαλέγουμε το «Here Be Monsters» (ΕΜΙ) του Εντ
Χάρκουρτ, το «As If To Nothing» (Virgin) του Κρεγκ Άρμστρονγκ, τις
πιο πικάντικες – americana – γεύσεις του «Demolition» (Universal) από τον
Ράιαν Ανταμς, του «Is Α Woman» των Lampchop (Virgin) του «Yankee
Hotel Foxtrot» (Warner) των Wilco.

Η ώρα της κονσόλας

Στην ηλεκτρονική σκηνή και την ντανς, τέλειες προσμίξεις πέφτουν σαν χαλάζι.
Σημειώνω τους Royksop ασυζητητί με το «Melody ΑΜ» (Virgin) και τους
Thievery Corparation («The Richest Man In Babylon» -Eros). Αλλά και
τους Death In Vegas («Scorpio Rising» -ΕΜΙ), και τους XPress 2
(«Muzikizum» -Sony). Στα δικά μου πικάπ έπαιξε επίσης o Μιγκέλ Μιγκς
(«Colorful You» -Virgin), o DJ Shadow («Private Press» -Sony ) o
Adam F («Kaos»- ΕΜΙ), o Κιντ Λοκό («Kill Your Darlings»
-Warner), ο Felix Da House («Excursions»- Eros) και oι επιλογές των
κυρίων της κονσόλας, Ντάνι Τενάγκλια («presents Back To Basics» -Eros)
και Ρίκι Μοντανάρι («Vertigo» – Planteworks).

Τoυς άξιζε φέτος κάθε προβολή: Για τη Νόρα Τζόουνς («Come Away With
Me») ο λόγος. Για τους Gotan Project (Ankh) και τους Giant Leap
(Hitch Hyke). Για την αγγλική δύναμη του r’n b και του χιπ χοπ, Ms
Dynamite («Α Little Deeper» -Universal). Για την σπουδαία κυρία του r’n’ b
Mary J. Blidge («Νο more Drama» – Universal). Και για τον Έμινεμ
(«The Eminem Show» -Universal), που σε κάθε κίνηση αποδεικνύει πως τίποτε
δεν ήταν τυχαίο. Τούτη τη στιγμή το πικάπ παίζει το Tribute στον Χανκ
Γουίλιαμς (Universal). Ευτυχώς, για να μην το ξεχάσω…

Η μόδα του «live»

Τη λέξη «live» ασφαλώς την γνωρίζετε. Ε, από τότε που την έμαθαν και οι
δισκογραφικές εταιρείες δεν τις προλαβαίνουμε: live η Χαρούλα Αλεξίου
από τον Κεραμεικό («Cine Κεραμεικός» -Estia), διπλό live (Minos – ΕΜΙ) o
Γιάννης Κότσιρας, από διάφορες συναυλίες του, διπλό live και o
Γιώργος Νταλάρας από τον «Ζυγό» («Από καρδιάς», Minos – ΕΜΙ), «Live στο
Γυάλινο Θέατρο» και η Ελευθερία Αρβανιτάκη (Universal), live και το
πολυσυζητημένο Λαϊκό Ρεσιτάλ «Νέα γυναίκα μόνη τραγουδά» (Σείριος) που
σκηνοθέτησε ο Σταμάτης Κραουνάκης με πρωταγωνίστρια τη Δήμητρα
Παπίου, live και η Μαριώ μαζί με τη Μελίνα Κανά (Lyra) από
τις ζωντανές τους εμφανίσεις στην «Αίγλη» Θεσσαλονίκης.

Τουτέστι διάγουμε φάση «ζωντανών» ηχογραφήσεων, μια μάλλον εύκολη λύση για τις
δισκογραφικές εταιρείες, αλλά και μια διέξοδος για τους ίδιους τους
καλλιτέχνες, οι οποίοι αποφεύγουν να ποντάρουν σε μια νέα (και γι’ αυτό
αβέβαιη) παραγωγή.