Η ποντικοπαγίδα του εγκλήματος

Απέναντι στον σαρωτικό και λαίμαργο Γολιάθ «Lord of the rings» – για τον οποίο
έγραψα στο φύλλο της Τετάρτης – τολμάει να ορθώσει το μικροσκοπικό του
ανάστημα ένας άγνωστος Δαβίδ με το όνομα Ντομινίκ Φoρμά. Θρασύτατος ο τύπος.
Τα βάζει με τα διαστημικά εφέ και τις αδηφάγες σατανικές μηχανές του Χόλιγουντ
με μοναδικό όπλο μια… σφεντόνα! Και για να ακριβολογώ, μια σφεντόνα που
μοιάζει με χειροποίητη ποντικοπαγίδα υψηλής και αλάνθαστης ακριβείας. Μια
ποντικοπαγίδα που διυλίζει τους νόμους της διαλεκτικής και που πιάνει στη φάκα
της όλα τα ανεγκέφαλα υποκείμενα μιας οποιασδήποτε ιστορίας. Τούτη εδώ η
ιστορία, με τον τίτλο «Σκηνές από ένα έγκλημα», τυχαίνει να είναι αστυνομική,
αλλά να είστε σίγουροι έτσι συμβαίνει σε όλους και σε όλα.

Συνήθως, φίλοι μου – εννιάμισι φορές στις δέκα -, πιστεύουμε πως οι
πράξεις μας λειτουργούν έξω και πέρα από τις αντικειμενικές συνθήκες και πως
εμείς (εγώ, εσείς, αυτός, αυτή) μπορούμε να επιβάλλουμε τη θέλησή μας. Και
συνήθως η πραγματικότητα – η «ζωή» – έρχεται να διαψεύσει και να μετατρέψει σε
αποκαΐδια όλη αυτήν την πλάνη. Ο Ντομινίκ Φορμά, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα,
τα υποκείμενα, ακόμα και το τυχαίο μιας αστυνομικής ιστορίας, αναλύει σαν
αξονικός τομογράφος όλες τις φλεγμονές, τους μικροσκοπικούς, αόρατους όγκους
από τους οποίους κρέμεται σαν από κλωστή η ύπαρξή μας. Ακόμα και ο ισχυρότερος
άνθρωπος στην οικουμένη μπορεί να πιαστεί στη φάκα. Ακόμα και το τομάρι ενός
μεγάλου γκάνγκστερ μπορεί να μεταβληθεί σε διαπραγματευτικό χαρτί.

Σήμερα μετράει, αύριο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα κουρελόχαρτο. Σαν
μια οποιαδήποτε μετοχή τής Σοφοκλέους.

«Σκηνές από ένα έγκλημα». Τζεφ Μπρίτζες, ο αρουραίος πιάστηκε στη φάκα

Ένας οικογενειάρχης, μεγαλοεργολάβος και κρυφογκάνγκστερ – από αυτούς
τους ευυπόληπτους με τους οποίους συνάπτει σχέσεις κάθε εξίσου… ευυπόληπτη
κυβέρνηση της πεφωτισμένης Δύσης – συλλαμβάνεται και ως όμηρος εγκλωβίζεται σε
βαν. Αν ο συνεργάτης του – επίσης μεγαλοεργολάβος – δεν επιστρέψει στον
«φυσικό» της κάτοχο τη λεία μιας ληστείας, τότε αυτός – επίσης κρυφογκάνγκστερ
– θα τον εκτελέσει. Όμως, η απροσδόκητη είσοδος μιας ομάδας μπράβων και η
εκτέλεση του μαφιόζου που φυλάει τον μεγαλοεργολάβο αλλάζουν τα δεδομένα του
παιχνιδιού. Προσωρινά. Διότι το επόμενο λεπτό ο οδηγός του βαν, ένας
ανυποψίαστος μηχανικός αυτοκινήτων, αρπάζει την ευκαιρία και με το πιστόλι
κολλημένο στον κρόταφο του ομήρου μεγαλοεπιχειρηματία, αρχίζει να επικοινωνεί
με το αφεντικό του. Με κάποιον που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήξερε ούτε κατ’
όψιν ούτε κατ’ όνομα!

Εν τω μεταξύ, οι δύο μεγαλοεργολάβοι διαπραγματεύονται στο γραφείο την τύχη
του τρίτου της παρέας και έξω από το βαν παραμονεύει το… τυχαίο. Μια ομάδα
εκτελεστών της Μαφίας περιμένει εντολές για να ελευθερώσει τον όμηρο, ένα
νιόπαντρο ζευγάρι καλωσορίζει την πρωινή του πελατεία και δύο μπογιατζήδες του
δήμου κουβεντιάζουν με έναν ιδιότροπο και ρακένδυτο γέροντα που τους λαδώνει
προκειμένου να τον αφήσουν στην ησυχία του. Εκείνον, το διαμέρισμά του και τα
παντζούρια του!

Ο Φορμά, με την ψυχρότητα ενός Μίκαελ Χάνεκε και με μικρές δόσεις μεστότητας
και ωριμότητας ενός Τζον Μπούρμαν από το «Point black», αναμειγνύει το υλικό
του με τον βασικό κανόνα της Φυσικής και της Χημείας. Η δράση δηλαδή προκαλεί
αντίδραση και με τη σειρά της η αντίδραση προκαλεί μια νέα σύνθεση. Όλοι οι
ήρωες, από τους μεγάλους μέχρι τους μικρούς και από τους εγκληματίες μέχρι
τους περαστικούς, είναι οι κρίκοι μιας ανθρώπινης αλυσίδας. Η παραμικρή κίνηση
κάθε κρίκου προκαλεί αλυσιδωτές μετακινήσεις στους υπόλοιπους κρίκους. Αν τώρα
όλοι μαζί πέσουν με όλο το βάρος τους στον τελευταίο μπορεί και να τον
συντρίψουν. Κάπως έτσι ο ισχυρότερος μετατρέπεται στον πιο αδύναμο κρίκο της
αλυσίδας. Με άλλα λόγια, μηδέ προ του τέλους σου μακάριζε. Σήμερα Αλ Καπόνε,
αύριο στα θυμαράκια!

Γάμος (και ποδόσφαιρο) α λα ινδικά

Ό,τι είναι για εμάς το «My big fat greek wedding» μπορεί να είναι για τους
Ινδούς, τους Αγγλο-Ινδούς και τους Αμερικανο-Ινδούς το «Bend it like Beckham».
Και να με συγχωρείτε αν προσβάλω το χιούμορ σας. Αλλά αν τα συγκρίνουμε, τότε
το multi culti «Κάν’ το όπως ο Μπέκαμ» τής παγκοσμίως άγνωστης Γκούριντερ
Τσάντα είναι δύο φορές καλύτερο. Είναι… κομψότερο, αν μη τι άλλο!

Για να ομολογήσω την αμαρτία μου, ούτε με αφορά, ούτε με συγκινεί, ούτε με
ενδιαφέρει. Είναι από τις ταινίες συγκεκριμένου target group, με συγκεκριμένο
ηθικοπλαστικό μήνυμα, με συγκεκριμένη δοσολογία χιούμορ και με συγκεκριμένα
αρχή, μέση και τέλος. Αλλά αν ρωτούσαν τα παιδιά μου ποια νεανική ιστορία να
δουν για να σκοτώσουν την ώρα τους, όχι μόνο δεν θα τα εμπόδιζα, αλλά θα τα
ενθάρρυνα από πάνω. Ο λόγος είναι απλός. Τίποτα από την ταινία δεν σε
προσβάλλει.

«Κάν’ το όπως ο Μπέκαμ». Γάμος και γυναικείο ποδόσφαιρο α λα… ινδικά

Μια δεκαοκτάρα Ινδο-Αγγλίδα του Λονδίνου, από γονείς δεσποτικών…
ελληνομανιάτικων αρχών, καταναλώνει όλο τον ελεύθερο χρόνο της και όλη την
αδρεναλίνη της στο ποδόσφαιρο! Πού τη βρίσκεις που τη χάνεις, στην
κοριτσίστικη ομάδα, με προπονητή έναν καθαρόαιμο ξανθό. Και το χειρότερο: Ούτε
που θέλει να ακούσει για γάμο και ούτε που θέλει να παντρευτεί με έναν από τη
δική της τη… ράτσα. Μπας και είναι λεσβία; Μπας και είναι ερωτευμένη με τον
Λευκό προπονητή της; Μπας και θέλει να γίνει επαγγελματίας του ποδοσφαίρου;
Στο πυρ το εξώτερον!

Εξωτερικώς η ιστορία μοιάζει αντισυμβατική και φεμινιστική. Εσωτερικώς είναι
πιστή οπαδός της ρήσεως «politically correct». Διότι πάνω από τον Μπέκαμ, το
ποδόσφαιρο και την επανάσταση, η οικογένεια. Αυτός ο θηλυκός ατίθασος
διαολάκος δεν κάνει ρούπι χωρίς μπαμπά, μαμά και αδελφή. Και κάτι ακόμα για να
μπει το κερασάκι στην τούρτα. Καθοδηγητής και ινστρούκτορας στην ελευθέρωσή
της δεν είναι άλλη από την πιο στενή της φιλενάδα, Λευκή και Λονδρέζα.
Λεπτομέρειες, θα πείτε. Σας γελάσανε. Πώς αλλιώς θα εξασφαλιστούν τα εισιτήρια
όλων των μελών κάθε μικρομεσαίας οικογένειας; Με τον Τσε Γκεβάρα;

Πάρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το

Ειλικρινά. Μερικές φορές οι Αμερικανοί αντιλαμβάνονται με έναν περίεργο τρόπο
τη γυναίκα. Θα ‘λεγα, μάλιστα, πως τα δύο αξιοπερίεργα πράγματα που έχει πάνω
της τούτη η αλαμπουρνέζικη ιστορία τού Μπομπ Ντόλμαν είναι ο τίτλος της – «The
banger sisters» – και η απέχθεια προς την κρυφή και τη φανερή γοητεία της
γυναίκας.

Να πω ψέματα; Είναι από τις ταινίες εκείνες εξαιτίας των οποίων ακόμη και ο
φανατικότερος οπαδός του γυναικείου φύλου κινδυνεύει να μεταστραφεί σε
ορκισμένο εχθρό του. Μπαίνεις – ας πούμε – straight και μπορεί να βγεις γκέι!
Επί 94 λεπτά της ώρας η οθόνη – εκτός από ακατάσχετη και ανούσια φλυαρία –
πλημμυρίζει από μπότοκς, λίφτινγκ, πανωσηκώματα, πλαστικά… βυζόμπαλα και
πάσης φύσεως μπιχλιμπίδια, που χλευάζουν με εμετικό και προσβλητικό τρόπο την
όποια, μικρή ή μεγάλη ή ακόμα και ακατανίκητη, σχέση που διαθέτει κάθε γυναίκα
με την ομορφιά. Περίπου όπου φύγει φύγει. Και για την Ιστορία, έτσι για να
πάρετε μια ιδέα, συμβαίνουν τα εξής καραγκιοζιλίκια.

Μια τύπισσα, ξέμπαρκη από τον χιπισμό του ’60, με ηλικία που κυμαίνεται από τα
«άντα» των πενήντα μέχρι τα «άντα» των εξήντα, ντυμένη σαν κοκότα μείγματος
Κολωνακίου με Περιστέρι και με φουσκωμένα πλαστικά μπαλκόνια, πέφτει πάνω σε
αποτυχημένο συγγραφέα, ο οποίος πάση θυσία θέλει να σκοτώσει τον πατέρα του
και κατά δήλωσή του έχει να… το κάνει εδώ και δέκα χρόνια. Είτε με γυναίκα,
είτε με άνδρα, είτε με τον εαυτό του. Ο διάλογος που πραγματοποιείται ανάμεσα
σε αυτά τα δύο ερείπια συμπυκνώνεται μοναδικά στην εξής ερώτηση που εκείνη του
υποβάλλει: «Να σου την παίξω;».

«The banger sisters». Δύο «τρελοκαμπέρες» – Σούζαν Σάραντον, Γκόλντι Χον – και ο Τζέφρι Ρας

Αφού η μία ανοησία διαδεχθεί την άλλη, αφού εκείνη δεν του την…
παίζει και εκείνος δεν την… παίζει και γενικώς δεν παίζεται απολύτως τίποτα,
παρά μόνο το έργο, «δεν περνάει η ώρα, δεν περνά». Εμφανίζεται μια δεύτερη
τύπισσα, επίσης ξέμπαρκη από τον ίδιο χιπισμό του ’60, της ίδιας πάνω κάτω
ηλικίας, χωρίς μπότοκς, χωρίς λίφτινγκ και χωρίς πλαστικά μπαλκόνια. Τούτη η
δεύτερη – παλιά φιλενάδα της πρώτης – έχει αποκατασταθεί με πλούσιο σύζυγο των
βορείων προαστίων, έχει δύο κόρες της παντρειάς και φυσικά έχει «σκοτώσει» τις
όποιες εναπομείνασες σεξουαλικές της ορέξεις. Ο διάλογος που πραγματοποιείται
ανάμεσα στο πρώτο (υποτίθεται σεξουαλικό) ερείπιο με τα μπότοκς και στο
δεύτερο με τον σύζυγο συμπυκνώνεται στην εξής αποκάλυψη: «πήρα τα καυλιά και
του Τζίμι Πέιτζ και του Κιθ (προφανώς εννοεί τον Κιθ Μουν) και του Γκάθρι»!
Μωρέ, τι λέτε; Ακόμα και σε ερημικό νησί, χωρίς ίχνος θηλυκής γάτας, ούτε που
θα τις πλησίαζα! Κορόιδο είμαι;

Ο κολυμβητής, το ρόπαλο και η… ξανθιά

Και φθάσαμε στον πάτο του βυθού. Κολυμπώντας παρέα με νεαρό πρωταθλητή, ένα
ρόπαλο του μπέιζμπολ και μια ζουμερή ξανθιά με καλπάζοντα προγναθισμό, που
φέρει το όνομα Έρικα Κρίστενσεν και αρέσκεται να σπάει κεφάλια. Και τα πάνω
και τα κάτω!

Η ιστορία, την οποία σκηνοθέτησε ένας Αυστραλός με το όνομα Τζον Πόλσον
και θα μπορούσε να είχε σκηνοθετήσει – χειρότερα, αλλά μάλλον καλύτερα – ο
οποιοσδήποτε αριστούχος απόφοιτος αμερικανικής σχολής, τιτλοφορείται
«Swimfan», δηλαδή ελληνικώς «Ερωτική ψύχωση». Και ύστερα από 84 λεπτά ιώβειας
υπομονής τα μόνα πράγματα που σου μένουν είναι τα εξής:

α) Εμφανώς ο τύπος αναφέρεται στην «Ολέθρια σχέση» του Άντριαν Λάιν.
Συνηθισμένο, θα πείτε. Τρία στα δέκα κονσερβοποιημένα θρίλερ του Χόλιγουντ
επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο. β) Ξέρουμε τον δολοφόνο από τα πρώτα
δέκα λεπτά.

«Ερωτική ψύχωση». Ε, guys, να προσέχετε πού βάζετε την… υπογραφή σας!

Συνηθισμένο, θα πείτε. Το ίδιο συμβαίνει και με την «Άπιστη» που είδαμε το
καλοκαίρι, αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να την κακοχαρακτηρίσεις. Ναι, αλλά
(γ) το σενάριο είναι τόσο ακατέργαστο όσο είναι η φράση «Boy συναντά
girl, boy εγκαταλείπει girl και girl αρπάζει ρόπαλο του μπέιζμπολ για να του
σπάσει το κεφάλι».

Με άλλα λόγια, μοναδική χρησιμότητα αυτής της πληκτικής ιστορίας είναι
η προτροπή προς κάθε αρσενικό αυτού του κόσμου να προσέχει που βάζει την…
υπογραφή του. Και σας ερωτώ:

Έπειτα από τόσους αιώνες, έπειτα από την πάροδο τόσων ξανθών, μετά τη χρήση
τόσων ροπάλων και μετά το σπάσιμο τόσων δισεκατομμυρίων – πάνω και κάτω –
κεφαλιών, έμαθε κανείς; Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Άντε, και
Merry Christmas. Χωρίς μίση αλλά με άφθονο πάθος!

Τα Oscar της εβδομάδας

Καλύτερου μποναμά: «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών» (από την περασμένη
Τετάρτη)

Χορταστικού action movie: Ο ίδιος… άρχοντας

Αξονικού τομογράφου: «Σκηνές από ένα έγκλημα»

Post modern θρίλερ: Το ίδιο έγκλημα

Multi culti: «Κάν’ το όπως ο Μπέκαμ»

Μπότοκς: «The banger sisters»

Πάνω σηκώματος: Γκόλντι Χον

Κάτω σηκώματος: «Ερωτική ψύχωση»

Φαλλοσκοτώστρας: Έρικα Κρίστενσεν της… ψύχωσης

Ευχής: Εμπρός για ένα καλύτερο χριστουγεννιάτικο ξεσάλωμα