Οι φήμες και το ψέμα ως πραγματικότητα

Το ‘χω πει ποτέ να μην… κι όμως το κάνω. Σάββατο έχω αποφασίσει να μην
τολμήσω να βγω. Αλλά αδύναμος ο χαρακτήρας. Και βγαίνω. Δυστυχώς. Το περασμένο
Σάββατο λοιπόν τρέχαμε τέσσερις καλλιτέχνες όλων των ηλικιών με τον Δημήτρη
στο τιμόνι του ταξί να πα’ να φαρμακώσουμε. Το μαγαζί έπεφτε προς Κεραμεικό κι
εμείς ξεκινήσαμε από το (χλμ.) 0. Σύνταγμα. Έπεσαν οι προτάσεις «όχι από
Μητροπόλεως», «από Καραγιώργη Σερβίας είναι ανοιχτά», άλλοι πιο τολμηροί
προτείνανε και τη Σόλωνος οι αστόχαστοι. Έπαιξε και η Ιουλιανού σε μια φάση.
Τελικά περάσαμε του λιναριού τα βάσανα και μετά από μία ώρα (ναι, μια ώρα
Σύνταγμα – Κεραμεικός) φτάσαμε. Το μαγαζί φτιαγμένο με μεράκι, «όλο
χειροποίητο» έλεγε χαμογελώντας ο ιδιοκτήτης, κι όντως τοίχοι, φωτιστικά,
διακόσμηση όλα κάποιο χέρι τα ‘χε ζεστάνει και φωτίσει. Φάγαμε καλά, ήπιαμε κι
ένα καλό κρασί, ξεχάσαμε και την ταλαιπωρία του Σαββάτου, κι εκεί που ο ένας
«πώς τη λέν’ την μπέμπα με το τοπάκι;» κι άλλος «να ‘χαμε ένα πούρο!», τσουπ
έρχεται το γκαρσόνι και λέει κοιτάζοντας τη Σοφία (Σοφία δεν είναι το
πραγματικό της όνομα, εγώ τη γράφω Σοφία για ξεκάρφωμα. Αλλά μήπως ποιανού το
όνομα είναι πραγματικό, εμένα να φανταστείς στον ύπνο μου με φωνάζουνε
Αλέξανδρο), λέει λοιπόν το γκαρσόνι στη Σοφία:

«Συγγνώμη, να σας ρωτήσω κάτι; Εσείς που είστε καλλιτέχνες, επειδή δεν θυμάμαι
καλά, πώς είναι ακριβώς ο στίχος;..

“Πότε θα ανθίσουν ετούτοι οι τόποι

πότε θα ‘ρθουν καινούργιοι ανθρώποι

να συνοδέψουν την…”

μετά τι λέει μετά; Τη βλακεία;

“να συνοδέψουν τη βλακεία

στην τελευταία της κατοικία”;»

Ο Γκάτσος γέμισε το μαγαζί, πλημμύρισε, βγήκε από πόρτες και παράθυρα,
ξεχύθηκε στον Κεραμεικό. Πετάγεται ο Δημήτρης:

– Δεν ξέρουμε αγόρι μου αν και καλλιτέχνες όπως λες. Αλλά για Νίκος Γκάτσος
μου κάνει.

Το φώτισε το παιδί ο θεατρίνος. Δεν πρόλαβε να μας ευχαριστήσει και από δίπλα
ένας με πολλά κινητά στο τραπέζι του…

– Δεν μου λες, ρε φίλε, ποιανού ήτανε το σπίτι αυτό, πριν το κάνετε εσείς
μαγαζί; Ενός συγγραφέα, πώς τον λέγανε, που τον σκοτώσανε;

– Ταχτσή τον λέγανε. Κώστα Ταχτσή…

Την άλλη μέρα πήρα τον Γιάννη τον Κοντό.

– Έμενε ο Ταχτσής στον Κεραμεικό;

– Όχι, παιδί μου, στον Κολωνό, έμενε σ’ ένα σπιτάκι στον Κολωνό.

Πήρα και τον Δαβαράκη.

– Από πού είναι ο στίχος του Γκάτσου…

– Του Γκάτσου είναι αλλά από πού τώρα δεν θυμάμαι. Τι σκοτώνεσαι ρε Σταμάτη με
την αλήθεια. Άσε να λένε… Το ουσιώδες είναι που λένε. Που κυκλοφορούν οι
ποιητές ελεύθερα με τα ονόματά τους στη στολισμένη Αθήνα…

Το ‘χω πει ποτέ να μην… κι όμως το κάνω. Σάββατο έχω αποφασίσει να μην
τολμήσω να βγω. Αλλά αδύναμος ο χαρακτήρας. Και βγαίνω. Ευτυχώς.