Όταν οι «πειρατές» ενώνουν

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μπαμπούλας που τον λέγαν «πειρατεία». Που τον
φοβόταν πολύ η ελληνική δισκογραφία (η οποία είχε τόσο ακριβύνει τα CD της,
που όλο και κάποιο… παράθυρο για μπαμπούλες θα άφηνε ανοιχτό). Και που τον
έβλεπε να της «κόβει» κομμάτια από τη μερίδα του λέοντος, σε καφετέριες
(κυρίως) και άλλους δημόσιους χώρους, όπου ο μπαμπούλας σύχναζε και είχε το
«πρόσωπο» των έγχρωμων – και μη – περιπλανώμενων πωλητών πειρατικών CD. Μόνον
που τον εν λόγω μπαμπούλα άρχισαν να τον φοβούνται και οι Έλληνες καλλιτέχνες
και δημιουργοί, που χάνουν κομμάτια από τη (σαφώς μικρότερη) μερίδα τους,
εξαιτίας των πειρατικών CD. Και αποφάσισαν να κάνουν κάτι. Κάτι που τους ένωσε
όλους, ανεξαρτήτως σε ποια «όχθη» του ελληνικού τραγουδιού κι αν είχε
«καταχωριστεί» ο καθένας.

Αποφάσισαν έτσι να διαδηλώσουν «Ναι στη μουσική δημιουργία, όχι στην πειρατεία
της μουσικής» και να πωλούν συμβολικά, για κάποιες ώρες ο καθένας, εκ
περιτροπής, τα απογεύματα κυρίως, CD. Κανονικά CD (και όχι πειρατικά φυσικά)
σε όλα τα δισκοπωλεία Metropolis της Αθήνας, καθώς σε εκείνα ανήκε η
πρωτοβουλία της «ένωσης», συμβολικά, των Ελλήνων δημιουργών και τραγουδιστών
σε τούτο τον κοινό σκοπό. Έτσι από απόψε (έως και την Κυριακή) μη σαστίσετε αν
δείτε πίσω από το ταμείο των δισκοπωλείων κάποιον αγαπημένο σας καλλιτέχνη:
από τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Μανόλη Λιδάκη, τον Κώστα Μακεδόνα, τον Γιάννη
Σαββιδάκη (που κάνει το απόγευμα σήμερα την αρχή, στο κεντρικό δισκοπωλείο της
Πανεπιστημίου), τη Δήμητρα Παπίου, τους Μπλε, τον Γιάννη Βαρδή, τον Χρήστο
Δάντη, έως τους Νατάσα Θεοδωρίδου, Καίτη Γαρμπή, One, Antique, Γιώργο Τσαλίκη,
Γιώργο Αλκαίο, Πέγκυ Ζήνα, Γιώργο Λεμπέση. Τώρα, γιατί λείπουν κάποιοι
θεωρούμενοι «μεγάλοι» καλλιτέχνες (π.χ. Αλεξίου, Νταλάρας, Πρωτοψάλτη,
Μητροπάνος ή Βοσκόπουλος, Πάριος, Ρέμος κ.λπ.) ή γιατί φέρονται να απάντησαν
«όχι» οι «ντίβες» της πίστας Βίσση και Βανδή, τούτη η ιστοριούλα αδυνατεί να
απαντήσει. Ίσως εκείνοι θεωρούν ότι δεν πειρατεύονται – και μπαμπούλα δεν φοβούνται…