Πρόσωπα Η αγωνία συνεχίζεται

Ασιγέ Ζεϋμπέκ. Αν επισκεφθεί τον ετοιμοθάνατο σύζυγό της στην Τουρκία, θα την κλείσουν πάλι φυλακή

Η τελευταία φορά που η νεαρή τουρκάλα δημοσιογράφος Ασιγέ Γκιουζέλ Ζεϋμπέκ
είδε τον σύζυγό της ήταν το καλοκαίρι, στο νοσοκομείο της φυλακής. Είκοσι
εννέα χρόνων και φυλακισμένος ισόβια για τρομοκρατία, ο Σαρντάρ Γκιουζέλ μόλις
που μπορούσε να μιλήσει έπειτα από 358 ημέρες απεργίας πείνας – ζει με
αλατόνερο και βιταμίνες. Εκείνη είχε μόλις απελευθερωθεί αφού πέρασε πεντέμισι
χρόνια στη φυλακή ως μέλος μιας παράνομης οργάνωσης – του Μαρξιστικού –
Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος – χωρίς ποτέ να έχει καταδικαστεί.

Ήταν 26 χρόνων και νιόπαντρη όταν συνελήφθη, τον Φεβρουάριο του 1997, και στη
διάρκεια της κράτησής της στην Ασφάλεια της Κωνσταντινούπολης υπέστη
βασανιστήρια και ομαδικό βιασμό. Μέσα στη φυλακή έγραψε για τη φρίκη που
έζησε, κάποιοι έβγαλαν λαθραία τα χειρόγραφά της και το βιβλίο της εκδόθηκε το
1999 με τίτλο «Μια ιστορία βιασμού και βασανιστηρίων» (το 2003 θα κυκλοφορήσει
και στα αγγλικά από τις εκδόσεις Saqi Books). Η αίσθηση που προκάλεσε η
κυκλοφορία του ανάγκασε τις αρχές να δικάσουν οκτώ αστυνομικούς για τα
βασανιστήρια και τον βιασμό που υπέστη η Ζεϋμπέκ. Και αθωώθηκαν «ελλείψει
αποδείξεων»…

Η Ζεϋμπέκ, 31 χρόνων, έφυγε τον Οκτώβριο για τη Στοκχόλμη παίρνοντας μαζί της
μόνο δύο μικρές βαλίτσες. Πήγε για να παραλάβει ένα βραβείο που της είχε
απονεμηθεί ενώ βρισκόταν στη φυλακή. Οι τουρκικές αρχές προτίμησαν να την
αφήσουν να φύγει στο εξωτερικό, παρά να μείνει στη φυλακή και να δημιουργεί
προβλήματα στην εκστρατεία τους να πείσουν την Ε.Ε. ότι έχουν αλλάξει στάση
όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δύο ημέρες μετά την αναχώρησή της, κρίθηκε
ερήμην ένοχη και καταδικάσθηκε σε δωδεκάμισι χρόνια κάθειρξη. Αν επιστρέψει
στην Τουρκία, θα πρέπει να περάσει άλλα τριάμισι χρόνια στη φυλακή.

Η Ζεϋμπέκ έχει ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Σουηδία και φοβάται ότι δεν θα
ξαναδεί ποτέ τον Σαρντάρ, γράφει στους «Τάιμς» η Αν Σέμπα, η οποία είχε κάνει
εκστρατεία για την αποφυλάκισή της. «Ίσως κάποτε δοθεί μια αμνηστία και
μπορέσω να επιστρέψω», λέει για τη χώρα της. Και θέλει να συνεχίσει τη δουλειά
τής δημοσιογράφου καλύπτοντας τα γεγονότα στην Τουρκία και τα ανθρώπινα
δικαιώματα διεθνώς. Αλλά το μεγάλο της σχέδιο είναι ένα βιβλίο το οποίο άρχισε
να γράφει στη φυλακή, για τις απεργίες πείνας μέχρι θανάτου που συνεχίζονται
στις τουρκικές φυλακές και έχουν ήδη κοστίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 80
ανθρώπους. «Θέλω να κάνω κάτι για τη δικαίωση των φίλων μου στη φυλακή»,
εξηγεί, «ιδιαίτερα για μία που ήμασταν χρόνια μαζί και τώρα πάσχει από το
Σύνδρομο Κόρσακοφ (πλήρης και οριστική απώλεια της μνήμης) λόγω της απεργίας πείνας».