Όπως στη Χιλή

Πολλοί από αυτούς που σήμερα διαδηλώνουν εναντίον του Τσάβες είναι από
εκείνους που τον ψήφισαν. Η αντιπολίτευση αποτελείται από μια συμμαχία περίπου
τριάντα κομμάτων και συνδικάτων. Δεν είναι πλουτοκράτες, όπως τους
παρουσιάζουν συχνά. Εκφράζουν μια πραγματική απογοήτευση. Παρά το φιλόδοξο
πρόγραμμά του, ο πρόεδρος Τσάβες δεν πέτυχε τους στόχους του. Το 20% του
πληθυσμού ζει στα όρια της φτώχειας. Μετά το πραξικόπημα, την περασμένη
άνοιξη, ο Τσάβες επέστρεψε στην εξουσία χάρη σε μια μεγάλη διαδήλωση, γεγονός
που επέτρεψε σε μερικούς να πουν ότι «σώθηκε από τον λαό», ενώ στην
πραγματικότητα ξαναπήρε την εξουσία χάρη σε ένα αντιπραξικόπημα. Ο Ούγκο
Τσάβες έχει έναν διασπαστικό και μανιχαϊκό πολιτικό λόγο, που φέρνει σε
αντιπαράθεση πλούσιους και φτωχούς. Και μολονότι έχει διακηρύξει ότι η
επανάστασή του είναι ειρηνική, θα μπορούσε να γίνει βίαιη. Ήδη, οι πολιτικοί
αναλυτές σκέπτονται από τώρα ένα «χιλιανό σενάριο». (Ο Χιλιανός πρόεδρος
Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο οποίος είχε εκλεγεί πρόεδρος της χώρας το 1970, ανατράπηκε
τρία χρόνια αργότερα από τον Πινοσέτ με τη βοήθεια της CIA, ενώ είχε αρχίσει
βαθιές οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις). Ο Τσάβες οξύνει αυτή την
αντιπαράθεση και έχουν διαπιστωθεί διώξεις δημοσιογράφων και αντιπάλων του.
Υπάρχει σήμερα μια τάση για λαϊκά ή λαϊκιστικά καθεστώτα σε όλη τη Λατινική
Αμερική. Όμως, ακόμη και εκπρόσωποι αυτών των καθεστώτων, όπως ο Λούλα της
Βραζιλίας και ο Γκουτιέρες του Ισημερινού, παίρνουν αποστάσεις από τον Τσάβες.

Οι απόψεις του συγγραφέα Frederique Langue δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό
«Le Nouvel Observateur»