ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μόνο όσοι πηδάνε

Μια μάντρα χτίστηκε με τσιμέντο γύρω γύρω από το πάρκο. Το Πεδίον του Άρεως
εννοώ. Το λέμε πάρκο, γιατί είναι το μοναδικό. Μια μάντρα, λοιπόν, κατά μήκος
της Ευελπίδων άρχισε να μπαίνει κοντά στις εκλογές. Επάνω βάλανε κάγκελο. Το
κάγκελο στο χρώμα του μινίου, η μάντρα στου γυμνού τσιμέντου και το πεζοδρόμιο
ξεπατωμένο. Είπαμε στην αρχή, α ωραία, θυμήθηκαν ότι υπάρχει και αυτός ο χώρος
στην Αθήνα, που γυρίζει σαν την άδικη κατάρα από αρμοδιότητα σε αρμοδιότητα.
Το είχε το ΥΠΕΧΩΔΕ, τώρα ανήκει στη Νομαρχία. Σε κανέναν δεν αρέσει, δεν
ξέρουν τι να το κάνουνε. Δέντρα, πράσινο, παιδικές χαρές προκαλούν αμηχανία
στις δημόσιες υπηρεσίες. Σε τι χρησιμεύσουν αυτά τα πράγματα; Πώς
διευθετούνται, οργανώνονται, φορολογούνται και αποδίδουν; Πώς μαζεύουν ψήφους;
Άγνωστο. Έτσι προχώρησε το μάντρωμα κι έκλεισε και το πέρασμα για πεζούς και
μη, στη γωνιά της Ευελπίδων. Ιδού το Πεδίον, ιδού και το πήδημα. Αν είσαι νέος
και μπορείς, πηδάς και μπαίνεις μέσα. Αν δεν είσαι, κάνεις τον γύρο για να
μπεις από άλλη πόρτα που δεν την έκλεισαν ακόμα, ίσως επειδή την ξέχασαν.
Όποιος δεν έχει νιάτα έχει ποδάρια (παραλλαγή γνωστής παροιμίας). Το πράγμα
σταμάτησε εδώ. Έγιναν οι εκλογές και πέρασαν. Κάποιοι άφησαν ένα κομμάτι
χαρτόνι, «Παρακαλούμε ένα πορτάκι» έγραψαν επάνω. Η μάντρα δεν συνεχίζεται, το
πεζοδρόμιο δεν φτιάχνεται, το μίνιο δεν βάφεται και το τσιμέντο δεν
καλύπτεται. Ευτυχώς για μας, θα πρέπει να σκεφτούμε. Γιατί αν συνεχίσουν τις
εργασίες, μπορεί να κλείσουν όλες τις πόρτες και τότε δεν θα υπάρχει επιλογή.
Μόνο όσοι πηδάνε θα μπορούνε να μπαίνουνε στο πάρκο.