ΣΤΙΒΕΝ ΣΠΙΛΜΠΕΡΓΚ Φοβού… τις παιδικές φοβίες

Μπορεί να μην είχε ποτέ «Στενές επαφές τρίτου τύπου» με εξωγήινους. Μπορεί να
μην έπεσε θύμα του «Πνεύματος του Κακού». Να μη βρέθηκε ανάμεσα στα «Σαγόνια
του καρχαρία». Κι όμως κατάφερε να προκαλέσει ρίγη στις κινηματογραφικές
αίθουσες. Πίσω από τις σκηνές που έχει υπογράψει έως σήμερα ο πολύς Στίβεν
Σπίλμπεργκ (που βρίσκεται φέτος στην τρίτη θέση της λίστας με τους
πλουσιότερους της τέχνης, σύμφωνα με το περιοδικό Forbes) δεν βρίσκεται μόνον
φαντασία, ειδικά εφέ και ταλέντο. Αλλά και παιδικές τραυματικές εμπειρίες,
παιδικές φοβίες, που έγιναν -όπως τουλάχιστον ο ίδιος λέει- πηγή έμπνευσής
του!

Ο φοβητσιάρης κύριος Σπίλμπεργκ, λοιπόν, έτρεμε τα πάντα ως παιδί. «Το
σκοτάδι, τις αστραπές, τους κεραυνούς, τους μικρούς χώρους», όπως λέει.

Ένα πράσινο φως ήταν εκείνο όμως που καταδίωκε τον μικρό Στίβεν από ηλικία
τριών ετών. Μια εμπειρία που δεν μπόρεσε να ξεχάσει ποτέ και που αποτέλεσε την
ιδέα τόσο για το «Πνεύμα του Κακού», όσο και τα «Σαγόνια του Καρχαρία». «Οι
γονείς μου είχαν φιλικές σχέσεις με έναν ακτινολόγο. Και εκείνος τους ζήτησε
να δοκιμάσει πάνω μου το νέο του ακτινολογικό μηχάνημα. Με ξάπλωσαν λοιπόν σ’
ένα “καλάθι” και έκλεισαν το καπάκι. Είχα την αίσθηση πως εξέταζαν τα κόκαλά
μου, αλλά εκείνο που με απασχολούσε ήταν πως εκεί μέσα το μόνον που έβλεπα
ήταν ένα πράσινο φως και πως δεν μπορούσα να ξεφύγω», θυμάται.

«Ήταν από τις πιο πρώιμες τρομακτικές εμπειρίες που είχα». Και αν με την πρώτη
ματιά συνδέει κανείς εύκολα τούτη την ιστορία με το «Πνεύμα του κακού», για τα
«Σαγόνια του καρχαρία» σπεύδει να εξηγήσει: «Όταν βρίσκεται κανείς
εγκαταλελειμμένος, έρμαιο μέσα στα κύματα χωρίς προορισμό στη μέση του
ωκεανού, αυτός ο ωκεανός είναι για μένα πράσινος».

Το πράσινο φως και η τεχνολογία δεν εγκατέλειψαν τον Στίβεν Σπίλμπεργκ ούτε
αργότερα. Ένα ταλαντοσκόπιο, από το εργαστήριο του πατέρα του, που ήταν
ηλεκτρολόγος μηχανικός ήταν εκείνο που του είχε κλέψει την καρδιά. «Μου
έφτιαξε ένα και το έβαλε δίπλα στο κρεβάτι μου». Τα ημίτονα κύματα, που
πήγαιναν και έρχονταν από τα αριστερά στα δεξιά στην οθόνη του ταλαντοσκοπίου
«θάμπωναν» το βλέμμα του και «τα διαφορετικά σχέδια που δημιουργούνταν από
πράσινο φως, αποτελούσαν ένα γλυκό νανούρισμα κάθε βράδυ».

Πριν από το πράσινο φως όμως στη ζωή του είχε έρθει ένα άλλο.
Εσωτερικό. «Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι ήταν ένα εσωτερικό φως. Ήμουν μόλις
έξι μηνών στη Συναγωγή του Σινσινάτι, στην πόλη που γεννήθηκα. Δεν ξέρω ακόμα
και τώρα τι ακριβώς ήταν. Θυμάμαι γύρω μου ανθρώπους με μακριές γενειάδες και
ένα κόκκινο φως. Ήταν το αιώνιο φως, το Νερ Ταμίντ», εξηγεί ο 56χρονος
εβραϊκής καταγωγής Αμερικανός σκηνοθέτης.

Κι αν παιδικές εμπειρίες και φοβίες μετατράπηκαν σε απαγωγές ανθρώπων από
εξωγήινους στις «Στενές επαφές τρίτου τύπου», ο Στίβεν Σπίλμπεργκ δηλώνει πως
δεν είχε καμία επαφή ποτέ με εξωγήινους και ούτε θα ήθελε να έχει. «Ελπίζω να
κρατήσουν τα… κουλά τους μακριά μου», επισημαίνει. Και διευκρινίζει ότι ποτέ
μέχρι σήμερα δεν ένιωσε την εμπειρία μιας ανώτερης δύναμης. Δεν είδα ποτέ φως
στην άκρη του τούνελ».