ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η δίκη είναι θέαμα

Να μπει ή να μη μπει; Η κάμερα στο δικαστήριο. Η τηλεόραση θα κάνει θέαμα τη
δίκη; Μα, η δίκη είναι θέαμα από μόνη της, έχει στηθεί με βάση τους κανόνες
μιας ιδιότυπης σκηνής. Στην έδρα οι δικαστές είναι θεατές και ταυτόχρονα
σκηνικό, παίζουν τον ρόλο του κριτή, φορούν τηβέννους, περούκες. Ταυτόχρονα
πρωταγωνιστές. Κριτές. Στη μέση είναι ο χώρος της ορχήστρας, εκεί παρίστανται
οι δικηγόροι και αγορεύουν δίνοντας τη δική τους παράσταση. Οι μάρτυρες,
ηθοποιοί χωρίς πείρα, έχουν περιορισμένο χώρο, η δική τους εμφάνιση χρειάζεται
γκρο πλαν για να αξιοποιηθεί. Το ακροατήριο είναι το κοινό αλλά παίζει κι αυτό
τον ρόλο του, δεν είναι απομονωμένο από τη σκηνή. Πιο πολύ απ’ όλους οι
δικηγόροι παίζουν το χαρτί του δράματος, συχνά είναι μεγάλα θεατρικά ταλέντα,
και ακολουθούν οι εισαγγελείς, ενώ οι δικαστές οφείλουν να επιδείξουν ακριβώς
την αντίθετη συμπεριφορά, να είναι ψύχραιμοι, συγκρατημένοι,
αποστασιοποιημένοι. Ανάμεσα στους δοσμένους ρόλους, τον δικηγόρο, τον
εισαγγελέα και τον δικαστή, κινούνται οι εκάστοτε πρωταγωνιστές. Οι
διαδικασίες βασίζονται στο θέαμα, υπάρχουν χάριν του θεάματος, είναι πολύ πιο
πολύπλοκες και φορτισμένες από οτιδήποτε είναι σε θέση να δείξει η τηλεόραση.
Η αντίρρηση για την παρουσία της κάμερας είναι αισθητική περισσότερο παρά
πολιτική. Δεν μπορεί η τηλεόραση να εισβάλει με το αφελές γυαλί της στο αρχαίο
αυτό έργο και να αποδώσει τους ρόλους. Η μετάβαση από το ένα θέαμα στο άλλο θα
χρειαζόταν λειτουργίες που δεν υπάρχουν και επαγγελματίες που δεν χρειάζονται.
Η τηλεόραση, αν και καινούργια σκηνή θεαμάτων, είναι πιο πρωτόγονη· το
δικαστήριο, αν και αρχαία συνήθεια, τής πέφτει πολύ περίπλοκο για να το
παρακολουθήσει.