«Κλείσε την ΤV να δούμε το φεγγάρι»

Ελευθερία και Λαυρέντης σε μια γόνιμη συνομιλία η οποία μάλιστα γέννησε κι ένα νέο τραγούδι: «Κλείσε την τηλεόραση να δούμε το φεγγάρι»

Δυο φίρμες σε μια πίστα είναι καλύτερα από μία. Συμφέρει. Και (όπως όλα
δείχνουν) σε εποχές οικονομικού στενέματος η αγορά της διασκέδασης (πείτε το
και ψυχαγωγίας) επιδεικνύει μια απίστευτη ομοψυχία για να αντιμετωπίσει το
πρόβλημα. Από εκεί που κάναμε μαύρα μάτια να δούμε τα μεγάλα ονόματα του
τραγουδιού μαζί, φέτος δεν προλαβαίνουμε να καταγράφουμε δηλώσεις αγάπης,
αβροφροσύνης (του τύπου «περάστε εσείς», «μα, παρακαλώ, πρώτα εσείς» κ.λπ.),
δηλώσεις που σου δίνουν την αίσθηση ότι η επικοινωνία και η δημιουργική
συνένωση δυνάμεων της καλλιτεχνικής μας ζωής ήταν πάντα ένα ζητούμενο που
απλώς δεν τύχαινε να φθάσει σε αίσιο τέλος.

Αν τα λέγατε βέβαια όλα αυτά στην Ελευθερία Αρβανιτάκη θα σας απαντούσε ότι
«μετά το περσινό μου πρόγραμμα στο “Γυάλινο”, που ήταν μια προσωπική υπόθεση,
ήθελα, έτσι κι αλλιώς, μια συνεργασία. Πού είναι το μεμπτό;».

Ελευθερία Αρβανιτάκη και Λαυρέντης Μαχαιρίτσας (και ο πρωτοεμφανιζόμενος
Ησαΐας Ματιάμπα) για πρώτη φορά στην ίδια σκηνή και μάλιστα σε ένα νέο μαγαζί,
το «Vox», φτιαγμένο από τον Μανόλη Παντελιδάκη, ένα «κλαμπίστικο» κέντρο που
σχεδιάστηκε με το σκεπτικό να μπορεί να μεταλλάσσεται και σε συναυλιακό χώρο.
Ψηλοτάβανο, με τρία θεωρεία που φθάνουν εκατέρωθεν της σκηνής, εσωτερικό
ασανσέρ, «μεταλλική», χάι-τεκ αισθητική.

«Είχαμε από καιρό αυτήν τη συζήτηση με τον Ηλία Μαροσούλη. Μου πρότεινε να τον
επιμεληθώ εγώ αυτόν τον χώρο και για τα επόμενα τρία χρόνια να παίζω εκεί
όποτε θέλω, να κάνω προτάσεις συναυλιών, ίσως και για κάποιους καλλιτέχνες από
το εξωτερικό… Βέβαια, δεν θα φιλοξενήσει μόνον εμένα, αλλά και άλλους
συναδέλφους».

Να έρθουμε όμως στο θέμα μας. Τη συνεργασία της με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα
– μία, μάλλον, αναμενόμενη επιλογή… Ή, τέλος πάντων, μία επιλογή που δεν
είχε τη διάθεση να μας εκπλήξει…

«Ελπίζουμε να σας εκπλήξουμε με το πρόγραμμα», λέει με μια διάθεση
αυτοσαρκασμού. Και προσθέτει: «Με τον Λαυρέντη είμαστε της ίδιας γενιάς, της
ίδιας νοοτροπίας. Και, οπωσδήποτε, έχουμε και μια κοινή στάση στα
πράγματα…».

Δεν είναι λίγο φτιαχτές αυτές οι συνεργασίες, που δεν προκύπτουν μέσα από
τη διαδικασία μιας δουλειάς;

«Δεν είναι έτσι. Γιατί εγώ και ο Λαυρέντης έχουμε κοινά σημεία στο υλικό που
έχουμε τραγουδήσει, αλλά είναι και αυτή η γενικότερη στάση που είπα πριν, ο
τρόπος που έχουμε αντιμετωπίσει τη δουλειά μας όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι
ότι είπαμε έλα να είμαστε μαζί γιατί δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε.
Προς Θεού, τέτοιες υποχρεωτικές συναντήσεις δεν βγάζουν πουθενά. Ποτέ μου δεν
έχω επιχειρήσει κάτι τέτοιο».

Η περσινή σου σόλο εμφάνιση είχε ένα συγκεκριμένο σκεπτικό. Και είχε
ρίσκο…

«Ήταν κάτι που είχα τελευταία στο μυαλό μου και ήθελα πολύ να το κάνω. Και
πέτυχε. Ήταν μια ιδέα που υλοποιήθηκε σιγά σιγά… Όπως και φέτος υπάρχει μια
ιδέα, αλλά και μια ανάγκη να μοιραστώ πράγματα, να κάνω κάτι διαφορετικό».

Ποιος είναι ο βασικότερος προβληματισμός όταν φτιάχνεται ένα πρόγραμμα;

«Η ροή. Πάντα η ροή. Προηγείται βέβαια μια κεντρική ιδέα, την οποία στη
συνέχεια κτίζεις. Να είναι εξωστρεφές, εσωστρεφές, διασκεδαστικό… Το δικό
μας, φέτος, είναι μάλλον εξωστρεφές. Και βέβαια στηρίζεται στη συνεργασία
μας…».

Από πού πηγάζει η κινητήρια δύναμη που σε ανεβάζει κάθε φορά στη σκηνή;
Ψάχνεις να βρεις κάτι καινούργιο;

«Τι θα πει από πού πηγάζει; Το τραγούδι είναι μια σοβαρή τέχνη. Κάτι που σου
δίνει ζωή – χαρές που δεν παίρνεις από πουθενά…».

Το ίδιο το τραγούδι είναι το κίνητρο;

«Αυτό είναι το βασικό. Εμείς δεν έχουμε τίποτα γκλαμουριές, μπαλέτα κ.λπ.
Ποντάρουμε στην τέχνη μας, που είναι πηγή ζωής, χαράς και ψυχικού πλούτου».

Η ευρύτατη αποδοχή που έχεις από το κοινό σού δίνει την ελευθερία να
δοκιμάσεις κάτι έξω από τα δεδομένα σου; Να τα βάλεις λιγάκι με τον εαυτό σου;

«Αυτό το κρίνετε εσείς καλύτερα, που έχετε παρακολουθήσει τόσα χρόνια τη
δουλειά μου. Η δική μου γνώμη είναι ότι κάποιες φορές ρισκάρω, κάποιες άλλες
όχι. Το περσινό πρόγραμμα, λόγου χάριν, ήταν ένα ρίσκο. Τα “Τραγούδια για τους
Μήνες” ήταν ένα ρίσκο. Βέβαια, κάθε φορά που ανεβαίνουμε στη σκηνή, κάθε φορά
που μπαίνουμε σε μια καινούργια συνομιλία με το κοινό ρισκάρουμε. Σε κάποιες
περιόδους ρισκάρουμε περισσότερο, σε άλλες κάνουμε πιο συμβατικά πράγματα –
ανάλογα με τη φάση που περνάει κανείς».

Ποια είναι η αίσθηση που σου δίνει σήμερα το ελληνικό τραγούδι; Εκφράζεται
η εποχή μας στα τραγούδια που γράφονται σήμερα;

«Εντελώς. Το “λάιφ στάιλ” εκφράζεται πλήρως. Και η αμηχανία επίσης. Είναι μια
περίοδος, εδώ και αρκετά χρόνια, που υπάρχει μια αμηχανία, ένα χάσιμο. Και
ακόμη δεν έχει έρθει η ώρα για να “σκάσει” το καινούργιο».

«Ταιριάζουμε σαν άνθρωποι»

«Η Ελευθερία είναι ένα οικείο πρόσωπο, πολύ κοντά σ’ εμένα», λέει ο Λαυρέντης
Μαχαιρίτσας. «Όχι μόνο γιατί είμαστε της ίδιας γενιάς, αλλά και γιατί
ταιριάζουμε σαν άνθρωποι στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Θα
μπορούσε ενδεχομένως να είμαστε και φίλοι…

Έτσι όταν έπεσε η πρόταση στο τραπέζι δέχθηκα με μεγάλη χαρά. Είναι θετικός
άνθρωπος, της δουλειάς, της λεπτομέρειας. Κάποτε είχαμε συνεργαστεί και
δισκογραφικά (συμμετείχε στο “Ρίξε κόκκινο στη νύχτα”) και πάντα ήταν μέσα
στους πέντε, έξι καλλιτέχνες με τους οποίους ήθελα να κάνουμε κάτι μαζί».

INFO

Στο «Vox» (Ιερά Οδός 16, τηλ. 210-3412.555) από Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου.