Θεωρίες σχετικότητας

Η τύχη τα ‘φερε έτσι που η μέχρι στιγμής πιο γκρίζα από πλευράς θεάματος
αγωνιστική του ελληνικού πρωταθλήματος συνέπεσε με την πιο φωτεινή του
Τσάμπιονς Λιγκ. Η πραγματικά μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε δύο τρόπους να παίζεται
το ποδόσφαιρο φαντάζει προς στιγμήν αβυσσαλέα. Κι όμως, όπως πάντα, τα
πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται.

Την Τρίτη και την Τετάρτη παίχτηκε στα ευρωπαϊκά γήπεδα – και χωρίς ελληνικές
ομάδες – τόσο αστραφτερό ποδόσφαιρο, που σχεδόν θα ξεχνάγαμε την κρίση που
περνάει διεθνώς το άθλημα και η συγκεκριμένη διοργάνωση. Το Τσάμπιονς Λιγκ
μπήκε στην πιο άχρηστη φάση του – εκείνη από την οποία θα βγουν τον Μάρτιο οι
ομάδες που θα έπρεπε να είχαν βγει από τον Δεκέμβριο – με τον πιο
αξιομνημόνευτο τρόπο. Η ποιότητα του θεάματος σχεδόν όλων των παιχνιδιών του
διημέρου ήταν μοναδική, αλλά όχι αντιπροσωπευτική του μέσου επιπέδου. Ιδίως τα
δύο μεγάλα παιχνίδια της Τρίτης, Μίλαν – Ρεάλ (μόνο να προφέρεις τα ονόματα
ευχαριστιέσαι) και Λα Κορούνια – Γιουβέντους, ήταν τα ιδανικά σεμινάρια για
εχθρούς του ποδοσφαίρου. Φέρτε τον πιο προκατειλημμένο πολέμιο του σύγχρονου
αυτού οπίου των στεναζόντων από την ισοπέδωση λαών και βάλτε τον να δει τον
Σεφτσένκο και τον Ρούι Κόστα να χορογραφούν παράλληλα με τους ασπροντυμένους
βασιλικούς κυρίους. Ζητήστε από τον πιο κορεσμένο και κουρασμένο νοσταλγό της
«παλιάς καλής μπάλας» να βρει, αν μπορεί, καλύτερο σενάριο συναρπαστικότητας
από τα δύο γκολ-αστροπελέκια του Τριστάν και του Μακάι σε δύο λεπτά και τις
δύο απαντήσεις-κεραυνούς μιας μεγάλης κυρίας που έχει δει πολλά για να χάσει
την ψυχραιμία της. Ρωτήστε ακόμα και αυτούς που δεν έχουν ποτέ παρακολουθήσει
έναν ολόκληρο ποδοσφαιρικό αγώνα (τη γυναίκα σας, για παράδειγμα) να σας πουν
αν βρίσκουν αδιάφορο θέαμα την επιτάχυνση ή το πλασάρισμα του Τιερί Ανρί. Σε
όλες αυτές τις περιπτώσεις, θα ενδυναμωθεί η πίστη σας στην ομορφιά που μπορεί
να κρύβει μέσα του ένα κατά τα άλλα γερασμένο από την πολλή επανάληψη
παιχνίδι, που αποτελεί συγχρόνως και την πιο γιγάντια – και γι’ αυτό
αντιπαθητική – μπίζνες του πλανήτη.

Η… ΑΛΛΗ ΟΨΗ

Αν είχατε όμως την έμπνευση να βάλετε και τον πιο πωρωμένο ποδοσφαιρόφιλο να
παρακολουθήσει ολόκληρους – και σε παράλληλη σύνδεση – τους δύο χθεσινούς
αγώνες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού για το ελληνικό πρωτάθλημα, είναι
σίγουρο πως δεν θα έβγαινε αλώβητος ούτε ο ίδιος ούτε το πάθος του. Θα σας
ζητούσε να του πείτε αν πρόκειται για το άθλημα που ξέρει και αν η μιάμιση
ευκαιρία, τα μισοάδεια γήπεδα και η διαρκής γκρίνια αποτελούν τη μόνη ελληνική
συνεισφορά στην οικουμενικότητα του ποδοσφαίρου. Δεν θα έπρεπε, παρ’ όλη την
αμηχανία σας, να βιαστείτε να του απαντήσετε. Θα μπορούσατε, για να κερδίσετε
χρόνο, να του φέρετε ένα παράδειγμα: η ΑΕΚ, μια ομάδα που έχασε από τον
Ατρόμητο την περασμένη Κυριακή γιατί οι παίκτες της νόμισαν ότι μπορούν να
κερδίσουν χωρίς να τρέχουν, συνέτριψε, πέντε μέρες μετά, μια ισραηλινή ομάδα
που είχε δύο φορές ταπεινώσει τον ισόβιο Έλληνα πρωταθλητή.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

Όπως ο συνδυασμός αυτών των αποτελεσμάτων, θα μπορούσατε να
επιχειρηματολογήσετε, δεν σημαίνει ότι η ΑΕΚ είναι δώδεκα φορές καλύτερη του
Ολυμπιακού (σημαίνει πάντως, θα έπρεπε να έχει την ετοιμότητα να σας απαντήσει
ο συνομιλητής σας, ότι είναι τουλάχιστον δέκα φορές σοβαρότερη στην Ευρώπη),
έτσι και η μουντή εικόνα μιας βροχερής ελληνικής αγωνιστικής δεν προσφέρεται
για γενικεύσεις και οριστικές συγκρίσεις. Η διάρκεια και η τελευταία εντύπωση
έχουν τεράστια σημασία. Ο χθεσινός θεός Τσάρτας ψάχνει να βρει ποιος είναι,
ενώ ο προχθεσινός ξεχασμένος Λυμπερόπουλος έχει ήδη ξεχάσει πότε αμφέβαλλε για
το ταλέντο του (κι ο φίλος του ο Κωνσταντίνου περιμένει στην ουρά). Κανενός η
τύχη, ανθρώπου ή διοργάνωσης, δεν κρίνεται από μια ονειρεμένη ή από μια
εφιαλτική βραδιά. Όλα ευτυχώς, και όχι μόνο στον αθλητισμό, είναι σχετικά. Η
ΑΕΚ αποτελεί ξανά, από απόψε, ένα καλό παράδειγμα.