Στριγγλιές αντικαθιστούν τον λόγο

Οι ηλεκτρονικοί ήρωες στα κινούμενα σχέδια δεν μιλούν φυσικά και τρυφερά, αλλά… ουρλιάζουν σε φοβιστικούς τόνους

Σκούζουν αφύσικα, με φωνές που μόνον ηλιθιότητα μπορούν να εκφράσουν και
πάντως διόλου παιχνιδιάρικη και τρυφερή παιδική διάθεση, οι ήρωες των
μεταλγωττισμένων κινουμένων σχεδίων, που προβάλλονται από τα κανάλια τα πρωινά
του Σαββατοκύριακου. Ακόμη και αν δεν λογαριάσει κανείς τα άκαμπτα σχέδια με
τη ρομποτική κίνηση που τους προσδίδει η κομπιουτερική τεχνολογία, τα σκοτεινά
χρώματα ορισμένων ή τα πολύ φανταχτερά και αγχωτικά άλλων, οι φωνές που
υποτίθεται ότι εκτοξεύονται από στόματα που κινούνται μηχανικά μπορούν να
τρελάνουν.

Παραμένει άγνωστο σε ποια παράδοση ή σε ποιο πρότυπο εκφοράς λόγου
βασίζονται αυτές οι στριγγλιές που υποδύονται τις συλλαβές και τις λέξεις.

Πλάσματα απίθανα, ανθρωπόμορφες μηχανές, οι οποίες είναι οι ήρωες πολλών από
αυτές τις σειρές, ουρλιάζουν με φοβιστικούς τόνους.

Κατασκευές εμφανώς της αγοραίας φαντασίας, η οποία υπηρετεί πολυεθνικές
παιχνιδιών και όχι την πραγματική διασκέδαση των παιδιών, δημιουργούν μια
παράδοξη εξοικείωση με τον τρόμο, ένα είδος ανοχής στο Κακό αν όχι και μια
σχέση γοητείας με αυτό. Με εξαίρεση τους αγέραστους Φλιντστόουνς (Mega) ή τον
τρυφερό Μπαρμπάρ (Star), τα υπόλοιπα, σειρές που «ζουν» μια-δυο σεζόν,
στρεβλές προσμείξεις παραμυθιών με ανίκητους ήρωες και εξωγήινα τέρατα,
αναπαράγουν τη σύγχυση ενός κόσμου που φαίνεται να εκμεταλλεύεται την παιδική
φαντασία για να καλλιεργήσει στα μωρά έναν παθιασμένο καταναλωτισμό.

Οι διαφημίσεις που διακόπτουν τις προβολές των εν λόγω κινουμένων
σχεδίων χρησιμοποιούν τις ίδιες ανόητες φωνές, προφανώς σε μια προσπάθεια να
κατασκευαστούν γέφυρες στην παιδική φαντασία μεταξύ του προϊόντος και της
φανταστικής κατάστασης που ζουν οι ήρωες των σειρών. Αν αγοράσουν το δύσμορφο
κουκλάκι, το μαγικό πλαστικό όπλο, τα κακότεχνα αξεσουάρ που προσφέρονται στην
αγορά γίνονται οι ήρωες που παρακολουθούν στην τηλεόραση.

Έχει ανάγκη η παιδική φαντασία την ταύτιση, έχει ανάγκη το όνειρο, το
παραμύθι, το δυσπρόσιτο και γοητευτικό πρότυπο, τον δυνατό ήρωα, τον ανίκητο
που θα τα βάλει με τα τέρατα του κακού. Έχει ανάγκη και τη σαφήνεια, τον
απόλυτο διαχωρισμό μεταξύ των δύο κόσμων του καλού και του κακού. Οι φωνές
όμως, καλών και κακών, έχουν την ίδια βλακώδη χροιά.

Σαν να μην υπάρχει σκέψη, σαν να μην υπάρχει προφορά της γλώσσας, που
προϋποθέτει μια στοιχειώδη λειτουργία του νου και απελευθερώνει στοιχεία της
ψυχής. Αυτήν ακριβώς μοιάζουν να καταργούν οι άσχετες, τερατώδεις φωνές της
μεταγλώττισης. Και μπορεί να εκτονώνει τα πιτσιρίκια το να στγριγγλίζουν, πολύ
περισσότερο όταν έτσι επιτυγχάνουν από τους κουρασμένους γονείς να τους κάνουν
τα χατίρια.

Αλλά όταν αυτή η στριγγή, μακρόσυρτη, χροιά της ανοησίας στη φωνή των
ηλεκτρονικών ηρώων τους προσφέρεται σαν φυσιολογικός τρόπος ομιλίας, είναι σαν
να τους αποκόβονται οι γέφυρες που συνδέουν το συναίσθημα με τη φωνή, με την
προσωπικότητα, με τη μοναδική και ξεχωριστή σκέψη που έχει ο κάθε άνθρωπος.

Και αν δεν έχουν βοήθεια τα πιτσιρίκια να αποκωδικοποιήσουν, να διασκεδάσουν
και εν τέλει να απορρίψουν τους γυάλινους ήρωες, τότε εθίζονται στη
σαπουνοπερική προσποίηση του λόγου, που είναι μηχανικός, πανομοιότυπος για τον
κάθε ήρωα. Το διαφορετικό παύει να είναι ένα στοιχείο της ψυχής, της
ιδιοσυγκρασίας και γίνεται αξεσουάρ, ρούχο, χρώμα μαλλιών, οτιδήποτε μπορεί να
αποκτηθεί στην αγορά και όχι με τη λειτουργία του νου, της σκέψης, με τα
συναισθήματα.

Αλίμονο, η φωνή παραμένει ένα από τα πιο προσωπικά, τα πιο ξεχωριστά
στοιχεία του ανθρώπου και τα πιτσιρίκια με όλο αυτό τον βομβαρδισμό των
μεταγλωττισμένων με τις εξωγήινες, απόκοσμες φωνές θα λέγαμε ότι μαθαίνουν να
μην ακούν την ξεχωριστή, βαθιά μαγεία των διαφορετικών τόνων των συναισθημάτων.