[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Όποιος καταλάβει τι γίνεται με το Κυπριακό κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον μετά
αναλόγου καδένας, για να το κρεμάει. Η κυβέρνηση, που έχει κάθε λόγο να
κρατάει το τοπίο θολό, όλο και μαζεύεται σε σχέση με το σχέδιο Ανάν και την
πιθανότητα αυτό να αποτελέσει τη μαγιά στην επίλυση του Κυπριακού. Από την
άλλη, φαίνεται ότι δεν έχει εξασφαλίσει το ΟΚ και των «14» για την απρόσκοπτη
ένταξη της Κύπρου. Αναμένει, και σωστά, ότι κάποιοι από τους μεγάλους – και
ειδικά η Βρετανία – θα βάλουν θέμα να μείνει η Κύπρος μέχρι την επίλυση του
πολιτικού προβλήματος. Τώρα πώς ο Σημίτης θα συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο, να
προχωρήσει δηλαδή η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Κύπρος να μπει όταν
θα λυθεί το Κυπριακό, είναι μια απορία που δεν την έχουν μόνο στην Ευρώπη,
αλλά και στο εσωτερικό…

Κάγχασαν

Κάποιοι πάντως που το άκουσαν στην Αθήνα, ως πιθανό σενάριο στη Σύνοδο Κορυφής
της Κοπεγχάγης, περίπου κάγχασαν. Το θεωρούν έξω από κάθε λογική. Κι έχουν
δίκιο. Αν επί τρία χρόνια – από τη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι δηλαδή και μετά
– διαβεβαιώνεις τον κόσμο ότι θα θέσουμε βέτο στη διεύρυνση αν η Κύπρος δεν
ενταχθεί στην Ε.Ε., και μάλιστα χωρίς όρους, αναρωτιέται κανείς… πού θα
βρεις αεροπλάνο να γυρίσεις πίσω. Άλλοι, πάλι, θεωρούν ότι όλο αυτό το σασπένς
περί το Κυπριακό, με τα είπα-ξείπα Τούρκων και Τουρκοκυπρίων και με τις
απανωτές, σκληρές και αδυσώπητες πιέσεις Αμερικανών και λοιπών Άγγλων, Γάλλων,
Πορτογάλων, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα καλοστημένο θέατρο, για να
περάσει πιο εύκολα ό,τι θα συμβεί στην Κύπρο, με το σχέδιο Ανάν. Να γίνει,
δηλαδή, πιο εύπεπτος ο «οδυνηρός συμβιβασμός»!

Διότι αν είμαστε προετοιμασμένοι – και φοβισμένοι – για την απόλυτη
καταστροφή, μία μικρής κλίμακας αντιμετωπίζεται με ένα «κομμάτια να γίνει» και
καθαρίσαμε…

Φόβος για το άγνωστο

Όπως και να ‘χει το πράγμα, αυτές οι ημέρες που διανύουμε είναι ίσως οι
κρισιμότερες των τελευταίων δεκαετιών σε ό,τι αφορά το μέλλον της Κύπρου. Κι
αν για εμάς εδώ περνάει ίσως ξώφαλτσα αυτή η υπόθεση, κάτω στο νησί τα
πράγματα δεν είναι έτσι. Και προβληματισμός υπάρχει, και σκέψεις πολλές, και
φόβος για το άγνωστο. Κυρίως για το πόσο λειτουργικό μπορεί να είναι το
κυβερνητικό σχήμα που προτείνεται. Διότι αν το κυβερνητικό σχήμα που καθόριζαν
οι Συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης κατέρρευσε μέσα σε τρία χρόνια παρά
το γεγονός ότι είχε τον Μακάριο επικεφαλής, πολλοί στοιχηματίζουν ότι το
παρόν, που προωθείται με το σχέδιο Ανάν, δεν θα ζήσει ούτε τρεις… μήνες! Και
μετά, θα γίνει το έλα να δεις…

Προτελευταία τα βλαστάρια μας

Η ζωή όμως τρέχει, δεν στέκεται.

Έχει κι άλλα να ασχοληθεί. Υπάρχει το σκληρό σήμερα, η καθημερινότητα, που
συντρίβει. Που δεν καταλαβαίνει από οραματικές πολιτικές, από «θα», από
υποσχέσεις. Από μεταρρυθμίσεις. Έγινε, λέει, έρευνα περί του επιπέδου μάθησης
παιδιών σε καμιά τριανταριά ανεπτυγμένες χώρες. Και απέδειξε ότι τα βλαστάρια
μας είναι στην προτελευταία θέση, με μαθησιακό επίπεδο κάτω του μετρίου. Μας
περνάει – τελευταία – μόνο η Πορτογαλία. Και λίγο πριν από εμάς είναι η Ιταλία
και η Ισπανία. Ε, ρε – μία ακόμη – εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που τους
χρειάζεται. Όχι των παιδιών μας που θα βγουν σε λίγο σε μια ανταγωνιστική
αγορά εργασίας, με εφόδια κάτω του μετρίου. Αλλά της κυβέρνησης, που μας έχει
πήξει στα μεγαλεπήβολα σχέδια για την αναμόρφωση της Παιδείας…

Απεργούσε ο καρδιολόγος

Περί σκληρής καθημερινότητας, συνέχεια δεύτερη. Νέος, 29 ετών, ένιωσε πόνους
στο στήθος και έντονη αδιαθεσία, πήγε στο υποκατάστημα του ΙΚΑ που βρισκόταν
δίπλα του, τον εξέτασε μια ουρολόγος (!), διέγνωσε καρδιολογικό πρόβλημα, αλλά
δεν τον πρόλαβαν τον άνθρωπο – πέθανε. Καρδιολόγος δεν υπήρχε, διότι
απεργούσε. Κανείς δεν θυμάται πότε ξεκίνησε αυτή η απεργία των γιατρών του
ΙΚΑ, τι αιτήματα έχει, γιατί συνεχίζεται. Για πόσο ακόμη θα συνεχίζεται. Λίγο
μας ενδιαφέρει. Όπως λίγο μας ενδιαφέρουν και οι οραματικές πολιτικές του
κυρίου Νεκτάριου, του διοικητή του ΙΚΑ. Η ουσία είναι ότι ένα νέο παιδί, 29
χρόνων να πάρει η ευχή(!..), δεν ζει. Και φταίνε όλοι γι’ αυτό. Συνδικαλιστές
και διοίκηση του ΙΚΑ…

Θεσμολάγνοι

Καθημερινότητα και θεσμοί. Δεν υπάρχει άλλος πιο θεσμολάτρης λαός σε όλο τον
πλανήτη από τον ελληνικό. Ακούς να σου λένε, πολιτικοί και πολίτες, για το
πόσο σημαντικό είναι να προστατεύουμε τους θεσμούς και πως οι θεσμοί αυτοί
είναι το άπαν για τη δημοκρατία και τη λειτουργία της. Με την ίδια ευκολία
όμως με την οποία αναλύονται σε ύμνους για τους θεσμούς, με την ίδια και
περισσότερη κάνουν ό,τι μπορούν να τους υπονομεύσουν. Τελευταία πλάκα, γιατί
περί πλάκας πρόκειται, η ιστορία με το αν θα καλυφθεί τηλεοπτικά η δίκη των
τρομοκρατών. Μέσα οι κάμερες ή έξω οι κάμερες; Ρε πονοκέφαλο που αποκτήσαμε.
Μέσα, λένε (μερικοί) θεσμολάγνοι, γιατί έτσι προστατεύεται η αρχή της
ελευθεροτυπίας. Έξω, λένε (άλλοι) θεσμολάγνοι, γιατί με όσα θα λένε οι
τρομοκράτες της 17Ν θα υπονομευθούν οι θεσμοί. Χα…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Μια επιχείρηση για να περνάνε καλά

Σιγά να μην υπονομευθεί το σύστημα από το τι θα λέει η «Ξηρός, Κουφοντίνας,
Σερίφης και Σία Ε.Ε.». Οι άνθρωποι, το έχουμε ξαναπεί, και θα το λέμε σε κάθε
ευκαιρία, μια εμπορική επιχείρηση είχαν στήσει, μια συμμορία ανάλογη αυτών που
δρουν στη Σικελία, για να κονομάνε και να περνάνε καλά. Πού και πού σκότωναν
και κάνα Αμερικανό, Τούρκο, Έλληνα πολιτικό ή επιχειρηματία, για να επενδύουν
με ιδεολογικοπολιτικές – βλακώδεις και παρακμιακές – θεωρίες τη δράση της
συμμορίας. Για τον αναγκαίο… φερετζέ. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.
Κι αν υπάρχει κάποιος που έχει ουσιαστικό ενδιαφέρον για το τι θα γίνει με τις
κάμερες, αυτά είναι μόνο τα κανάλια, τα οποία στην κρίση που περνάνε (κρίση
πολυεπίπεδη, πολιτικοοικονομική και αξιοπιστίας) θα ήθελαν πολύ τις κάμερες
μέσα, για να γεμίζουν ανέξοδα το πρόγραμμά τους. Αυτό. Τίποτε άλλο. Εμάς, το
ίδιο μας κάνει. Είτε μέσα είναι είτε έξω…