ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η διαδήλωση δεν ήταν ψεύτικη

Ποια είναι αυτά τα νεαρά πλάσματα που χαμογελούν κρατώντας γαλάζιες σημαίες με
χρυσά γράμματα; Τα κορίτσια έχουν μαζεμένα κότσο τα μαλλιά, καθαρά προσωπάκια
με διεκδικητική αισιοδοξία, ενθουσιασμένα από το θάρρος τους. Μοιάζουν πολύ με
Ελληνόπουλα, μην είναι η εθνική ομάδα γυμναστικής με τους προπονητές της; Όχι,
γιατί τα χρυσά γράμματα είναι στην τουρκική γλώσσα. Διαδήλωση στα κατεχόμενα,
γράφει η λεζάντα της χθεσινής φωτογραφίας. Στη Λευκωσία. Αυτά που εμείς τα
λέμε «κατεχόμενα», και που αυτοί, πάω στοίχημα, τα λένε «απελευθερωμένα». Και
οι κάτοικοι της από ‘κει μεριάς, που δεν τους βλέπουμε συχνά γιατί δεν θέλουμε
να τους ξέρουμε εν ολίγοις, με τόσα που έχουν γίνει, αν και «απελευθερωμένοι»
και με δικό τους κράτος τόσα χρόνια, ασφαλείς υποτίθεται στην περικύκλωσή τους
από συρματοπλέγματα, βαρέθηκαν κι απηύδησαν με την αδιαλλαξία του «ελευθερωτή»
τους. Ναι στην Ε.Ε., θέλουμε καλύτερη ζωή, φώναξαν τα μικρά άνευ επιφυλάξεων,
προκαλώντας τον Ντενκτάς αλλά και τον Πάγκαλο, τον Ετζεβίτ αλλά και τον
Στέφανο Μάνο. Στο ψευδοκράτος έχουν αισθήματα αληθινά και ελπίδες γνήσιες.
Πρωτοφανές αλλά έτσι είναι, όταν σου λείπει κάτι, το θέλεις πολύ. Η διαδήλωση
δεν ήταν ψευδοδιαδήλωση. Αληθινοί άνθρωποι μάζεψαν το κουράγιο τους και ένωσαν
τις αληθινές τους δυνάμεις. Μοιάζουν πολύ με τα δικά μας τα παιδιά αυτά τα
Τουρκοκυπριωτάκια, αλλά η επιθυμία τους να γίνουν Ευρώπη είναι πολύ πιο
ξεκάθαρη και δηλωμένη. Βλέπετε τα δικά μας τα παιδιά μεγάλωσαν όντας ήδη
Ευρώπη και είχαν την πολυτέλεια να την αμφισβητούν και να αναζητούν τις
ιδιαιτερότητές τους. Περιμένοντας τα πολιτικά αποτελέσματα της διαδήλωσης, ας
θυμηθούμε τι προσδοκίες γεννά η Ευρώπη ως πόθος, κοιτώντας αυτά τα προσωπάκια.