ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η ρουτίνα και η Κατερίνα

Τη μέρα που εόρταζε και δεν δεχόταν η Κατερίνα, είπα ότι θα αντισταθώ στη
ρουτίνα. Μας έχει χωρίσει η ζωή και οι μακρινές ιδιοκτησίες, χρειάζεται
ολόκληρη διαδικασία για να συναντηθούμε. Τόσο περίπλοκο έχει καταντήσει, ώστε
ποτέ να μη βλεπόμαστε. Πού πήγε ο καιρός που κάναμε βόλτες και χτυπούσαμε τα
κουδούνια απροειδοποίητα; Μπήκα στο αυτοκίνητο λοιπόν αποφασιστικά, άφησα τις
δουλειές τις καθημερινές, το διάβασμα των παιδιών, πράγμα που είναι τώρα πια
δουλειά των μεγάλων, όπως όλοι ξέρουν, πήγα να δω την Κατερίνα. Κι ένιωθα πια
ότι έχω καταφέρει μεγάλο πλήγμα στην αλλοτρίωση και την αποξένωση της πόλης.
Γύρισα αργά, δεν έβρισκα να παρκάρω, αλλά άξιζε τον κόπο, οπωσδήποτε.

Αντιστάθηκα στην ισοπέδωση της καθημερινότητας, σκεφτόμουν στρίβοντας και
ξανατρίβοντας γύρω στο τετράγωνο. Κατά τα μεσάνυχτα είδα ένα φορτηγάκι να
φεύγει, πήρα τη θέση του. Όλα θα πήγαιναν καλά αν δεν έβαζε η δασκάλα τεστ την
επομένη. Κανείς δεν της μίλησε για την ελληνική παράδοση των επισκέψεων στις
ονομαστικές γιορτές; Τα παιδιά μου θα ένιωσαν εγκαταλελειμμένα και πως
φροντίζω περισσότερο τις φίλες μου. Μ’ έπιασαν τύψεις και για να τις κρύψω
τσακωθήκαμε για τα καλά. Ούτε κι εκείνο το βράδυ διαβάσαμε. Μαζεύτηκαν οι
εκκρεμότητες δύο ημερών. Μήπως είναι πιο αγία η ρουτίνα από την Κατερίνα;

Τέλος βρήκα και μια κλήση στο παρμπρίζ του αυτοκίνητου, για εξήντα ευρώ.
Απαγορευόταν το παρκάρισμα σ’ εκείνη την ωραία θέση. Ξενύχτησα άλλη μια φορά
ψάχνοντας κάτι πιο νόμιμο. Και εντελώς μόνιμο πια. Δεν θα αντισταθώ ποτέ ξανά
στη ρουτίνα. Ίσως του χρόνου με εξήντα ευρώ στείλω στην Κατερίνα λουλούδια.
Ολλανδικές τουλίπες, μέσω Άμστερνταμ.