ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Υπήρξαμε φονταμενταλίστριες;

Στα νιάτα μου είχα πάει σε μια διαδήλωση έξω από το «Χίλτον», εναντίον των
καλλιστείων. Φεμινιστική ήταν τότε, έτσι νομίζαμε τουλάχιστον. Τρελαίνεται
κανείς. Όσο σκέφτομαι ότι υπήρξα φονταμενταλίστρια και συνοδοιπόρος των
φανατικών ισλαμιστών, μου σηκώνεται η τρίχα. Τι κριτική πολυτελείας κάναμε
τότε και πού να φανταστούμε τι έμελλε να ζήσει ακόμα η ανθρωπότητα. Τώρα στη
Νιγηρία τα καλλιστεία εμποδίστηκαν από νεκρούς. Τόσο λίγο αξίζει εκεί η ζωή;
Δεν ξέρω πώς ακριβώς έχουν τα πολιτικά πράγματα, αλλά αποδεικνύεται ότι αν
θελήσεις να επιβάλεις τη σαρία, τον ισλαμικό νόμο με τις θεσμοθετημένες
απαγορεύσεις του, ειδικά στη ζωή των γυναικών, δεν μπορείς μετά να κάνεις
ανοίγματα προς τη Δύση, να φέρνεις για λόγους οικονομικούς ξαφνικά τις δικές
της συνήθειες, για τουρισμό ή για διαφήμιση, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ο
Μεσαίωνας και η οπισθοδρόμηση κοστίζουν. Πολλοί κατηγόρησαν τις δυτικές
συνήθειες για το μακελειό που έγινε, αλλά δεν νομίζω οι Μις να πήγαν
απρόσκλητες, ούτε κάποια υπερδύναμη να έστησε τα τανκς της για να τις
επιβάλει. Μόνη της η κυβέρνηση, που κατά τα άλλα εφάρμοζε τη σαρία, κάλεσε
τους διοργανωτές, χωρίς να φαντάζεται τις συνέπειες. Άλλα προσδοκούσε, κάποιο
άνοιγμα ίσως, κάποια έσοδα, μπήκε στη μέση και η ιστορία τής καταδικασμένης σε
θάνατο γυναίκας, έμεινε μετέωρη η καταδίκη, κάποιοι άνθρωποι άκρως
καταπιεσμένοι εκεί μέσα αναθάρρησαν λιγάκι. Κι από αυτή τη σαχλαμάρα, τα
καλλιστεία, κάποιοι και κάποιες – προπαντός κάποιες – ήλπισαν σε καλυτέρευση
της ζωής τους, σε μιαν ανάσα ελεύθερη. Ίσως δεν είναι και τόσο σαχλαμάρα
τελικά, τα καλλιστεία. Η γυναικεία ομορφιά, η ελευθερία να την επιδεικνύεις,
είναι μεγάλη ιστορία.