Πειθήνιες κουκλίτσες

Στη Νιγηρία λιθοβολούν τις γυναίκες που θέλουν να ‘χουν λόγο και να επιλέγουν, στον πολιτισμένο κόσμο τις μαζεύουν σε ωραία, βουβά κοπάδια καλλιστείων

Ο φακός κάνει ζουμ σε ωραιότατα ποδαράκια, που τα στολίζουν πανάκριβα κομψά
πέδιλα. Καλοβαμμένα δαχτυλάκια φιγουράρουν προκλητικά. Η κάμερα προχωράει στις
καλλίγραμμες γάμπες πιο πάνω και μετά κι άλλο πιο πάνω για να αποκαλύψει
ωραία, ψηλά κορμιά που τα στολίζει μια κορδέλα λοξή από τον έναν ώμο ώς τη
λυγερή μέση και η οποία αναφέρει τον κερδισμένο τίτλο του ονείρου «Μις
Φιλιππίνες», «Μις Ιαπωνία», «Μις Τουρκία», «Μις Ελλάς» κ.λπ.

Δίπλα τους ο κόσμος καίγεται. Άλλα πλάνα δείχνουν τη φωτιά, τα ερείπια,
τη φτώχεια, τα όπλα, τις συγκρούσεις στη Νιγηρία. Ένας διαγωνισμός ομορφιάς
γίνεται η αφορμή να ξεσπάσουν ταραχές στη χώρα. Ο υπόλοιπος κόσμος χαζεύει στα
δελτία ειδήσεων τις άγριες εικόνες να αντιπαρατίθενται με τα αστραφτερά
χαμόγελα και τις ας – πούμε – καμπύλες των ωραίων. Δύσκολο να αντιληφθεί,
γιατί υπάρχουν ορισμένοι που αρνούνται να θαυμάσουν και να επιβραβεύσουν με
στέμματα, κορδέλες, ταξίδια και ζωή στις πασαρέλες αυτή τη χούφτα των όμορφων
στολιδιών. Γιατί να μη θέλουν τα δώρα της άλλης ζωής, εκείνης με τα φρου-φρου
και τα αρώματα, τις μεταξοντυμένες – όσο ντυμένες τέλος πάντων είναι –
γυναίκες, αυτούς τους πανέμορφους κράχτες των τρυφηλών απολαύσεων.

Δυο τρόποι ζωής συγκρούονται άγρια. Δυο πλευρές του κόσμου που μοιάζουν
να τις χωρίζει άβυσσος. Από τη μια η λαμπερή βιτρίνα της βιομηχανίας της
προόδου, από την άλλη ο θρησκευτικός φανατισμός, που όμως έχει σχέση με την
ανέχεια, την υπανάπτυξη, την άρνηση του καινούργιου, που ταυτίζεται στις
συνειδήσεις των φανατικών με την ταυτότητα της ύπαρξής τους. Πληγές στις
σκιερές όψεις του σύγχρονου πολιτισμού, που δεν έχει καταφέρει να πείσει πως η
ελευθερία της ύπαρξης είναι το μυστικό της ευτυχίας και της προόδου.

Γι’ αυτό και βιαστικά μάζεψαν τα μπογαλάκια τους οι ωραίες και με τη
συνοδεία των διοργανωτών, αλλά και τη δεσμευτική συμβουλή να μην κάνουν
δηλώσεις για τα γεγονότα, μπήκαν στο αεροπλάνο και αναχώρησαν για μια χώρα
πολιτισμένη, τη Βρετανία, όπου ανενόχλητες θα διαγωνιστούν. Μέσα στα χαμόγελα
όλες, ενώ μια εύσωμη ξανθιά κυρία συνοδός δίπλα τους, απλώνει το χέρι να
καλύψει τον φακό των ρεπόρτερ που τις περιμένουν για να τις ρωτήσουν τι
συνέβη, τι είδαν, πώς ένιωσαν. Δεν είδαν, δεν ξέρουν, δεν μιλούν. Κατά τα άλλα
ελεύθερες αυτές σε έναν κόσμο που τιμά τη γυναικεία ομορφιά, την αποσύρει από
εκεί που την φοβούνται για να την πάει εκεί όπου την προβάλλουν.

Ο Σαρλ Φουριέ έλεγε πως «η επέκταση των προνομίων της γυναίκας είναι η
γενική αρχή κάθε προόδου», μόνο που αυτή η περιφερόμενη γυναικεία ομορφιά σε
κοπάδι από τη μια χώρα στην άλλη, με τη χαμογελαστή της μουγκαμάρα, δεν έδινε
ούτε την εικόνα της προόδου, ούτε την αίσθηση των προνομίων. Εκείνο το χέρι
που κάλυψε τον φακό, ο οποίος κυνηγούσε τις ωραίες στο αεροδρόμιο να κάνουν
δηλώσεις για τα γεγονότα στη Νιγηρία, σαν χέρι δεσμοφύλακα, που ο ρόλος του
είναι να διαφυλάξει μια εξουσία από την έκθεση που θα την απομυθοποιήσει,
έμοιαζε να διαλύει και τις αυταπάτες πως τα ωραία κορίτσια απολαμβάνουν τα
προνόμια της προόδου. Εκτός κι αν δεν εννοούμε την ελευθερία να σκέφτονται και
να μιλούν, αλλά να περιφέρουν ημίγυμνη σάρκα σε πασαρέλες. Πολύτιμες
κουκλίτσες, συνετές και υπάκουες, με τον υψηλό ρόλο του κινητήριου μοχλού της
βιομηχανίας του κοκοτισμού, τι άλλο θέλουν στον κόσμο της προόδου, από το να
είναι τα βουβά σύμβολά του. Δεν τις λιθοβολούν στην από ‘δω πλευρά του κόσμου
τις «ζωηρούλες», τις επιδεικνύουν, σε κοπάδια καλλιστείων παντός τύπου, ως
πρότυπα, πλέον, πειθήνιας θηλυκότητας.