«Πάντρεμα» με κοσμική λάμψη

Η Μαρινέλλα και ο Γιώργος Νταλάρας, πρωταγωνιστές της βραδιάς στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τραγούδησαν «Μαζί» και το κοινό τούς επιβράβευσε με το χειροκρότημά του

Κατ’ αρχήν: To να βρεθείς ανάμεσα στους «εκλεκτούς» που πρόλαβαν και
εξασφάλισαν μια θέση στην πρεμιέρα του πολυσυζητημένου ντουέτου Μαρινέλλα –
Γιώργος Νταλάρας, στο Μέγαρο Μουσικής, είναι από μόνο του ένα σημαντικό
γεγονός.

Γιατί; Γιατί ήταν όλοι εκεί. Πολιτικοί, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες,
τηλεοπτικοί αστέρες, κοσμικοί… Από την Ντόρα Μπακογιάννη και τον Κωνσταντίνο
Μητσοτάκη ως την Φώφη Γεννηματά. Από υπουργούς έως την κυρία Δάφνη Σημίτη. Από
την Μαρία Δαμανάκη ως τον Νίκο Χατζηνικολάου. Με ένδυμα κατά κύριο λόγο μαύρο.
Επίσημο. Που λούζεται στη λάμψη των φλας και των τηλεοπτικών συνεργείων.

Η έναρξη: Στις 8.40 ακριβώς. Με τον Γιώργο Νταλάρα και τη Μαρινέλλα να
μας… αιφνιδιάζουν ευχάριστα με την από κοινού ερμηνεία στο «Αστέρι του
βοριά» του Μάνου Χατζιδάκι, a capella. Το στίγμα της συναυλίας δίνεται ευθύς
εξαρχής: Ένα «στυλάτο» ντουέτο (που πληροί πέρα ώς πέρα τις ενδυματολογικές
απαιτήσεις της περίστασης), σωστά τοποθετημένο επί σκηνής και με μοναδική
σκηνοθετική παρέμβαση τον μπλε προβολέα του φωτιστή Mike Cooper. Η προσπάθειά
του θα είναι να επικεντρώσει το ενδιαφέρον μας στη μαγεία των τραγουδιών. Και
το «πάντρεμα» των δύο φωνών. Χωρίς φιοριτούρες, χωρίς άλλες παρεμβάσεις. Μόνο
φωνές. Και φυσικά με την πολυμελή και δυναμική ορχήστρα. Ενίοτε, πιο δυναμική
(ίσως) και «παρούσα» απ’ ό,τι απαιτούσε το… λαϊκόν της υπόθεσης.

Το ρεπερτόριο: Στο πρώτο μισάωρο λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη («Μπαξέ
Τσιφλίκι»), του Μητσάκη («Η πρώτη αγάπη σου»), του Ζαμπέτα («Με το βοριά»),
του Χιώτη («Δεν θέλω πια να ξαναρθείς»). Στο δεύτερο μισάωρο ακούμε τον «Νότο»
(Μαχαιρίτσα), το «Νύχτωσε νύχτα» (Χ. και Π. Κατσιμίχα), το «Ζεϊμπέκικο»
(Σαββόπουλου), αλλά και το παραδοσιακό «Στο ‘πα και στο ξαναλέω» ή το «Ο Mare
e tu» (Η θάλασσα κι εσύ) που οι δύο πρωταγωνιστές «μοιράζονται» στα ιταλικά
και τα ελληνικά.

Οι αντιρρήσεις: Υπήρχαν στιγμές, κυρίως στο πρώτο μέρος, που η ένταση
των ενορχηστρώσεων θόλωνε το αίσθημα των τραγουδιών. Πολλά κρουστά, δυναμικές
εισαγωγές, γρήγοροι ρυθμοί σε μια προσπάθεια «φρεσκαρίσματος» της παράδοσης.
Βέβαια σε κομμάτια όπως το «Δεν θέλω πια να ξαναρθείς» ή «Αφού το θες» (του
Χιώτη και τα δύο), το αποτέλεσμα ήταν λίαν επιτυχές. Στο «Ζεϊμπέκικο» (του
Σαββόπουλου) ή το παραδοσιακό «Στο ‘πα και στο ξαναλέω» απολαύσαμε τη λιτότητα
του μπαγλαμά και την εκφραστικότητα μιας ερμηνείας που δεν χρειάζεται όργανα.

Το κοινό: Επιβράβευε με το χειροκρότημά του, αλλά ταυτόχρονα σού έδινε
την εντύπωση ότι ήταν αποστασιοποιημένο. Παρακολουθούσε ευχάριστα, αλλά μέχρι
εκεί.

Η συνέχεια: Πιο ενδιαφέρουσα. Με ερμηνείες προσωπικές που ανέδειξαν τις
δυνατότητες των δύο φωνών, με κομμάτια που παρέσυραν τη Μαρινέλλα να μπει,
έστω και για λίγο, στον γνώριμο ρόλο της – μια στροφή ζεϊμπέκικο ή μια
«κυματιστή» κίνηση με το χέρι είναι αρκετά να σου περάσουν το μήνυμα – με
ντουέτα που μετέφεραν στο κοινό τη ζεστασιά μιας επί της ουσίας επικοινωνία.
Κορυφαία στιγμή της Μαρινέλλας η ερμηνεία της στο «Νεκρό μου όνειρο» (του
Κώστα Χατζή) και του Γιώργου Νταλάρα στο «Ανεμολόγιο» (του Θάνου
Μικρούτσικου). Επίσης καλές στιγμές: «Amor-Amor» (Γ. Νταλάρας), «Ό,τι
τραγουδώ» (Μαρινέλλα), «Σε βλέπω στο ποτήρι μου» (Μαρινέλλα), «Πριν το τέλος»
(Γ. Νταλάρας). Στο τελευταίο μισάωρο η αίθουσα ήταν αρκετά ηλεκτρισμένη έτσι
ώστε να συνοδεύει με το ρυθμικό της χειροκρότημα τα τραγούδια, να
σιγοψιθυρίζει στίχους, να νιώθει τον παλμό των ερμηνειών. Και στα ανκόρ ήταν
ακόμη πιο θερμές οι αντιδράσεις…

Ερωτηματικά: Έχει νόημα, τελικά, να μεταφέρεις τον Τσιτσάνη σε
συναυλιακό χώρο; Έχει νόημα να περιορίσεις τη Μαρινέλλα στον ρόλο μιας αυστηρά
συναυλιακής εμφάνισης;