Η (διπλωματική) γλώσσα κόκαλα δεν έχει…

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποια «ειδική» γλώσσα πολιτιστικής διπλωματίας – και
αν υπάρχει, βεβαίως και δεν την κατέχω. Δεν γνωρίζω όμως και ποια «ειδική» ή
μη «ειδική» γλώσσα, διπλωματική ή μη, ορίζει πως για να επιτύχει ένας υπουργός
Πολιτισμού μιας χώρας την επιστροφή κλεμμένων γλυπτών από ένα σημαντικό
μνημείο του αρχαίου κόσμου, όπως ο Παρθενώνας, πρέπει να φτάνει στο σημείο να
προσφέρει όχι απλώς γην και ύδωρ, αλλά και… παράρτημα σε ένα ξένο μουσείο.
Ποια γλώσσα, δηλαδή, μπορεί να ορίσει, ο Έλληνας υπουργός Πολιτισμού να
προσφέρει ακόμη και Παράρτημα του Βρετανικού Μουσείου στο Νέο Μουσείο
Ακροπόλεως, για να δεχθεί εκείνο να επιστρέψει τα Μάρμαρα; Και να εισπράττει
δε και ένα… περιποιημένο «όχι» ακόμη και σ’ αυτή την ακραία πρόταση. Ο
σκοπός (ήτοι η πολιτική «επιτυχία») αγιάζει πάντα τα (όποια) μέσα;