ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η βραδυπορία του καλού

Ξέρω μερικές γυναίκες που γελάνε με το νομοσχέδιο για την τεχνητή
γονιμοποίηση. Κάτι τύπισσες πολύ προχωρημένες που δεν περίμεναν πότε θα τα
μιλήσουνε και πότε θα τα συμφωνήσουνε Εκκλησία και Κράτος. Εδώ και χρόνια στην
αγορά υπάρχει πλήρης επάρκεια γαμετών και πλήρης επάρκεια γυναικών με επιθυμία
μητρότητος επίσης. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η τεχνολογία, η οποία – ευτυχώς
– το μόνο δίκαιο που αναγνωρίζει είναι η ανθρώπινη επιθυμία. Σ’ αυτόν ακριβώς
τον ανθρωπισμό χρωστούν την ευτυχία τους πολλές ομοφυλόφιλες μητέρες, οι
οποίες, αναρωτιέμαι, πόσο πιο ακατάλληλες είναι πια από κάποιες ευλογημένες
που απλώς έκλεισαν τα μάτια και σκέφτηκαν την Ελλάδα.

Περισσότερα ελαφρυντικά αναγνωρίζω στις πιο πρακτικές, που αντί να γίνουν
πειραματόζωα φαρμακευτικών εταιρειών προτίμησαν την υιοθεσία. Κακά τα ψέματα.
Πίσω από το μαρτύριο της υποβοηθούμενης κύησης κρύβεται συχνά πολύς εγωισμός,
που αργά ή γρήγορα θα αφήσει το αποτύπωμά του στο ποθητό τέκνο. Έχω προ πολλού
καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ανάμεσα στο 20% του πληθυσμού που υποφέρει από
υπογονιμότητα το πιο υγιές κομμάτι είναι εκείνο που διαλέγει το ρίσκο της
ιδιωτικής υιοθεσίας. Δυστυχώς, το υποτιθέμενο «γκαραντί» των δημοσίων
ιδρυμάτων βολεύει μόνον τους μαθουσάλες. Μέχρι να φτάσει η λίστα αναμονής στο
γράμμα σου, είναι αμφίβολο εάν θα είσαι ακόμη εν ζωή. Περιμένω μάλιστα πότε,
σ’ αυτή την αργοκίνητη Δημοκρατία, η λεγόμενη «εμπορία βρεφών» θα φύγει από τα
χέρια των ηθικολόγων και των μαφιόζων. Πότε οι υπέροχες Ουκρανές θα πάψουν να
πετούν στα σκουπίδια τα υπέροχα μωρά τους, αφού θα επιτρέπεται να τα δίνουν σε
μαμάδες πρόθυμες να ανταμείψουν με λίγα χρήματα το υπέροχο αυτό δώρο. Για να
ζήσουμε εμείς καλά και τα παιδιά ακόμη καλύτερα.