Τσοκ καημοί, τσοκ ΤV

Η Σοφία Φιλιππίδου η Τουρκάλα μάνα και ο Τάσος Παλατζίδης ο Έλληνας σύζυγος που αποφασίζουν να κρατήσουν όμηρους τους πελάτες μιας τράπεζας για να πάρουν πίσω το παιδί τους με τη βοήθεια της τηλεόρασης, που δεν αφήνει ανθρώπινο καημό να πάει χαμένος

Μπουκάρισαν σε μια τράπεζα, εκείνη Τουρκάλα, ντυμένη κόκκινο χανουμάκι,
εκείνος Έλληνας με μουστακάκι, εκείνη με πολυβόλο, εκείνος με χειροβομβίδα.
Σκοπός τους να κρατήσουν όμηρους πελάτες και υπαλλήλους, να καταφτάσουν τα
κανάλια και να εκβιάσουν μέσω της τηλεόρασης μια διπλωματική παρέμβαση της
ελληνικής πλευράς στην τουρκική, για να επιστρέψει ο Τούρκος πατέρας εκείνης
το παιδί τους, που το έχει κλέψει. Πρόκειται για την υπόθεση της σειράς
«Τράπεζα» του Mega, που μοιάζει επίκαιρη αίφνης, καθώς έρχονται οι ιστορικές
διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού, αυτές τις ημέρες, να
ανακινήσουν το δύσκολο ζήτημα των αντιλήψεών μας για τους γείτονες, το τι
ξέρουμε γι’ αυτούς και πώς τους αντιλαμβανόμαστε.

Η σειρά, εκτός από την τουρκική που χρησιμοποιεί η Σοφία Φιλιππίδου, με άφθονα
«τσοκ» και χανούμ και άλλα που δεν καταλαβαίνουμε, αλλά από το ύφος άλλοτε
πρόκειται για κάτι σαν βρίσιμο, τουλάχιστον προς τον σύζυγο, που χαλβαδιάζει
μία από τις ομήρους, και άλλοτε για γλύκες, ιδίως όταν σκέφτεται το παιδί της,
άλλα περί των τουρκικών εθίμων δεν περιλαμβάνει. Το θέμα της όμως είναι
πανανθρώπινο, η μητρική αγάπη. Και η πλοκή της άκρως ελληνική, καθώς δείχνει
πως για χάρη αυτής της αγάπης, ξεσηκώνεται και εκτίθεται σε πλήρη πανηγυρικό
σχηματισμό το εγχώριο μιντιοπολιτικοκοινωνικό τσίρκουλο.

Η ιστορία της «Τράπεζας» μας θυμίζει εκείνη την υπόθεση της Αιγύπτιας,
που προ διετίας είχε ξεσηκώσει τα κανάλια με την απαγωγή από τον μουσουλμάνο
πατέρα της του γιου της, τον οποίο είχε αποκτήσει από τον γάμο της με Έλληνα.
Η υπόθεση εκείνη είχε σταθεί μια από τις χρυσές αφορμές να αποκαλυφθεί σε όλο
της το μεγαλείο η πολιτικοτηλεοπτική σύγχυση. Τηλεπαραθυράτες συζητήσεις
ευαίσθητων πατριωτών πίεζαν για λόγους εθνικούς να σωθεί το βρέφος από τη
μουσουλμανική επιρροή του παππού. Το γεγονός μάλιστα ότι ήταν αγόρι, το
μετέτρεψε περίπου σε σύμβολο των ελληνοχριστιανικών παραδόσεων, που οφείλει η
κυβέρνηση του έθνους να διαφυλάξει.

Η «Τράπεζα» του Mega, αξιοποιεί όλο αυτό τον παραλογισμό που οδήγησε τη χώρα
μας σε διπλωματικό διάβημα, επιτυχές βεβαίως, εφόσον το παιδί είχε επιστραφεί,
προσθέτοντας ανάγλυφες πινελιές πολιτικής και κοινωνικής κριτικής, καθώς
συγκεντρώνει στον χώρο της ομηρείας αντιπροσωπευτικά, υποτίθεται, είδη των
εγχώριων πρώην και νυν λαϊκών τάξεων με όλη την αφέλεια που κουβαλούν: τη
γραμματέα της υφυπουργού κ. Κούρκουλα, που είναι «χτυπημένη» με το ΠΑΣΟΚ και
ερωτοχτυπημένη με τον υπάλληλο της τράπεζας Αναστάση, μια έγκυο ζουμπουρλή
πρώην τραγουδίστρια σκυλάδικου, μια ιερόδουλο που δουλεύει για να σπουδάσει
τον γιο της στην Πάτρα και καταλαβαίνει τον καημό της μάνας Τουρκάλας, μια
οδηγό ταξί που έχει όνειρο να της φορέσει στεφάνι ο γκαραζιέρης φίλος της, ένα
σεφ – εξαιρετικός ο Χρήστος Βαλαβανίδης – που υπήρξε υποτίθεται μάγειρας του
Κωνσταντίνου Καραμανλή και όλο θυμάται τα περασμένα μεγαλεία και φυσικά
υπάρχει και η δημοσιογράφος, αρραβωνιαστικιά του τραπεζοϋπαλλήλου Αναστάση,
κάτι μεταξύ Τριανταφυλλόπουλου και Ευαγγελάτου, που χρησιμοποιεί την ερωτική
της σχέση για να πετύχει το αποκλειστικό. Απέξω περιμένουν τα όργανα,
αστυνομικοί που εκτελούν χρέη ντιλίβερι, γιατί οι όμηροι πεινούν ανά δίωρο.

Αν εξαιρέσουμε τους υψηλούς τόνους υστερίας στο παίξιμο, ιδίως της
Σοφίας Φιλιππίδου, και την άρρυθμη σκηνοθεσία (Αντώνης Τέμπος) που κάνει τις
σκηνές να μοιάζουν με αποσπασματικά σκετσάκια, έχει ενδιαφέρον ένα είδος
σεναριακού διδάγματος που αναδύεται: οι άνθρωποι έχουν τα ίδια «βασικά
ένστικτα», της πείνας, το μητρικό, της επιβίωσης. Πάνω από τις πίτες και τους
λαχανοντολμάδες ενώνονται λαοί και τάξεις, πίσω από τους καναπέδες αναστενάζει
η ΠΑΣΟΚική συνείδηση της γραμματέως υπουργού, καθώς αφήνεται στο δικό της
βασικό ένστικτο που της το ξυπνά ο Αναστάσης. Τι είναι ο άνθρωπος;
Τρυφερότητα, ερωτικό σκίρτημα, συμπόνια για τη μάνα που αμάρτησε για το παιδί
της. Όλοι οι λαοί μικροκαημούς έχουν κι αν τους μεγεθύνει η τηλεόραση, κι αν
τους χρησιμοποιεί η πολιτική, αυτοί και πάλι ανθρώπινοι είναι.