[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν», έλεγε ένα τραγούδι του Νίκου
Παπάζογλου, ο οποίος φέτος άφησε τη Θεσσαλονίκη και κατέβηκε στο κράτος των
Αθηνών παρέα με τον Σαββόπουλο. Τον Διονύση, ντε, που παραμένει αδιόρθωτα
αντιπασόκος – η τελευταία του (σχετική) δήλωση είναι πως «ευτυχώς που
κυβερνάει ο Σημίτης και δεν κυβερνάει το ΠΑΣΟΚ». Πρόκειται για πρόοδο, αν
σκεφθεί κανείς ότι κάποτε, το ’89, πανηγύριζε που κέρδισε ο Μητσοτάκης και
πήγε καλά η Αριστερά διότι, όπως έλεγε, «έτσι θα φύγουν οι ενδιάμεσοι γύφτοι
του ΠΑΣΟΚ». Κοίτα τώρα να δεις πού μπορεί να σε οδηγήσει η σκέψη για έναν
στίχο, ενός τραγουδιού. Εγώ για την πολυπολιτισμικότητα της Κωνσταντινούπολης
ήθελα να μιλήσω, στον Σαββόπουλο κατέληξα…

Σκέψεις στον Βόσπορο

Κωνσταντινούπολη, φθινόπωρο. Ο αέρας που κατεβαίνει από το μπουγάζι του
Βοσπόρου φέρνει μυρωδιές από βρεμένο χώμα, αρμύρα, μπαχάρια, τσίκνα και μαζί
σκέψεις μελαγχολικές για το παρόν μιας πόλης που κάποτε ήταν Βασιλεύουσα του
κόσμου. Μιας πόλης που μπορεί να έχει σήμερα 11, 12, 13, 14, ίσως και 15
εκατομμύρια κατοίκους – κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Τότε, στην άνθησή της, είχε
γύρω στις 500.000 και τις παραμονές της Άλωσης ούτε 40.000. Κωνσταντινούπολη
όπου το νερό δεν πίνεται, οι δρόμοι είναι αδιάβατοι από τις εκατοντάδες
χιλιάδες αυτοκίνητα, η ζωή είναι υποβαθμισμένη και το 80% του πληθυσμού της
κινείται οριακά πάνω – κάτω στο επίπεδο της φτώχειας. Κωνσταντινούπολη της
μνήμης και της λύπης…

Σαν οικοδεσπότης

Στην Αγιά Σοφιά, κόσμος πάει κι έρχεται «απ’ όλες τις φυλές του Ισραήλ». Εσύ
νιώθεις λίγο σαν οικοδεσπότης. Σου ‘ρχεται να τους πεις να μην πιστεύουν τις
πινακίδες, δικά μας ήταν, αλλά μοίρα σκληρή έκανε να τα οικειοποιούνται τώρα
άλλοι. Γλώσσες, χρώματα προσώπων, ενδυμασίες, ηλικίες ανακατεύονται στα σκαλιά
και στο εσωτερικό του ναού Τής του Θεού Σοφίας – δείγμα ότι μπορεί να πέρασαν
χίλια χρόνια από τότε που η Πόλη ως κοσμοκράτειρα συγκέντρωνε την οικονομική
και πολιτιστική ζωή τού τότε γνωστού κόσμου, αλλά και σήμερα, με άλλον τρόπο,
και για άλλους λόγους, το ίδιο γίνεται. Ένα χιλιόμετρο πιο πάνω, στο μεγάλο
κλειστό παζάρι, κοιτάς τα ρέστα και είναι, φυσικά, σε ευρώ. Κέρματα από τη
Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ολλανδία, τη Γερμανία και, βέβαια, την
Ελλάδα. Χίλια χρόνια μετά, «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν»…

Μέσω Αθηνών

Όχι, όλο τα ίδια, επιμένουν – στην Αθήνα – αυτοί που παρακολουθούν προσεκτικά
και από κοντά τις εξελίξεις στην Τουρκία. Ο κύριος Ταγίπ Ερντογάν «δεν είναι
σαν τους άλλους». Ποιους άλλους; Το οικονομικο-στρατιωτικο-πολιτικό
κατεστημένο της Τουρκίας που, για να επιβιώσει, ήθελε ντε και καλά έναν εχθρό
απέναντι – και είχε την Ελλάδα. Η Αθήνα φαίνεται να επενδύει πολλά στον κύριο
Ερντογάν, και ίσως να μην έχει άδικο.

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι ισλαμιστής και συντηρητικός, αλλά έχει καταλάβει
ότι ο δρόμος για την Ευρώπη περνάει από την Αθήνα. Χωρίς εμάς, δεν μπορεί να
κάνει τίποτε – και δεν θα κάνει…

Παρασκήνιο

Ένα πράγμα που πρέπει να γνωρίζει ο καθένας είναι ότι η περίοδος που διανύουμε
αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη στην ελληνική ιστορία, από τη μεταπολίτευση και
μετά. Οργιάζει το παρασκήνιο, λίγα πράγματα διακινούνται στο προσκήνιο και ο
φόβος όλων είναι ταυτόσημος με τον στίχο του τραγουδιού «φοβάμαι όλα αυτά που
θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα». Ο Σημίτης είναι αλήθεια ότι τρέχει πάνω-κάτω
ανά την Ευρώπη να προλάβει τα χειρότερα, αλλά παρά τα «ναι» και τα «φυσικά,
έχετε απόλυτο δίκιο», ο φόβος φόβος. Γιατί υπάρχει παρελθόν στις διεθνείς
σχέσεις, με τη συμπεριφορά των μεγάλων, όταν επιχειρούν τη λύση μεγάλων
διεθνών προβλημάτων. Και, τώρα, το ξέρετε, έχουν πέσει μονοί – διπλοί να
επιλύσουν το Κυπριακό…

Σε 40 ημέρες

Το κακό δεν είναι ότι επιδιώκουν να επιλύσουν το Κυπριακό. Το κακό είναι ότι,
πρώτον, έχουν βάλει όριο κάτι λιγότερο από 40 ημέρες για την επίλυσή του και,
δεύτερον, πλασάρουν ένα σχέδιο που διαφημίζεται ως επιτυγχάνον το απόλυτο
σημείο ισορροπίας. Ήτοι, «και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη».
Γίνεται; Δεν γίνεται βέβαια. Αυτό που γίνεται, είναι το ποιος θα υποστεί τις
λιγότερες πιέσεις για υποχωρήσεις. Και ποιος θα κάνει αυτές τις υποχωρήσεις.
Εδώ λοιπόν είναι το θέμα. Οι υποχωρήσεις δεν είναι ευθεία. Ούτε επίπεδο. Είναι
κατήφορος. Έτσι και δεχθείς να κάνεις την πρώτη, μετά δεν σταματάς με τίποτε.
Άσε που δύσκολα να βρεις και το πού ακριβώς πρέπει να σταματήσεις…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Οι βαρόνοι που κάνουν δύσκολη τη ζωή του αρχηγού

Η Ρηγίλλης, ε, δεν είναι κατηφόρα αλλά… περί κατήφορου πρέπει να ρωτήσετε κι
εκεί, να σας πουν. Γιατί άμα πάρει κανείς την κατηφόρα, πού πρέπει να
σταματήσει; Αν πάρετε απάντηση, να μας την πείτε κι εμάς. Έγινε το νέο «ανφέρ»
στη Βουλή με την επίθεση του Κ. Μητσοτάκη, κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας
Κ. Στεφανόπουλου. Και αντί να το μαζέψουν το πράγμα, διότι δεν βοηθάει το
σύστημα, να επιτίθεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά του
Προέδρου της Δημοκρατίας, ο κ. Μητσοτάκης επανήλθε με νέα επίθεση. Ερώτηση:
είναι εύκολο πράγμα να μαζέψει κανείς τον Μητσοτάκη; Όχι, αλλά άμα σου
συμβαίνουν τέτοια κάθε τόσο, είναι όντως πολύ δύσκολο πράγμα να είσαι αρχηγός
στη Ρηγίλλης. Κι αυτό ο Κ. Καραμανλής το γνωρίζει, αλλά είπαμε. Άλλωστε, το να
κάνεις τον θηριοδαμαστή δεν είναι και η πιο εύκολη δουλειά για να βγάζεις το
ψωμί σου…

Είμαι βέβαιος ότι αν ο Κ. Καραμανλής είχε τη δυνατότητα, να τους
συνταξιοδοτήσει όλους αυτούς τους βαρόνους που τον έχουν περικυκλώσει και του
κάνουν την ζωή από δύσκολη έως ανυπόφορη, θα το είχε κάνει χωρίς δεύτερη
σκέψη. Αλλά δεν μπορεί. Γι’ αυτό κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και δείχνει να μην
αξιολογεί ως σοβαρό τον κίνδυνο που διαβλέπουν όλοι οι άλλοι. Ότι δηλαδή,
ακόμη και αν κερδίσει τις εκλογές, δύσκολα θα μπορέσει να σταθεί στην εξουσία,
καθώς κάθε τόσο θα έχει να αντιμετωπίσει κάτι φασούλια, τύπου Μητσοτάκη,
Έβερτ, Κεφαλογιάννη και διάφορα άλλα που θα του παρουσιάζονται σε κάθε
ευκαιρία. Δεν πρέπει λοιπόν να μας απασχολήσει σοβαρά το γιατί να τον βάλουμε
τον άνθρωπο σε τέτοιες περιπέτειες;