Διαστάσεις Ζητούνται (αντιπολεμικοί) ηγέτες

Ιράκ, Αλ Κάιντα και αμερικανικός ιμπεριαλισμός (σκίτσο από το «Νιου Στέιτσμαν»)

Στις 12 του περασμένου Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Μπους μίλησε στα Ηνωμένα Έθνη
για την ανάγκη να αφοπλιστεί το Ιράκ, έστω και με βίαια μέσα. Έξω από το
κτίριο είχαν συγκεντρωθεί μερικές εκατοντάδες άτομα για να καταγγείλουν τον
σχεδιαζόμενο πόλεμο. Μεγάλο δεν ήταν ούτε το πλήθος ούτε το πάθος. Αλλά το
πρόβλημα ήταν άλλο. Τα περισσότερα από τα πανώ που κρατούσαν οι διαδηλωτές,
έγραφαν: «Όχι στις κυρώσεις, όχι στους βομβαρδισμούς».

Αυτού του τύπου τα συνθήματα αντανακλούν την αδυναμία του αντιπολεμικού
κινήματος να αντιμετωπίσει τον παράλογο κόσμο μας, γράφει στο περιοδικό
ΜotherJonesένας από τους ομιλητές σ’ εκείνη τη συγκέντρωση, ο Τοντ Γκίτλιν,
που διδάσκει δημοσιογραφία και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Οι
κυρώσεις του ΟΗΕ εναντίον του Ιράκ έχουν ασφαλώς καταστροφικά αποτελέσματα για
τον πληθυσμό. Δεν φέρει όμως ευθύνη και ο Σαντάμ Χουσεΐν γι’ αυτή την
καταστροφή; Και δεν πρέπει αυτό να το λέμε; Οι επιδρομές αμερικανικών και
βρετανικών αεροσκαφών στις ζώνες απαγόρευσης των πτήσεων στο Βόρειο και το
Νότιο Ιράκ γίνονται με στόχο την προστασία των Κούρδων στον Βορρά και των
Σιιτών στον Νότο. Και εδώ φέρει τεράστια ευθύνη ο Σαντάμ, ο οποίος έχει
αφανίσει αυτούς τους λαούς, μαζί με τον δικό του.

Το αντιπολεμικό κίνημα στην Αμερική δεν προβάλλει όμως αυτά τα ζητήματα. Πολλά
από τα ηγετικά του στελέχη, όπως ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Ράμσεϋ Κλαρκ
(μέλος, μεταξύ άλλων, της Διεθνούς Επιτροπής για την Υπεράσπιση του Σλόμπονταν
Μιλόσεβιτς) αρνούνται ακόμη και να πάρουν τις αποστάσεις τους από τον Ιρακινό
δυνάστη. Ο κόσμος τους έχει δύο χρώματα: άσπρο και μαύρο. Και στο στρατόπεδο
του «μαύρου» κλείνεται πάντα, τραγικά μόνος, ύποπτα μόνος, ο αμερικανικός
ιμπεριαλισμός. Θέσεις δεν υπάρχουν, παρά μόνο αρνήσεις. Πώς θα προστατευθούν
τα θύματα του Σαντάμ και του κάθε Σαντάμ; Πώς πρέπει να αντιδράσουν τα Ηνωμένα
Έθνη, αν οι επιθεωρητές που θα μεταβούν στο Ιράκ διαπιστώσουν (για άλλη μια
φορά) ότι δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους; Σιωπή.

Όσο οι άνθρωποι αυτοί μονοπωλούν και κατευθύνουν τα αντιπολεμικά αισθήματα του
αμερικανικού λαού, τονίζει ο Γκίτλιν, η αντίθεση στην επίθεση που σχεδιάζεται
κατά του Ιράκ είναι καταδικασμένη να μένει στο περιθώριο. Ποιος θα
κινητοποιήσει τα εκατομμύρια των Αμερικανών που θεωρούν επικίνδυνο το δόγμα
του Μπους, αλλά ταυτόχρονα ακούνε με δυσπιστία τη μονόπλευρη επιχειρηματολογία
του Κλαρκ και του Τσόμσκι; Ποιος θα οργανώσει τις διαλέξεις, τις συζητήσεις
και τις συγκεντρώσεις που απαιτούνται, προκειμένου η σιωπηλή πλειοψηφία των
αντιπάλων του πολέμου να ορθώσει το ανάστημά της;

(Κάθε σύγκριση με ελληνικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι αυθαίρετη, ύποπτη και
πέρα από τις αγνές προθέσεις της στήλης.)