Το Ισλάμ και οι τεντζερέδες της γιαγιάς

Η έλξη και η απώθηση μπερδεύονται γλυκά μέσα μας προκαλώντας αυτήν τη γνώριμη
παραζάλη της εθνικής μας αυταρέσκειας, παρόμοια με εκείνη που μας κάνει να
επαιρόμεθα για τα πολυτελή άμφια και τους βυζαντινισμούς της πολιτικής μας
ζωής.

Όταν το Ισλάμ κινείται εντός των ορίων της τουρκικής επικρατείας μάς φαίνεται
απωθητικό, εξίσου απωθητικό με τον κεμαλικό στρατό της γείτονος που απαγορεύει
τους φερετζέδες με την απειλή των όπλων. Με το ίδιο απωθητικό, εννοείται,
πρόσωπο μάς εμφανίζεται όταν περιφέρεται στην ευρύτερη βαλκανική γειτονιά μας:
Από το Κοσσυφοπέδιο και την Αλβανία ώς τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη η θρησκευτική μας
αλληλεγγύη εξεγείρεται όποτε οι άπιστοι εμφανίζονται να διεκδικούν τα
δικαιώματά τους, να ζητιανεύουν πουλώντας χαρτομάντιλα ή να επιμένουν να σου
πλύνουν το τζάμι στο φανάρι.

Όταν όμως το Ισλάμ διαδηλώνει την εκρηκτική του παρουσία λίγο μακρύτερα από
την περιοχή μας, τότε οι ισορροπίες αλλάζουν. Από την Τσετσενία ώς το «εθνικώς
υπερήφανο» Ιράκ το εισπράττουμε ως ένα είδος πολιτικού προγράμματος, το οποίο
μπορεί να αποτελέσει φράγμα στην ανεμπόδιστη εξάπλωση της Δύσης των
χρηματιστηρίων, της εκκοσμικευμένης δημοκρατίας, του «απάνθρωπου»
ορθολογισμού.

Και δεν μιλώ καν για τις αντιδράσεις της αλληλεγγύης προς την απελπισία των
τρομοκρατών που τόνωσαν το εθνικό μας φρόνημα πέρυσι, με την ευκαιρία του
εγκλήματος στους Δίδυμους Πύργους, εις βάρος της απελπισίας των θυμάτων
εννοείται. Μιλώ γι’ αυτήν την εν γένει, και σχεδόν θεολογική, ταύτιση με κάθε
είδους αντιδυτική πολιτική όπου κι αν αυτή εμφανίζεται, και όποιο κόστος –
ανθρώπινο, πολιτιστικό, πνευματικό ή οικονομικό – κι αν έχει.

Είναι βέβαιο ότι αυτή η πολύπλοκη σχέση αποδεικνύει ότι τα σύνορα που
προσπάθησε να βάλει ο Χάντιγκντον στον κόσμο δεν είναι τόσο καθαρά, ούτε και
τόσο ευδιάκριτα. Αν ισχύει το ορθόδοξο τόξο, ένα μέρος του ορθόδοξου τόξου, η
Ρωσία εν προκειμένω παραμένει προσκολλημένη στις αυτοκρατορικές της βλέψεις
και αντιμετωπίζει το Ισλάμ με πυραύλους, ακόμη και στο επίπεδο της
εξαθλιωμένης της κοινής γνώμης. Ένα άλλο κομμάτι του όμως, η Ελλάδα για
παράδειγμα, αλληθωρίζει προς το Ισλάμ, όχι επειδή δεν διαθέτει τους
κατάλληλους πυραύλους, αλλά γιατί αισθάνεται εξίσου αποκλεισμένη από τον
σύγχρονο κόσμο όσο και ο απολυταρχισμός των θεοκρατικών του καθεστώτων.

Είναι επίσης βέβαιο ότι η πολιτική, τουλάχιστον όπως την ξέρουμε ώς σήμερα,
δεν μπορεί ούτε να εντοπίσει ούτε να περιγράψει ούτε και να λύσει το πρόβλημα.

Θα ήταν πολύ απλό, σχεδόν απλοϊκό, να λέγαμε για παράδειγμα ότι οι συμπάθειες
οφείλονται στις τριτοκοσμικές κλίσεις του ελληνικού σοσιαλισμού που κυριάρχησε
τις δύο τελευταίες δεκαετίες του αιώνα. Εξίσου απλοϊκό με το να λέγαμε ότι η
επίσημη Εκκλησία εξακολουθεί, ακόμη και σήμερα, να προτιμάει το μωαμεθανικό
φακιόλι από την παπική μίτρα.

Θα μου πείτε, γιατί να απεμπολήσουμε τα δικαιώματα των απλοϊκών μας σκέψεων;
Τα κερδίσαμε με το σπαθί μας. Πόσες δεκαετίες τώρα, όποτε σκύβαμε να δούμε τι
συμβαίνει μέσα μας, μας άρεσε τόσο πολύ ο θόρυβος που ξεσηκώνανε οι
τεντζερέδες της γιαγιάς που δεν μπαίναμε καν στον κόπο να ακούσουμε και λίγο
παρακάτω.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος είναι συγγραφέας.