Χρώματα και χαμόγελα από τη Σαχάρα

Τις μοναχικές στιγμές της νεαρής μητέρας που ζει στην κατεστραμμένη πόλη της Μαυριτανίας Ουαντάν «έκλεψε» με τον φωτογραφικό φακό της η Ελένη Γκίνου και τις παρουσιάζει σε έκθεση που θα φιλοξενηθεί στην γκαλερί «Ίρις»

Πόλεις που αναδύονται μέσα από την άμμο, πρόσωπα που με μια ματιά τους μπορούν
να μιλήσουν κατευθείαν στην καρδιά, χρώματα, αρώματα και τελετές, που χωρούν
μέσα στη μεγαλύτερη έρημο του κόσμου, τη Σαχάρα. Είναι οι στιγμές που
κατέγραψε με τον φωτογραφικό της φακό η Ελένη Γκίνου στα τέσσερα ταξίδια της
από το 1997 έως το 2002 στην Αφρική, ώστε να ικανοποιήσει ένα από τα όνειρά
της. Να διασχίσει τη Σαχάρα από τον Ατλαντικό έως την Ερυθρά Θάλασσα. Στιγμές
που θα ζωντανέψουν στην γκαλερί «Ίρις» όχι μόνον μέσα από τα 40 έγχρωμα καρέ
(30Χ40 εκ.), αλλά και από είκοσι παλιά και καινούργια παραδοσιακά κοσμήματα,
που με κόπο κατάφερε να αποκτήσει από τα «μοντέλα» της.

«Στόχος μου δεν ήταν να φωτογραφίσω για να κάνω έκθεση, αλλά να διασχίσω τη
Σαχάρα διά μέσου της Μαυριτανίας, του Μάλι, του Νίγηρα, του Τσαντ και του
Σουδάν» εξηγεί στα «ΝΕΑ» η Ελένη Γκίνου, που είναι πανεπιστημιακή καθηγήτρια
στο παραδοσιακό και στο ανοικτό πανεπιστήμιο και ζει για να ταξιδεύει εδώ και
25 χρόνια «στα μέρη εκείνα που τις κάνουν κλικ στην καρδιά», δηλαδή σε περίπου
70 χώρες, ενώ έχει παρουσιάσει τη φωτογραφική της δουλειά σε περισσότερες από
15 εκθέσεις.

Γυναίκες με πολύχρωμα ρούχα, διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης είναι εκείνες
που κυριαρχούν στις φωτογραφίες της. Γιατί; «Νομίζω πως φωτογραφίζω τον εαυτό
μου. Στο βάθος νιώθω πως τον βλέπω. Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν κοιτάζομαι
στον καθρέφτη. Δεν είναι το ίδιο. Για να καταλάβει κανείς τον εαυτό του
χρειάζεται η απαραίτητη απόσταση». Εκείνες πάλι δεν είναι πάντα πρόθυμες να
ποζάρουν. Αντιδρούν, προσπαθούν να τη χτυπήσουν, της πετούν αντικείμενα. «Δεν
το βρίσκω παράλογο», υποστηρίζει. «Ας μην ξεχνάμε ότι προσπαθώ να κλέψω τις
στιγμές τους».

Ολόκληρο το σώμα καλύπτουν τα κοσμήματα που επιβάλλει η παράδοση στις γυναίκες της φυλής Ρασάιντα στα σύνορα Σουδάν και Ερυθραίας

Δεν κλέβει όμως και τα στολίδια τους (φυλαχτά, σκουλαρίκια, βραχιόλια) από
ασήμι, μπρούντζο και ημιπολύτιμους λίθους. Για να τα αποκτήσει προσφέρει ποσά
που ξεπερνούν το δεκαπλάσιο ενός μισθού στην κάθε χώρα, ενώ συχνά επιστρατεύει
και την υπομονή της. «Χρειάστηκε να καθήσω πέντε μέρες πλάι σε μια γιαγιά,
ώστε να την πείσω να μου πουλήσει το φυλαχτό της», θυμάται.

Η ζωή για μια γυναίκα που ταξιδεύει μόνη στην καρδιά της Αφρικής μάλλον δεν
μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολη. «Στο Τσαντ ένιωθα μια διαρκή απειλή. Στη
Μαυριτανία πέρασα ατέλειωτες ώρες ανακρινόμενη στο αστυνομικό τμήμα
προσπαθώντας να εξηγήσω τους λόγους της επίσκεψής μου.

Στα σύνορα Σουδάν και Ερυθραίας με συνέλαβαν ως κατάσκοπο». Οι κακές στιγμές
μοιάζουν όμως να σβήνουν στην ανάμνηση της Σαχάρας, «του πιο ιερού μέρους της
Γης. Αν τη ζήσεις, καταλαβαίνεις πως είναι αφαιρετική, πως σε αποδεσμεύει από
την ύλη».

Το τίμημα για όλες τούτες τις περιπέτειες δεν είναι μόνον οικονομικό, αλλά και
προσωπικό. «Η οικογένειά μου απορρίπτει αυτό που κάνω, είτε από αγωνία και
φόβο, ενώ ο τρόπος ζωής μου δεν μου επιτρέπει να δημιουργήσω δική μου
οικογένεια. Οι ζωντανές εικόνες όμως και τα συναισθήματα που έχω βιώσει μού
προσφέρουν μία πληρότητα που δεν θα έβρισκα σε άλλα γεγονότα της ζωής».

INFO

Η έκθεση φωτογραφίας της Ελένης Γκίνου εγκαινιάζεται απόψε στις 8 μ.μ. στην
γκαλερί «Ίρις» (Αντήνορος 12, τηλ. 010.7241580). Έως τις 20 Νοεμβρίου. Στις 2
Νοεμβρίου θα εγκαινιαστεί έκθεση με φωτογραφίες της από τη φυλή Χίμπα (που
ζουν μεταξύ Αγκόλας και Ναμίμπιας) στην Ερμούπολη Σύρου.