Το Τέταρτο κουδούνι

Ένα θέλω.

Να δω τον Ρωχάμη, που παίζει – έως κι αυτός! – στην καινούργια ταινία
του Νίκου Ζερβού «Στη σκιά του Λέμι Κόσιον», με κρατικό βραβείο ερμηνείας και
να του το απονέμει ο υπουργός Πολιτισμού – ναι, όλα τα περιμένω αφότου είδα
όχι τον Χριστό φαντάρο αλλά την Ρούλα Πατεράκη στης Τατιάνας. Και να πεθάνω.

Δύστυχοι Έλληνες σκηνοθέτες του κινηματογράφου, τι άλλο θα σκεφτείτε…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Πολύ ντόπιο νέο αίμα μεταγγίζει στο ΚΘΒΕ ο Βίκτωρ Αρδίττης – και μπράβο
του.

Η Μαρία Χατζηιωαννίδου (στη φωτογραφία) και ο Σταύρος Καραγιάννης της
νεώτατης γενιάς θα επωμιστούν, αντίστοιχα, την Σεν Τε και τον αεροπόρο Γιανγκ
Σουν στον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν» που θα ανεβάσει ο Πέτρος Ζηβανός, με
σκηνικά και κοστούμια της Λίλας Καρακώστα και μουσική του Κώστα Βόμβολου.

Μαζί τους, Μίλτος Σαμαράς, Στέλλα Καζάζη, Ιφιγένεια Δεληγιαννίδου,
Γιώργος Σφυρίδης, Στέργιος Τζαφέρης, Κατερίνα Γιαμαλή, Σάκης Πετκίδης, Μιχάλης
Γούναρης, Ντίνα Νικολαϊδου, Κώστας Ίτσιος, Φώτης Ζήκος και άλλοι πολλοί.

Χριστούλη μου! Φρίκη! Horror! Αυτοί οι γέροι, αυτοί οι εσχατόγηροι της
ροκ – όρα Ρόλινγκ Στόουνς – που ντύνονται ροκ και περιοδεύουν ανά την υφήλιο.

Τι «γερόλυκοι» και κουραφέξαλα…

Έβλεπα τις προάλλες τη φωτογραφία του Κιθ Ρίτσαρντ με την κόκκινη την
μπαντάνα, τη φαρδιά, στο μέτωπο, για να συγκρατεί, υποτίθεται, το αραιωμένο
και ξασμένο για να πολύνει – αριά – αριά να φαινόμαστε καμιά σαρανταριά –
βαμμένο μαλλί, το ως δέντρο χριστουγεννιάτικο κεκοσμημένο με κρικάκια και
μπαλίτσες, – κάτι σαν κλειδοθήκες -, με τη φόρμα τη US Army και με τη ρυτίδα –
χαράδρα… Αξιολύπητος ο καημένος.

Μα, δεν συνταξιοδοτούνται αυτοί; Κι αναγκάζονται, γέροι άνθρωποι, να
δουλεύουν; Ντροπή! Κι άμα τους βρει το εγκεφαλικό, εκεί, πάνω στο ξεφάντωμα;
Κρίμα είναι.

Όλος ο κόσμος είναι μια (ροκ) σκηνή.

«Όλα απ’ την αρχή» του Νίλ Σάιμον απ’ την Κάτια Δανδουλάκη στο θέατρό
της, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.

Κυριολεκτικά απ’ την αρχή. Καθότι το ίδιο έργο έχει ανεβεί εδώ ήδη απ’
το 1980 – ’81, με τον τίτλο «Καινούργια σελίδα» και με Αλέκο Αλεξανδράκη,
Νόνικα Γαληνέα, Άννα Φόνσου, Γιώργο Μιχαλακόπουλο, σκηνοθετημένους απ’ τον
Ανδρέα Βουτσινά στο -τότε – «Αθήναιον» και νυν «Καρέζη».

Αλλά και το ’89 – ’90, στο «Πόρτα», σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη, με
Γιάννη Φέρτη, Ζωή Λάσκαρη, Γιάννη Μπέζο, Σμαράγδα Σμυρναίου.

Δε θα παιχτεί τελικά στο ΚΘΒΕ ο μονόλογος του Ούγκο Κλάους «Ο Ζιλ και η
νύχτα» απ’ την Δήμητρα Χατούπη – έξοχη περσινή παράσταση – σε σκηνοθεσία
Φωτεινής Σισκοπούλου. Τώρα τουλάχιστον. Ίσως – μακάρι για τους
Θεσσαλονικείς… -, την άνοιξη.

Ανεβαίνει όμως στην Θεσσαλονίκη, από 7 έως 17 Νοεμβρίου, καλεσμένη απ’
το ΚΘΒΕ, στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, μια άλλη εξαιρετική
περσινή αθηναϊκή παράσταση: «Η νύχτα του τράγου» του Σωτήρη Χατζάκη και της
«Πολιτείας», που θα συνεχίσει στην Αθήνα από 21 Νοεμβρίου.

Θαυμάσια ιδέα αυτές οι μετακλήσεις παραστάσεων, που διαφορετικά μπορεί
και να μην αποτολμούσαν την «άνοδο» στη «συμπρωτεύουσα».

Όπου τώρα, παίζεται, «ιδίοις εξόδοις», στο «Εγνατία» και μια άλλη πολύ
καλή περσινή αθηναϊκή δουλειά: «Ο Έβρος απέναντι» των Παπαθανασίου – Ρέππα, σε
σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, με Ράνια Οικονομίδου, Γιάννη Καρατζογιάννη,
Ιεροκλή Μιχαηλίδη, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Ταξιάρχη Χάνο – ένας και ένας όλοι τους.

Πάντως η Δήμητρα Χατούπη δεν… ολιγωρεί. Θα παίξει Ρεβέκα, πλάι στον
Νικήτα Τσακίρογλου – Ρόσμερ (φωτογραφία), στο «Ρόσμερσχολμ» του Ίψεν, που
ανεβαίνει στο «Αναλυτή», σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελλώνη, πριν απ’ τα
Χριστούγεννα.

Στη διανομή, Σούλα Αθανασιάδου, Γιώργος Τζώρτζης, Γιώργος Τσιτσόπουλος,
Τάκης Βλαστός – θίασος άριστος.