Απληστία για δυστυχίες

Όσο πιο δυστυχισμένοι και απελπισμένοι δείχνουν οι προσκυνητές τόσο καλύτερο θέαμα γίνονται για τον ασεβή τηλεοπτικό φακό, που τους κάνει… είδηση

Η φωνή που ακούγεται από το τηλέφωνο διηγείται μια άγρια ιστορία. Σταθερή,
περιγραφική φωνή, σαν να μην την αφορούν οι λέξεις. Κι όμως πρόκειται για την
ιστορία της ίδιας της τηλεθεάτριας που τη διηγείται στο σόου της κ. Δρούζα.
Υπήρξε μάρτυρας της δολοφονίας της μητέρας της από τον πατέρα της, ο οποίος
προσπάθησε να πυροβολήσει και την ίδια πριν τελικώς αυτοπυροβοληθεί. Εκεί στο
τηλεοπτικό σαλονάκι, που προσκαλούνται ψυχές να ξεδιπλώσουν τα σκοτεινά τους
βάθη, χάριν της τηλεθέασης, μια άγνωστη φωνή προσπαθούσε να ξεφορτωθεί το
βάρος της τραγικής μνήμης. Ήθελε να μιλήσει. Ψύχραιμη, ατσαλάκωτη η «φωνή»
διηγιόταν τις σκηνές του θανάτου, χωρίς να τη νοιάζει που καταναλωνόταν από το
θέαμα, που τα κοντινά πλάνα στη λυπημένη έκφραση της παρουσιάστριας, η οποία
προσπαθούσε να δείξει συμπόνια, μεγέθυναν ακριβώς αυτό που η εξομολογούμενη
ήθελε να αφυδατώσει με τον ψυχρό, ξερό λόγο, τη μνήμη του θανάτου.

Μπορεί για την ανώνυμη τραγική τηλεθεάτρια η εξομολόγηση να ήταν
ανακούφιση, για την τηλεόραση όμως ήταν μια στιγμή δόξας, όπως κάθε τραγικό
γεγονός που προβάλλει. Απόδειξη ότι η στιγμή έγινε θέμα στο δελτίο ειδήσεων
του Alpha που ακολούθησε. Το ρεπορτάζ, ξεκινώντας από την εξομολόγηση στην
εκπομπή, ξαναθύμισε την υπόθεση με τις άγριες λεπτομέρειές της. Θυμάστε; Ένας
πατέρας σκότωσε τη μάνα των παιδιών του για ασήμαντη αφορμή και μετά
προσπάθησε να σκοτώσει και την κόρη του και όταν εκείνη έσκυψε για να αποφύγει
τη σφαίρα έστρεψε το όπλο στο κεφάλι του και αυτοπυροβολήθηκε. Μια από τις
πάμπολλες ειδήσεις θανάτων και δολοφονιών, που όμως αυτή τη φορά είχε
λαμπρυνθεί με την εξομολόγηση του πιο τραγικού προσώπου. Μια δυνατή δόση
φρίκης, που αξιοποιείται από τους κυνηγούς της τηλεθέασης, επαναλαμβάνεται,
διευρύνεται, επιβεβαιώνεται, μια ανθρώπινη τραγωδία που καταναλώνεται εκ νέου,
ξαναζεσταμένη στην ιδανική θερμοκρασία μιας αληθινής ανθρώπινης πληγής. Λες
και η εξομολόγηση στην εκπομπή ήταν πρόσκληση για το κανάλι να βάλει το
δάχτυλο επάνω. Και έσπευσε. Χωρίς σεβασμό, χωρίς περιορισμούς.

Άραγε το γνώριζε η νεαρή κυρία, όταν άνοιγε την καρδιά της, πως θα
γινόταν είδηση με το τηλεφώνημα που της υπαγόρευσε να κάνει η ανάγκη της ψυχής
της να ξαλαφρώσει; Πως θα γινόταν είδηση η συμμετοχή της στην εκπομπή, επειδή
ήταν θύμα, επειδή ήταν ο «λαγός» που βγήκε αιφνιδίως στο σαλονάκι των
ψυχαναλυόμενων και εξομολογούμενων; Πήρε αυτοπροσώπως το θύμα και μας
συγκλόνισε. Ο συγκλονισμός είναι ενημέρωση; Προφανώς όχι, προσφέρει όμως
τηλεθέαση. Πρέπει να καταναλωθεί. Και μπορεί ο εξομολογούμενος να μη νοιάζεται
για τίποτε άλλο πέραν της στιγμής που ξαλαφρώνει, αλλά δεν παύει να είναι
ασέβεια η εκμετάλλευση της ανάγκης του.

Αλίμονο, έγινε η καλοσύνη μας άπληστη για δυστυχίες και συντάσσει με τη
βοήθεια του τηλεοπτικού φακού τα «τοπ 50» της ανθρώπινης οδύνης, που τα
καταναλώνει σε δόσεις καθημερινώς από τα αυτοαποκαλούμενα δελτία ειδήσεων.

Ασεβής φακός

Την ίδια κατανάλωση του ανθρώπινου πόνου είδαμε να κάνει και ο φακός του
μεσημεριανού δελτίου του Mega, που είχε χωθεί ορμητικός, απαιτητικός, βίαιος,
μεταξύ του δακρυσμένου προσώπου μιας πιστής που προσκυνούσε και της εικόνας
της Παναγίας. Φορούσε πιτζάμες και το γεγονός ήδη προκαλούσε θλιβερούς
συνειρμούς. Υπέροχη ευκαιρία για τον φακό που αλιεύει απελπισία. Για εκείνη τη
δύστυχη, η στιγμή ήταν ιερή, είχε συγκεντρώσει την ψυχή και τη ζωή της σε
εκείνα τα δευτερόλεπτα της επαφής της με την ύστατη ελπίδα. Ακόμη και για τους
πιο δύσπιστους και ψυχρούς, η εικόνα της πίστης είναι πέραν των ανθρώπινων
ορίων και συγκλονίζει ακριβώς για την απόκοσμη και ανεξήγητη πεποίθηση της
σωτηρίας που αναδύει. Δεν μπορεί να γίνεται ένα ακόμη στολίδι στην μπαρόκ
γιρλάντα αγριοτήτων και ανοησιών που προσφέρονται από τα δελτία ειδήσεων σαν
ευκαιρίες για να βρέξουμε το μαντιλάκι μας με ψευτοσυγκινήσεις.