Δρόμοι

Η αντίδραση…

… της Δύσης στην τραγωδία της Μόσχας ήταν περίπου κοινή. Δεν ήταν
απερίφραστη καταδίκη, αλλά διστακτική επιδοκιμασία των ρωσικών αρχών, που
είχαν να πάρουν μια «δύσκολη απόφαση». Από την Αμερική μέχρι την Ευρώπη, οι
κυβερνήσεις δεν καταδίκασαν τη Ρωσία επειδή χρησιμοποίησε θανατηφόρο αέριο
εναντίον αθώων πολιτών – μολονότι είναι βέβαιο πως θα είχαν καταδικάσει κάποια
άλλη χώρα, αν είχε κάνει το ίδιο. Λένε πως τα γεγονότα της Μόσχας είναι άλλος
ένας λόγος για να ενταχθεί πλήρως η Ρωσία στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.
Γιατί λοιπόν δεν καταδικάστηκε η Ρωσία; Επειδή οι δυτικές αντιδράσεις δεν
διαμορφώθηκαν από τα ίδια τα γεγονότα, αλλά από υπολογισμούς διεθνούς
πολιτικής.

Οι Δυτικοί ηγέτες…

… πέρασαν ολόκληρο τον Ψυχρό Πόλεμο καταγγέλλοντας τους Σοβιετικούς ως
καταπιεστές και απαιτώντας την ανεξαρτησία των χωρών που συναποτελούσαν τη
Σοβιετική Ένωση. Όμως, όταν ο πρόεδρος Γιέλτσιν έστειλε τα βομβαρδιστικά του
στην Τσετσενία το 1994 και ισοπέδωσε το Γκρόζνι, οι Δυτικοί ηγέτες είτε
σιώπησαν είτε υποστήριξαν διακριτικά τη Ρωσία να λύσει «ένα εσωτερικό της
πρόβλημα». Στην αβεβαιότητα και τη σύγχυση που επικράτησε μετά τον Ψυχρό
Πόλεμο, οι δυτικές χώρες έπαψαν πια να μιλούν για την ανεξαρτησία των πρώην
σοβιετικών Δημοκρατιών και στήριξαν τις προσπάθειες της Ρωσίας να συντρίψει
τους Τσετσένους. «Εξασθένηση της Μόσχας θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στην
ασφάλεια της Ευρώπης», έγραφαν οι «Τάιμς» το 1994. Πάνω – κάτω, την ίδια στάση
τηρούν οι Δυτικοί ηγέτες και τώρα, διαπιστώνει ο Μπρένταν Ο’Νιλ στο περιοδικό
«Σπάικντ»: «Στην προσπάθειά τους να συγκροτήσουν μια συμμαχία για να εισβάλουν
στο Ιράκ, η Αμερική και η Βρετανία επιζητούν να εξασφαλίσουν την υποστήριξη
της Ρωσίας». Από αυτή την ανάγκη διαμορφώνονται οι αντιδράσεις τους σε αυτό
που ο πρόεδρος Πούτιν λέει «ρωσικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Στην ανθρωπιστική…

… εποχή μας, πολλοί ενοχλήθηκαν από τον παλιομοδίτικο και αλαζονικό τρόπο με
τον οποίο η ρωσική ηγεσία έδωσε λύση στην κρίση των ομήρων – έχουμε συνηθίσει
να βλέπουμε δέματα με τρόφιμα να πέφτουν μαζί με βόμβες διασποράς. Έτσι,
κάποιοι ανακουφίστηκαν, όταν είδαν τον πρόεδρο Πούτιν να ζητάει συγγνώμη με
υγρά μάτια. Κάποιοι άλλοι βρήκαν την ευκαιρία να συνδέσουν την κρίση των
ομήρων με το σουρεαλιστικό αίτημα για εισβολή στο Ιράκ. «Το πάθημα της Μόσχας
πρέπει να γίνει μάθημα και για τη Ρωσία και για τη Δύση», ώστε να μην αφήσουμε
τον Σαντάμ να αναπτύξει και άλλα τρομερά όπλα, γράφει η εφημερίδα «Σαν».

Οι αναθυμιάσεις…

… των θανατηφόρων αερίων φαίνεται πως δηλητηριάζουν πολλούς δυτικούς
εγκεφάλους. Ακόμη και ο θάνατος 115 ανθρώπων από τα αέρια που έριξαν οι Ρώσοι,
μπορεί να διαστραφεί σε επιχείρημα υπέρ του αφοπλισμού του Σαντάμ. Ποτέ άλλοτε
η διεθνής ατμόσφαιρα δεν ήταν τόσο πνιγηρή.