Διαστάσεις Ένα διαβολικό σύμφωνο

«Είμαι έτοιμη να πεθάνω, εδώ στη Μόσχα, για τους Τσετσένους, πολεμώντας
τους απίστους».

Στο Γκρόζνι: μια Τσετσένα περπατά ανάμεσα στα ερείπια μιας βομβαρδισμένης αγοράς

Αυτή η φράση ανήκει σε μια από τις καμικάζι με το τσαντόρ που ήταν έτοιμες να
ανατινάξουν το θέατρο της οδού Μελνίκοβα, μαζί με 800 αθώους πολίτες. Και αυτή
ακριβώς η φράση σφραγίζει το διαβολικό σύμφωνο ανάμεσα στον θρησκευτικό
φανατισμό και στη στρατιωτικοποίηση της πολιτικής, το σύμφωνο της σύγκρουσης
των πολιτισμών. Ακόμη κι αν οι Τσετσένοι απαγωγείς δεν είχαν συνεργάτες στους
κόλπους των υπηρεσιών ασφαλείας, όπως υποστηρίζει η «νέα θεωρία της
συνωμοσίας», η πράξη τους αποπολιτικοποιεί την τραγωδία της Τσετσενίας και
επιτρέπει στον πρόεδρο Πούτιν να μιλά για την «11η Σεπτεμβρίου» της Ρωσίας.
Μέχρι χθες, γράφει η Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη Στάμπα, ο πόλεμος της
Τσετσενίας χαρακτηριζόταν «μυστικός» και «ξεχασμένος», αφού γίνεται μακριά από
τις κάμερες και επιτρέπει να μένουν ατιμώρητες οι σφαγές, οι βασανισμοί και οι
άλλες ακρότητες. Και ξαφνικά, ο πόλεμος αυτός πέφτει θύμα απαγωγής. Κανείς,
εκτός από μερικούς εκκεντρικούς, δεν θα τολμά πια να υπερασπιστεί τον αγώνα
των Τσετσένων για ανεξαρτησία. Κανείς, εκτός από τον Μπρεζίνσκι, τη Γελένα
Μπόνερ και το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Ιταλίας, δεν θα τολμά πια να μιλά για
«γενοκτονία». Εδώ έγκειται η επιτυχία του Πούτιν: ότι για τη γενοκτονία αυτή
δεν είναι πια ο αποκλειστικός υπεύθυνος.

Στη νέα διεθνή τάξη, σημειώνει η ιταλίδα δημοσιογράφος, τη θέση της ειρήνης
και της πολιτικής έχει πάρει η στρατιωτικοποίηση των εγκεφάλων, που υποτάσσει
τα πάντα σε ένα ενιαίο έμβλημα: τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο κατά του ισλαμικού
τρόμου. Οι εθνικές και τοπικές ιδιαιτερότητες, οι νόμιμοι στόχοι ενός αγώνα
για την ανεξαρτησία και την εθνική απελευθέρωση, η διάκριση ανάμεσα σε
πολέμους δικαίους και αδίκους, όλα καταβροχθίζονται από την ισοπεδωτική μηχανή
ενός Μολώχ του τρόμου, που συμμαχεί υπογείως με τους αρχηγούς των
αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών. Οι φανατισμένοι καμικάζι που εισέβαλαν στο θέατρο
ήθελαν να φέρουν στο προσκήνιο την τραγωδία των συμπατριωτών τους. Αυτό που
κατάφεραν ήταν να απενοχοποιήσουν τους υπευθύνους αυτής της τραγωδίας. Όπως οι
καμικάζι της Χαμάς απενοχοποιούν τον Σαρόν για την κατοχή της Παλαιστίνης.

Η Αλ-Κάιντα ταυτίζεται πλέον με όλα τα κακά που συμβαίνουν στη γη και
επιτρέπει στις απειλούμενες κυβερνήσεις να εμφανίζονται ενωμένες και
αποφασισμένες απέναντι σε έναν κοινό εχθρό. Για να νικηθεί όμως αυτός ο
εχθρός, πρέπει η πολιτική να ανακτήσει εκείνα τα κενά που άφησε να
συσσωρεύονται τις τελευταίες δεκαετίες, αναβάλλοντας συνεχώς τις μετριοπαθείς
λύσεις των προβλημάτων και εγκαταλείποντάς τα στο έλεος των δαιμόνων ή της
τύχης. Τόσο στην Παλαιστίνη όσο και στη Ρωσία, η τρομοκρατία των καμικάζι, μια
τρομοκρατία που θα έχει όλο και περισσότερα ισλαμικά γνωρίσματα, δεν μπορεί
και δεν πρέπει να συγκαλύψει την πραγματικότητα της αποικιοκρατικής κατοχής
και της κρατικής βίας.