Δρόμοι

Τα δάχτυλα…

… της γυναίκας με το σκεπασμένο πρόσωπο, τα μακριά κέρινα δάχτυλα που
έσφιγγαν το πολυβόλο εκεί που λίγο νωρίτερα ίσως έσφιγγαν μια χτένα και
χτένιζαν τα μακριά μαλλιά πριν τα κρύψει η κουκούλα, το ζωνάρι με τις βόμβες
πάνω στην κοιλιά που κάποτε ίσως είχε ξεγεννήσει παιδιά σαν και αυτά που
σημάδευε το πολυβόλο, τα τόξα των φρυδιών πάνω από τα σκληρά μάτια που κάποτε
είχαν κοιτάξει τρυφερά έναν άντρα που δεν γύρισε ποτέ από το μέτωπο, η χαμένη
αθωότητα του τρομοκράτη, η χαμένη αθωότητα των ομήρων, η χαμένη αθωότητα όλων.

Πηγαίνεις…

… στο θέατρο και σε πιάνουν όμηρο. Πηγαίνεις διακοπές και σε τινάζουν στον
αέρα. Ανοίγεις ένα γράμμα και βρίσκεις τον θάνατο. Τι άλλο μας περιμένει
ακόμη; Ακούγονται μερικές «ενθαρρυντικές φωνές, όπως του Φίλιπ Νάιτλι στην
εφημερίδα «Ιντιπέντεντ»: «Από όσους σκότωσε σε τρεις εβδομάδες ο ελεύθερος
σκοπευτής, σκοτώθηκαν πολύ περισσότεροι μέσα σε μια στιγμή, σε μια καραμπόλα
αυτοκινήτων στην Αμερική». Είναι ανάγκη να κάνουμε τέτοιες δυσάρεστες
συγκρίσεις για να νιώσουμε ευχάριστα;

Ο στόχος…

… της τρομοκρατίας είναι να διαταράξει την ομαλότητα, λέει το κράτος, να
δώσει την εντύπωση πως το κακό φωλιάζει παντού. Όμως, μερικά κράτη πιστεύουν
πως λίγος φόβος, λίγος τρόμος, δεν είναι απαραιτήτως κάτι κακό. Μπορεί να
ενισχύσει την πειθαρχία, να τονώσει το πατριωτικό αίσθημα των πολιτών και να
κάνει πιο εύκολη τη διακυβέρνησή τους. Οι μυστικές υπηρεσίες πάντα πίστευαν
πως κάθε χώρα πρέπει να έχει απέναντί της έναν μπαμπούλα. Για τη Δύση, ο
κομμουνισμός έπαιξε θαυμάσια αυτόν το ρόλο για πολλά χρόνια. Η πτώση του έφερε
αναδουλειές στη CIA, το FBI, τη ΜΙ6 και τη ΜΙ5, ώσπου ξεπρόβαλε στο προσκήνιο
η τρομοκρατία. Μετά τον πρόεδρο Μπους, ήταν καιρός να τη βρει μπροστά του και
ο πρόεδρος Πούτιν. Όπως στην Αμερική, ησυχία, τάξη και ασφάλεια έπρεπε να
βασιλέψει και στη Μόσχα ­ πάση θυσία. Πολλές κυβερνήσεις προσφέρουν στους
πολίτες τους ένα φαουστικό συμβόλαιο: «Θέλετε να ασφαλιστείτε από την
τρομοκρατία; Μπορούμε να το βολέψουμε. Μα για να το κάνουμε, θα πρέπει να
ξεχάσετε μερικές από τις ελευθερίες για τις οποίες μιλάτε συνεχώς».

Η συγγραφέας…

… Σούζαν Σόνταγκ λέει πως δεν θα ξαφνιαζόταν αν έβλεπε μια μέρα να
κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος στην Αμερική, σε περίπτωση νέας τρομοκρατικής
επίθεσης. Επειδή πολλοί Αμερικανοί που ήταν συνηθισμένοι να νιώθουν ασφαλείς,
θα ξεπούλαγαν πρόθυμα την ελευθερία τους με αντάλλαγμα να ξανανιώσουν
ασφαλείς. Άλλωστε, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Τζακ Στρο το είπε καθαρά πως
η ελευθερία δεν είναι κάτι απόλυτο και πως πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία
ανάμεσα στην ελευθερία και την ασφάλεια. Το ερώτημα είναι πάντα, βέβαια, ποιος
κρατάει τη ζυγαριά.