ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μικρές χαρές

Στην Εφορία ουρά για τρίτη μέρα. Το πέμπτο χαρτί που χρειάζεται για συμβόλαια,
ένα παραπάνω από ό,τι χρειαζόταν πέρσι. Κάθε χρόνο, με τρόπο θαυμαστό, τα
πιστοποιητικά που χρειάζονται πληθαίνουν, λες και γεννάνε τα άτιμα. Πίσω από
το γκισέ η υπάλληλος φωνάζει κατακόκκινη, τα σκουλαρίκια της, αλυσιδίτσες
μήκους είκοσι πέντε εκατοστών, κουνιούνται τρελά από τη σύγχυση, τα βραχιόλια
της, τέσσερα σε κάθε καρπό, βροντούν απελπισμένα. Δειλά ρωτάμε έναν άλλον
υπάλληλο, μήπως μπορεί αυτός να μας εξυπηρετήσει, αλλά με θαυμαστή αδιαφορία
μάς αποπέμπει. Ένας άλλος μάς φωνάζει αυστηρά, θα πρέπει να έχω από την εποχή
του Δημοτικού Σχολείου να αντιμετωπίσω τέτοια αυστηρότητα, στο Γυμνάσιο μάς
σέβονταν λιγάκι. Εδώ οι προϊστάμενοι είναι άτεγκτοι, οφείλουμε ταπεινότητα ως
συμπλήρωμα της υπομονής και της ευγένειας. Περιμένουμε. Χαρτιά ανά χείρας,
σφραγίδες, βεβαιώσεις, πιστοποιητικά, ταυτότητες, έψιλον ένα, δύο, κι έτσι ώς
το εννιά, βεβαίωση της βεβαίωσης, και αίσθημα αδυναμίας και πόδια που πονάνε
και κιρσοί που πρήζονται, και δάκρυα που πάνε να πεταχτούν καθώς περνάνε οι
ώρες χωρίς αποτέλεσμα. Και ξαφνικά, ως διά μαγείας, λύνεται το ζήτημα,
σφραγίζονται τα χαρτιά, «έτοιμοι είστε», σου λέει με χαμόγελο – σχεδόν
χαμόγελο – η αναψοκοκκινισμένη και δεν το πιστεύεις προς στιγμήν. Τέλειωσε,
αυτό ήταν μόνο; Γλυκιά ανακούφιση σε πλημμυρίζει, πετάς από ελαφράδα, βγαίνεις
έξω και σου φαίνεται ωραία η ζωή. Ωραίος που είναι ο δρόμος, η ελευθερία, ο
καθαρός αέρας, η βαθιά ικανοποίηση ότι τα κατάφερες να βγεις από τον
λαβύρινθο. Α, μην πει κανείς ότι έχουμε πολλή γραφειοκρατία σ’ αυτή τη χώρα,
γιατί ιδού: χωρίς λίγη ταλαιπωρία πώς θα μπορούσες να έχεις αυτές τις μικρές
απρόσμενες χαρές;