[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Προειδοποίηση, προς κάθε ενδιαφερόμενο: εκλογές αύριο δεν έχει. Ό,τι ψηφίσατε
ψηφίσατε, κι αν το μετανιώσατε, «μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν
λάθος αναγνωρίζεται». Ευκαιρίας δοθείσης, να πούμε ότι το ίδιο ισχύει και για
διάφορους υποψηφίους που περιφέρουν από κανάλι σε κανάλι την ανυπόφορη θλίψη
τους για την ήττα (ή και συντριβή) που υπέστησαν στις εκλογές. Διότι έτσι όπως
είμαστε λαός ψυχοπονιάρικος, δεν το έχουμε σε τίποτε να μας καταλάβουν ενοχές,
και να δηλώσουμε ότι μετανοήσαμε που δεν ψηφίσαμε τους εν λόγω θλιμμένους και
απογοητευμένους, τους οποίους βάναυσος μοίρα τούς έφερε στη φάση «μάνα δεν μου
κολλάν’ τα ένσημα και τι θ’ απογίνω τώρα». Τι απογίνεις; Ό,τι σε φωτίσει ο
Θεός, αγαπητέ. Άλλωστε δεν σε βάλαμε εμείς να εκτεθείς πολλαπλώς και δημοσίως.
Μόνος το επέλεξες, δικό σου και το πρόβλημα…

Τι δείχνει η Βοιωτία

Πρόβλημα ανέφερα, και αν υπάρχει ένα χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών ήταν τα
προβλήματα και στα δυο μεγάλα κόμματα. Στο ΠΑΣΟΚ το εντόπισαν στην αγροτική
πολιτική. Σου λέει, άμα είχαν πάρει τις αποζημιώσεις οι αγρότες για το
βαμβάκι, θα τα είχαμε πάει καλύτερα και στη Θεσσαλία, όπου δεν πήραν ούτε μία
νομαρχία, και στη Μακεδονία, όπου το κόμμα υπέστη ανάλογη πανωλεθρία. Επειδή
το είπε λίγο – πολύ και ο Πρωθυπουργός στην ανάλυσή του για το εκλογικό
αποτέλεσμα, μπορώ να υποβάλω ένα μικρό ερώτημα; Αν το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε το βαμβάκι
στη Θεσσαλία, γιατί κέρδισε σε μια κατ’ εξοχήν βαμβακοπαραγωγό περιοχή όπως η
Βοιωτία, αφαιρώντας μάλιστα τη νομαρχία από τη Δεξιά;

Προσωπικές στρατηγικές

Απορίες, χωρίς απάντηση. Και τι απάντηση να δώσει κανείς, όταν όλοι ξέρουν ότι
σ’ αυτές τις εκλογές αυτό που πλήρωσε το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μόνο πτυχές της
κυβερνητικής πολιτικής, αλλά και προσωπικές στρατηγικές που έκαναν υπουργοί
και βουλευτές, ανά την επικράτεια. Θέλω να έχω το κεφάλι μου ήσυχο και να μην
έχω και στα πόδια μου τον επίσημο υποψήφιο στις επόμενες βουλευτικές εκλογές;
Τον πριονίζω, τον πριονίζω, ώστε να τσαλακωθεί σ’ αυτές εδώ τις εκλογές και να
μην έχει το κουράγιο να είναι ξανά υποψήφιος. Θέλω επίσης να έχω το κεφάλι μου
άνευ του πονοκεφάλου πιθανής ισχυρής υποψηφιότητας (πάντα στις εθνικές
εκλογές); Πιέζω και χρίεται υποψήφιος με τα χαρακτηριστικά «κουτσού αλόγου»
ούτως ώστε να μην εκλέγεται, ακόμη κι αν ψηφίζει μόνο αυτός κι η οικογένειά
του. Θέλω στις εκλογές να έχω ερείσματα σε δήμους και νομαρχία; Προωθώ επίσης
δικούς μου υποψηφίους, με τη δέσμευση ότι θα με υποστηρίξουν…

Σύμβουλος να σου τύχει

Ήταν τέτοιας έκτασης τα φαινόμενα που προαναφέρθηκαν, ώστε να αποτελούν
μειοψηφία οι νομοί στους οποίους δεν παρουσιάστηκε κάτι εξ όλων αυτών. Και το
ωραίο είναι ότι δράση (διαλυτική) δεν ανέπτυξαν μόνο υπουργοί, υφυπουργοί,
βουλευτές. Αλλά και – εδώ είναι το τρομερό – σύμβουλοι υπουργών, που
επιδιώκουν να είναι υποψήφιοι στις εκλογές. Σε μια περίπτωση, μάλιστα, μια
ακριτική νομαρχία, που την κέρδισε το ΠΑΣΟΚ τελικά, κρίθηκε οριακά στον
δεύτερο γύρο, αλλά παραλίγο να χαθεί, διότι σύμβουλος σε κορυφαίο υπουργείο
έκανε ό,τι μπορούσε για να διαλύσει τις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ. Είτε επειδή δεν
έλεγχε τους επίσημους υποψηφίους είτε γιατί προώθησε υποψηφιότητες που είχαν
τη λαϊκή αντίδραση. Κι όλα αυτά για να διασφαλίσει την εκλογή του ως βουλευτή.
Η περίπτωσή του όμως έχει αναφερθεί στον Πρωθυπουργό, ακριβώς λόγω της
ιδιαιτερότητάς της. Ότι, δηλαδή, αν και οι σύμβουλοι σήκωσαν κεφάλι, τότε τα
νέα δεν είναι καθόλου ευχάριστα για το μαγαζί…

Δεν είδαν, δεν άκουσαν;

Στη Νέα Δημοκρατία, όπου επίσης έγιναν ανάλογες… θηριωδίες, το εκλογικό
αποτέλεσμα δεν τους είπε τίποτε. Ούτε το κατάλαβαν ούτε το αποκωδικοποίησαν
ούτε πολύ περισσότερο δήλωσαν πως κάτι έμαθαν από αυτό. Περήφανος ο Μιλτιάδης
Έβερτ, εξερχόμενος του πολιτικού συμβουλίου, δήλωσε ότι το κόμμα κατήγαγε
μεγάλη νίκη. Το ίδιο περήφανος ο σοφός Γιώργος Σουφλιάς, τη νύχτα μόλις των
εκλογών, δήλωνε δημοσίως ότι, ελεγμένα πράγματα, η διαφορά με το ΠΑΣΟΚ είναι
στις 6,5 μονάδες. Κάτι ανάμεσα σ’ αυτά είπε κι ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, κι
αφήστε τους νεώτερους που με δυσκολία κρατήθηκαν στη γη, και δεν ανέβηκαν στα
κεραμίδια. Αυτά βλέπει ο Λαλιώτης και χαμογελάει πονηρά σκεπτόμενος ότι «και
την επόμενη φορά τού χεριού μου θα τους έχω». Άδικο έχει;

Με «γιούργια» για τη νίκη

Άδικο δεν έχει – το αντίθετο. Στις εκλογές αυτές (για την ακρίβεια και στις
εκλογές αυτές) συγκρούστηκαν ο επαγγελματισμός στην πολιτική και ο πλήρης
ερασιτεχνισμός. Αναμετρήθηκαν η προγραμματισμένη σκέψη και ο οργανωμένος
τρόπος δράσης, με την τακτική – και τη λογική – του «γιούργια στον ταβά με τα
κουλούρια». Κέρδισαν, όπως ήταν φυσικό, οι επαγγελματίες, και έχασαν οι
ερασιτέχνες. Το ωραίο είναι τώρα ότι οι ερασιτέχνες δηλώνουν ότι η νίκη ήταν
δική τους. Πιθανόν. Εξαρτάται άλλωστε από το πώς το βλέπει κανείς το πράγμα.
Διότι τι είναι και η νίκη; Μια ιδέα είναι! Κι άμα δεν είναι και δική σου…

ΚΑ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

«Δάσκαλε» που δίδασκες

Τρεισήμισι ώρες με τον Τζορτζ Τένετ, τον αρχηγό της CIA, δεν είναι λίγο. Την
προηγούμενη φορά που είχε συναντηθεί ο αρχηγός της CIA με τον Μιχάλη
Χρυσοχοΐδη, η συνάντηση είχε πάει χάλια. Ο Τένετ είχε κατεβάσει καντήλια για
την ανικανότητα της Ελληνικής Αστυνομίας να συλλάβει τους τρομοκράτες της 17
Νοέμβρη. Τώρα, όλα μέλι γάλα. Όλα; Όχι ακριβώς. Αυτή τη φορά ο κύριος Τένετ
είχε επισημάνσεις για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.
Επισημάνσεις, παραινέσεις και προειδοποιήσεις για το τι πρέπει να κάνουμε,
ώστε να εξασφαλιστεί πλήρως η ασφάλεια αθλητών και επισκεπτών. Την ίδια ώρα
στους δρόμους της Ουάσιγκτον οι πολίτες δεν παραπατούσαν αλλά έτρεχαν
ζιγκ-ζαγκ για να αποφύγουν τις σφαίρες του ελεύθερου σκοπευτή. Όσοι τολμούσαν
τέλος πάντων να βγουν στον δρόμο, γιατί οι περισσότεροι κάθησαν στο σπίτι
τους, από την ανασφάλεια που νιώθουν στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ. Μετά την
συνάντηση με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη πάντως τον έπιασαν τον «Σνάιπερ». Γουρλής ο
Μιχάλης και μέσα και έξω…