ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η τηλεθεάτρια

Όλη τη μέρα το μαγαζί ανοιχτό και η τηλεόραση αναμμένη. Βραζιλιάνικα σίριαλ,
αραιοί καφέδες ατελείωτων πρωινών, σειριακές ειδήσεις, αγανάκτηση στην πρίζα
και το κεφάλι της λοξά, μη χάσει στιγμή, ακόμα κι όταν δίνει ρέστα. Όλη τη
μέρα εκτεθειμένη στην ακτινοβολία και την ακατάσχετη φλυαρία, την γκρίνια, την
ασύνταχτη διαμαρτυρία πασών των φλογερών, αλλά αυτή σιωπηλή. Κάθεται ήσυχα
ήσυχα, ακούει και δεν μιλάει. Αν χαμογελάσεις μ’ αυτά που ακούγονται, δεν θα
σου ανταποδώσει το χαμόγελο. Αν τα ειρωνευτείς, δεν θα σχολιάσει. Αν τη
ρωτήσεις «πώς σου φαίνονται;», δεν θα σου απαντήσει. Θα κουνήσει το κεφάλι
διφορούμενα, θα σ’ αφήσει με την απορία. Δεν ψαρεύεται με τίποτα, δεν
τσιμπάει. Οι επώνυμοι ξεραλυγγίζονται στα παράθυρα, εκείνη σωπαίνει. Οι
ρεπόρτερ ουρλιάζουν από πλημμυρισμένα υπόγεια, εκείνη ψιθυρίζει. Οι σταρ
ακκίζονται, ανεμίζοντας προκλητικά τα ακριβά τους ρούχα, εκείνη μένει απαθής.
Άλλοτε κλαίνε ή αγκαλιάζονται, ιδρώνουν να παράξουν ρεαλισμό, εκείνη τίποτα.
Ουδέν σχόλιον. Προμηθεύει τα απαραίτητα, σοκολάτες, τσιγάρα, παγωτά,
εφημερίδες, με τις όσο το δυνατόν λιγότερες κινήσεις. Φαίνεται σαν να είναι
καλωδιωμένη στο ίδιο πάντα τηλεοπτικό κανάλι, όμως υποπτεύομαι πως έχει
μελετήσει ποιο έχει κάθε ώρα το πιο κραυγαλέο πρόγραμμα και αναλόγως
συντονίζεται. Ο πελάτης δεν κινδυνεύει να δυσαρεστηθεί από τις απόψεις της επί
κανενός θέματος. Κάποτε της έμαθαν να μην εκδηλώνεται και το αφομοίωσε
αποτελεσματικά. Φοβάται ή βαριέται; Βαριά και δυσκίνητη δίπλα στην έξαλλη
συντρόφισσά της, την τηλεόραση, σιωπηλή όσο η άλλη είναι λαλίστατη, συμβιώνει
και συμπληρώνεται. Σαν να καθρεφτίζει τη σιωπή της μέσα στην εκκωφαντική
πάρλα, τις ελάχιστες κινήσεις της στο εικονικό λαχάνιασμα. Φιλενάδες σε
εφιαλτικό ταίριασμα, πόσο άραγε θα αντέξουν;