Σαφάρι στο δάσος της τίγρης

«Αυτό είναι το παρθένο δάσος». Η φωνή τού καθηγητή μου να απαγγέλλει το
«Evangeline» του Λονγκφέλοου ξαναγύρισε στο μυαλό μου. Συνεπαρμένη παρατηρούσα
τη ζούγκλα από τις όχθες του ποταμού Καμπίνι, βαθιά στη Νότια Ινδία…

«Συνεπαρμένη παρατηρούσα τη ζούγκλα από τις όχθες του ποταμού. Όταν διάβασα πως ο πρόεδρος Κλίντον είχε κατορθώσει να δει μια τίγρη στη διάρκεια του σύντομου ταξιδιού του στην Ινδία, αντιλήφθηκα ότι οι πιθανότητές μας ήταν λίγες», λέει η Μπρέντα Μάντοξ

Βέβαια, το Εθνικό Πάρκο Ναγκαραχόλ, γνωστό επίσης στην Καρνατάκα και ως Εθνικό
Πάρκο Ρατζίβ Γκάντι, είναι μακριά από τη Νέα Σκωτία, την Ακέντια του
Λονγκφέλοου. Προσφέρει όμως μια μοναδική ευκαιρία να δει κανείς πώς έμοιαζε ο
κόσμος πριν από την έλευση του ανθρώπου.

Ελέφαντες ­ περισσότεροι απ’ όσους θα περίμενα ποτέ να δω συγκεντρωμένους στο
ίδιο μέρος ­ κόβουν τούφες φρέσκο χορτάρι με τις προβοσκίδες τους. Μαύροι
βίσονες βόσκουν ήρεμα πιο δίπλα. Ερωδιοί με πολύχρωμο φτέρωμα τσαλαβουτούν στα
νερά για καβούρια, ενώ μισοκρυμμένοι κροκόδειλοι περιμένουν το θήραμα.

Η ιδέα. Δεν θα κατέληγα ποτέ σε αυτόν τον παρθένο τόπο αν δεν
συναντούσα τον Ινδό φυσικομαθηματικό Σ.Ν.Ρ. Ράο. Πριν από πολλά χρόνια
επισκέφθηκα το Μπάνγκαλορ, την ινδική πρωτεύουσα της «υψηλής τεχνολογίας»,
συνοδεύοντας τον σύζυγό μου Τζον, διευθυντικό στέλεχος τότε της βρετανικής
επιστημονικής επιθεώρησης «Nature». Καθώς ετοιμαζόμασταν να επιστρέψουμε στο
Λονδίνο, ο δρ Ράο μάς επέπληξε. «Γιατί; Τέσσερις ώρες από εδώ, νότια, θα
μπορούσατε να δείτε ζούγκλα. Και τίγρεις!».

Έκτοτε, η σκέψη του ταξιδιού που δεν κάναμε στριφογύριζε στο μυαλό μας. Φέτος,
τον Φεβρουάριο, αποφασίσαμε πως ήταν καιρός να γίνει. Πήραμε τα παιδιά μας και
οι τέσσερις καταλήξαμε στη Βομβάη. Από εκεί πήγαμε αεροπορικώς στο Μπάνγκαλορ,
απ’ όπου πήραμε το τρένο για να πάμε νοτιότερα, στη Μυσόρη. Αφού αφιερώσαμε
μιάμιση ημέρα στους ναούς και το παλάτι του μαχαραγιά, πήραμε ένα ταξί για να
μας μεταφέρει στο καταφύγιο των άγριων ζώων που ο καθηγητής Ράο μάς είχε
προτείνει. Έτσι βρεθήκαμε στο συγκρότημα Kabini River Lodge του Κάραπουρ.

Δύο νεαροί ντυμένοι στο χακί, φιλικοί, παρά τη στρατιωτική τους εμφάνιση, μας
έδειξαν τα δωμάτιά μας στο αποικιακού στυλ κτίριο. Μεγάλη βεράντα, άνετα
χαμηλά κρεβάτια, ψηλά ταβάνια, σκούρες ταπετσαρίες και… μια ευχάριστη
αίσθηση λιτής πολυτέλειας.

Την ώρα που άνοιγα τις αποσκευές, ένας πίθηκος μπήκε μέσα και κόλλησε το
κεφάλι του στην πόρτα. «Βγες έξω», του φώναξα. Και υπάκουσε.

Αφού μάς προσέφεραν καφέ και τσάι, στις 06.30 το πρωί, επιβιβαστήκαμε στα
ανοιχτά τζιπ και κατευθυνθήκαμε προς το εσωτερικό του πάρκου.

Οι περιγραφές. Ακούγαμε και βλέπαμε. Η πεζοπορία διαταράσσει τα ζώα και
γι’ αυτό απαγορεύεται. Τι είναι αυτοί οι μεγάλοι στύλοι που μοιάζουν με
σταλαγμίτες; Φωλιές τερμιτών. Αυτός ο τεράστιος ελέφαντας με τους άσπρους
χαυλιόδοντες είναι θηλυκός; Όχι. Στους ασιατικούς ελέφαντες μόνον οι αρσενικοί
έχουν χαυλιόδοντες.

Το πρόγραμμα προέβλεπε επιστροφή στις 10 για πρόγευμα, 13.30 γεύμα και αργά το
απόγευμα σαφάρι. Κατά την παραμονή μας στο ξενοδοχείο διαβάζαμε, κοιμόμασταν,
γράφαμε στους υπολογιστές, όταν όμως ακούγαμε τον γιο μου να ξεφωνίζει
«επέστρεψαν», τρέχαμε στη βεράντα… Δεκάδες πίθηκοι χόρευαν μπροστά στα μάτια
μας, πηδούσαν, ξάπλωναν, κάρφωναν το βλέμμα τους επάνω μας και έτσι
ενθουσιασμένοι, αποχωρούσαν.

Ένα πρωινό ήταν αφιερωμένο στους ελέφαντες. Όχι μόνο τους είδαμε, αλλά
καταφέραμε να κάνουμε βόλτα μαζί τους. Πήγαμε σε ένα μικρό χωριό, εντός του
πάρκου και ανεβήκαμε, 8 άτομα, στην πλάτη ενός τεράστιου ελέφαντα και καθήσαμε
στο ειδικό σκεπαστό κάθισμα, απ’ όπου απολαύσαμε μια μοναδική περιήγηση στο
δάσος. Όσοι επέλεξαν να παραμείνουν στο χωριό είχαν την ευκαιρία να παίξουν με
ένα μικρό ελεφαντάκι μόλις 20 ημερών.

Ένα λεπτό όμως… Ο κ. Ράο δεν είχε υποσχεθεί τίγρεις; Ο διευθυντής τού
ξενοδοχείου, συνταγματάρχης Τζον Γουέικφιλντ, μας διαβεβαίωσε ότι στο πάρκο
ζουν 60 – 65 «αυθεντικές άγριες τίγρεις», προσθέτοντας ότι, αν και σπάνιο, δεν
είναι απίθανο να δούμε κι εμείς. «Αν πρόκειται να σωθούν οι τίγρεις, αυτό θα
γίνει στην Ινδία. Στη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη, την Ιάβα και τη Σουμάτρα έχουν
σχεδόν αποδεκατιστεί». Στο τελευταίο πρωινό σαφάρι μας, και ενώ το τζιπ
κατέβαινε μια απόκρημνη πλαγιά, ξαφνικά ο οδηγός έσβησε τη μηχανή, πάτησε στο
κάθισμά του και φώναξε δυνατά: «Τίγρη!».

«Πού, πού;». Κάμερες και φωτογραφικές μηχανές βγήκαν βιαστικά και χέρια
πετάχτηκαν δείχνοντας την κατεύθυνση. «Εκεί!» «Εκεί!». «Όχι, εκεί!». Με τα
μάτια ορθάνοιχτα, το μόνο που διέκρινα ήταν μια κίνηση στο λευκό, μαύρο,
καφετί και κίτρινο φύλλωμα.

Όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μάς έδωσαν συγχαρητήρια. Είχα δει τίγρη;
Ειλικρινά, παραδέχομαι ότι ίσως να είδα το ένα όγδοο αυτής, αλλά δεν είχε
ιδιαίτερη σημασία. Οι πίθηκοι, οι ελέφαντες, ο αντισυνταγματάρχης… όλα μαζί
έκαναν αυτό το ταξίδι ανεπανάληπτο.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ρένα Δημητρίου